Ludwik Schweizer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Schweizer
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 14 stycznia 1894
Data śmierci 28 lutego 1960
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 4 Pułk Ułanów
26 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

Ludwik Tadeusz Schweizer (spotykana jest również pisownia Schweitzer lub spolonizowana Szwejcer; ur. 14 stycznia 1894, zm. 28 lutego 1960) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako porucznik w 3 Pułku Szwoleżerów.

Po zakończeniu wojny pozostał w służbie stałej, zweryfikowany w stopniu rotmistrza. W 1923 roku awansował do stopnia majora. Odbył dwuletnie studia we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej (École Supérieure de Guerre). Po powrocie z Paryża został wykładowcą Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, od 1928 roku w stopniu podpułkownika. Do służby liniowej powrócił 6 lipca 1929[1] jako zastępca dowódcy 5 pułku ułanów. W latach 1932–1936 dowodził 4 pułkiem ułanów, od 1937 roku, w stopniu pułkownika służby stałej kawalerii, 26 pułkiem ułanów[2].

Jako dowódca 26 Pułku Ułanów w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Przeszedł szlak bojowy od Lidzbarka, przez Płock, Nowy Dwór Mazowiecki, Garwolin, w walkach odwrotowych na Lubelszczyźnie wycofując się w kierunku Sambora. Po kapitulacji pułku przed Armią Czerwoną w rejonie wsi Władypol i rozwiązaniu przez generała Andersa Nowogródzkiej Brygady Kawalerii przeszedł z kilkoma żołnierzami granicę węgierską i został internowany[2].

Uciekł z obozu dla internowanych i przedostał się do Francji a później Wielkiej Brytanii. Służył w Polskich Siłach Zbrojnych, w jednostkach stacjonujących w Szkocji[2]. Skonfliktowany z generałem Andersem, w 1943 roku opublikował własnym nakładem książkę wspomnieniową Wojna bez legendy, w której zawarł krytyczną ocenę działań swego przełożonego we wrześniu 1939 roku[3]. Po wojnie pozostał na emigracji, mieszkał w Londynie. Tuż przed śmiercią po raz kolejny wystąpił przeciwko Władysławowi Andersowi, zeznając jako świadek w procesie o zniesławienie, który ten wytoczył Adamowi Gaś i Michałowi Kwiatkowskiemu, redaktorowi emigracyjnego pisma „Narodowiec”[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 r.
  2. a b c d Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939. Tom 7.
  3. Juliusz S. Tym: Generał Władysław Anders jako dowódca w kampanii 1939 roku. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. Nr 29 (2007). ISSN 1899-7937.
  4. Ewa Berberyusz: Władysław Anders. Życie po Monte Cassino. Warszawa: 2012. ​ISBN 978-83-268-1138-8​.
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 3135 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 8)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Księga Kawalerii Polskiej 1918–1939. Tom 7: 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich. Warszawa: 2012. ​ISBN 978-83-7769-266-0​.