Ludwik Schweizer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Schweizer
Ludwik Szwejcer
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 14 stycznia 1894
Data śmierci 28 lutego 1960
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich
26 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

Ludwik Tadeusz Schweizer[1] (ur. 14 stycznia 1894, zm. 28 lutego 1960) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako porucznik w 3 pułku szwoleżerów.

Po zakończeniu wojny pozostał w służbie stałej, zweryfikowany w stopniu rotmistrza. W 1923 roku awansował do stopnia majora. W latach 1924-1926 był słuchaczem kursu normalnego w Wyższej Szkole Wojennej (École Supérieure de Guerre) w Paryżu. Z dniem 1 stycznia 1927 roku został przydzielony do dyspozycji szefa Sztabu Generalnego z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału III Sztabu Generalnego na okres trzech miesięcy[2]. W kwietniu tego roku został przydzielony do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie na stanowisko wykładowcy[3]. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 5 pułku ułanów w Ostrołęce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5]. 27 stycznia 1932 roku objął dowództwo 4 pułku ułanów w Wilnie[6]. 14 lutego 1936 roku zastąpił pułkownika Tadeusza Machalskiego na stanowisku dowódcy 26 pułku ułanów w Baranowiczach. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7].

Jako dowódca 26 pułku ułanów w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Przeszedł szlak bojowy od Lidzbarka, przez Płock, Nowy Dwór Mazowiecki, Garwolin, w walkach odwrotowych na Lubelszczyźnie wycofując się w kierunku Sambora. Po kapitulacji pułku przed Armią Czerwoną w rejonie wsi Władypol i rozwiązaniu przez generała Andersa Nowogródzkiej Brygady Kawalerii przeszedł z kilkoma żołnierzami granicę węgierską i został internowany}[8].

Uciekł z obozu dla internowanych i przedostał się do Francji a później Wielkiej Brytanii. Służył w Polskich Siłach Zbrojnych, w jednostkach stacjonujących w Szkocji[8]. Skonfliktowany z generałem Andersem, w 1943 roku opublikował własnym nakładem książkę wspomnieniową Wojna bez legendy, w której zawarł krytyczną ocenę działań swego przełożonego we wrześniu 1939 roku[9]. Po wojnie pozostał na emigracji, mieszkał w Londynie. Tuż przed śmiercią po raz kolejny wystąpił przeciwko Władysławowi Andersowi, zeznając jako świadek w procesie o zniesławienie, który ten wytoczył Adamowi Gaś i Michałowi Kwiatkowskiemu, redaktorowi emigracyjnego pisma „Narodowiec”[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1937 dokonano zmiany nazwiska z Ludwik Szwejcer na Ludwik Schweizer. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 57, 11 listopada 1937. 
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 22 stycznia 1927 roku, s. 12.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 130.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 192.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 236.
  7. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 127.
  8. a b c Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939. Tom 7.
  9. Juliusz S. Tym: Generał Władysław Anders jako dowódca w kampanii 1939 roku. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. Nr 29 (2007). ISSN 1899-7937.
  10. Ewa Berberyusz: Władysław Anders. Życie po Monte Cassino. Warszawa: 2012. ​ISBN 978-83-268-1138-8​.
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 3135 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 8)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]