Gdański Ogród Zoologiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gdański Ogród Zoologiczny
Wejście do ogrodu
Wejście do ogrodu
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Miejscowość Gdańsk
Adres Ulica Karwieńska 3
80-328 Gdańsk
Powierzchnia 123,76 ha[1]
Założono 1954
Liczba zwierząt 1200 (2014)
Liczba gatunków 220 (2014)
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Gdański Ogród Zoologiczny
Gdański Ogród Zoologiczny
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Gdański Ogród Zoologiczny
Gdański Ogród Zoologiczny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gdański Ogród Zoologiczny
Gdański Ogród Zoologiczny
Ziemia54°24′48,24″N 18°32′01,93″E/54,413400 18,533869
Strona internetowa

Gdański Ogród Zoologiczny[2]ogród zoologiczny zlokalizowany w Oliwie, dzielnicy Gdańska. Zajmuje powierzchnię ponad 123 hektarów Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, co czyni z niego największą pod względem powierzchni placówkę tego typu w Polsce.

Dyrektorem ogrodu od 1991 jest Michał Targowski[3].

Historia[edytuj]

Uroczyste otwarcie gdańskiego zoo nastąpiło 1 maja 1954. Mieści się ono w Dolinie Leśnego Młyna na terenie funkcjonującego do 1945 sanatorium dla osób cierpiących na schorzenia górnych dróg oddechowych i choroby reumatyczne.

Dynamiczny rozwój ogrodu w latach 50. i 60. XX wieku jest zasługą pierwszego dyrektora, Michała Massalskiego. W połowie lat 80. w zoo można było podziwiać około 800 przedstawicieli 176 gatunków. W tym czasie ogród odwiedzało rocznie około 400 tysięcy gości.

31 grudnia 2012 zoo zamieszkiwało 190 gatunków zwierząt (1 039 sztuk):

  • ssaki – 79 gatunków (437 sztuk)
  • ptaki – 72 gatunki (403 sztuki)
  • gady – 30 gatunków (92 sztuki)
  • płazy – 7 gatunków (105 sztuk)
  • bezkręgowce – 2 gatunki (2 sztuki)

Frekwencja w roku 2012 wyniosła 391 193 zwiedzających.

Zoo słynie na świecie z hodowli kondorów wielkich, z których otrzymuje regularne przychówki. W lipcu 2008 otwarto żyrafiarnię, w której mieszkają obecnie 4 żyrafy Rothschilda (Giraffa camelopardalis rothschildi). W tym samym roku sprowadzono surykatki i geparda. W marcu 2009 przybył do Gdańska pierwszy takin złoty. 6 października 2014 do zoo przyjechały cztery lwy rasy angolskiej, dla których wybudowano nową lwiarnię (ostatni raz te drapieżniki prezentowano w Gdańsku w latach 90. XX wieku)[4].

Zwierzęta[edytuj]

Gdański Ogród Zoologiczny uczestniczy w Europejskim Programie Ochrony Zwierząt (EEP).

Od 2005 jako jedyny ogród w Polsce prezentuje anoa (w europejskich ogrodach zoologicznych, żyje około 60 osobników) oraz lutangi jawajskie. Wśród prezentowanych zwierząt jest wiele rzadkości są to m.in. oryksy szablorogie, hipopotamy karłowate, grupa kawalerska żyraf Rothschilda, antylopy bongo leśne, gepardy, szpaki balijskie, pingwiny tońce, mandryle, orangutany, szympansy, jelenie Alfreda, dzioborożce kafryjskie, takiny miszmi, tygrysy amurskie.

Wyróżnienia[edytuj]

Ogród wpisano do prestiżowego Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych, obok 10 innych największych ogrodów w Polsce: w Toruniu, Wrocławiu, Płocku, Warszawie, Opolu, Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Chorzowie i Zamościu oraz do Światowego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów.

Ciekawostki[edytuj]

Od roku 1927 do okresu II wojny światowej w Oliwie zlokalizowany był zwierzyniec, którego mieszkańcami były m.in.: jelenie, niedźwiedź brunatny, bizon, żyrafy, małpy, dziki, wilki i szopy. Siedziba znajdowała się w istniejącym do dziś budynku przy ulicy Bytowskiej 5. Los zwierząt jest nieznany[5].

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Warszawie: Wykaz ogrodów zoologicznych w Polsce. [dostęp 2015-11-14].
  2. Urząd Miejski w Gdańsku: Gdański Ogród Zoologiczny
  3. Strona oficjalna - Historia. [dostęp 2014-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-18)].
  4. tvn24.pl/pomorze. [dostęp 2014-10-05].
  5. O bizonie, wilkach i żyrafach w międzywojennym Gdańsku. [dostęp 2016-01-20].

Bibliografia[edytuj]

  • Zoo Gdańsk (przewodnik); G. Naczyk, I. P. Krause, M. Wilczyńska, M. Kicińska, E. Kussowska, M. Kalicki; wydanie pierwsze, Gdańsk 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj]