Nazarejczycy
Nazarejczycy (lub Nazorejczycy; greckie: Ναζωραῖοι) – nazwa nadana chrześcijanom w judaiźmie pierwszego wieku; pierwsze użycie tego terminu znajduje się w Dziejach Apostolskich (Dzieje 24:5), gdzie apostoł Paweł zostaje oskarżony przez Tertullusa przed rzymskim prokuratorem Antoniuszem Feliksem w Cezarei Nadmorskiej o bycie przywódcą sekty Nazarejczyków („πρωτοστάτην τε τῆς τῶν Ναζωραίων αἱρέσεως”). W tamtym czasie termin ten oznaczał po prostu wyznawców Jezusa z Nazaretu, podobnie jak hebrajski termin נוֹצְרִי [czyt: nôṣrî] i arabski termin نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī].
Później, w IV wieku termin ten zmienił swoje pierwotne znaczenie, na rzecz określenia nim grupy judeochrześcijan, o tej samej nazwie. Opisuje ich Epifaniusz z Salaminy, a później wspomina o nich Hieronim i Augustyn z Hippony.[1][2]
Obecnie nazwą tą określają siebie chrześcijanie należący do protestanckiego Kościoła Nazarejczyka oraz oddziału Kościoła Apostolskiego.
Termin "Nazarejczycy"
[edytuj | edytuj kod]Polski termin „Nazarejczycy” jest powszechnie używany do tłumaczenia dwóch powiązanych greckich słów występujących w Nowym Testamencie: Nazorejczycy (greckie: Ναζωραῖος; [czyt: Nazōraios]; lub greckie: Ναζαραῖος; [czyt: Nazaraios]) i Nazarejczycy (greckie: Ναζαρηνός; [czyt. Nazarēnos]). Termin "Nazōraios" może mieć znaczenie religijne, a nie oznaczać miejsce pochodzenia, podczas gdy Nazarēnos "Ναζαρηνός" jest formą przymiotnikową wyrażenia "apo Nazaret" (polskie: z Nazaretu).[3]
W języku arabskim jednak نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī], nazwa nadana chrześcijanom w Koranie, może być interpretowana jako pochodząca od rdzenia czasownika نصر [czyt: naṣr], oznaczającego zwycięstwo lub wsparcie. Znaczenie tego słowa zostało zdefiniowane w surze Al Imran, wersecie 52, gdzie Jezus pyta, kto zostanie jego zwolennikiem (arabskie: Ansar-i) w imię Boga. Apostołowie (arabskie: Hawariyun) odpowiadają, że zostaną Ansarami. Ten sam rdzeń odnosi się również do Ansarów, którzy udzielili schronienia prorokowi Mahometowi w Medynie.
Nazarejczycy w I wieku, jako określenie wszystkich chrześcijan
[edytuj | edytuj kod]W tekście Nowego Testamentu nazwa „chrześcijanie” pojawia się trzykrotnie. Jej autorstwo zaś przypisuje się nawróconym poganom z Antiochii.Ponieważ jednak nazwa ta sugeruje uznanie Jezusa za Mesjasza, dlatego nigdy nie była używana przez Żydów. W Dziejach Apostolskich (Dz 24, 5) Tertullos napomykając o chrześcijanach nazywa ich „Nazarejczykami”.
Z perspektywy żydowskiej nazwą „Nazarejczycy” określani byli „chrześcijanie”[4][5][6]. Termin ten jest nadal używany w nowoczesnym języku hebrajskim[7].
Nazarejczycy od IV do XIII wieku, jako określenie grupy judeochrześcijan
[edytuj | edytuj kod]Według Epifaniusza w jego dziele "Panarion", Nazarejczycy z IV wieku byli pierwotnie Żydami nawróconymi przez Apostołów[8], którzy uciekli z Jerozolimy z powodu przepowiedni Jezusa o zbliżającym się oblężeniu miasta. Uciekli do Pelli w Perei (na północny wschód od Jerozolimy), a ostatecznie rozprzestrzenili się do Berei (dzisiejsze: Aleppo) i Baszanu, gdzie osiedlili się na stałe.[9][10]
Nazarejczycy byli podobni do ebionitów, ponieważ uważali się za Żydów i przestrzegali Prawa Mojżeszowego. W przeciwieństwie do ebionitów, akceptowali oni niepokalane poczęcie.[11] Wydaje się, że uważali Jezusa za proroka,[12] jednakże liczniejsze świadectwa wcześniejszych ojców kościoła mogą wskazywać, że wierzyli oni również w boskość Jezusa.[13]
Nazarejczycy w VII, VIII, IX i X wieku
[edytuj | edytuj kod]Odon Lafontaine z Rewizjonistycznej Szkoły Studiów Islamskich wysunął hipotezę, że sekta ta przetrwała do VII wieku, kiedy to podjęła próbę przyspieszenia powrotu Jezusa jako Mesjasza Apokalipsy poprzez przetłumaczenie swoich pism świętych i lekcjonarzy na język arabski, rekrutację lokalnych arabskich chrześcijan, zdobycie Jerozolimy, odbudowę świątyni i wznowienie składania ofiar. Kiedy Jezus nie powrócił, doszedł do wniosku, że sytuacja ostatecznie wymknęła się spod kontroli, co doprowadziło do powstania Koranu i Islamu.[14]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Petri Luomanen Nazarejczycy w "A companion to second-century Christian "heretics""; str. 279.
- ↑ "Memoirs of Dr. Joseph Priestley" – str. 670: Termin „ebionici” pojawia się u Ireneusza, Tertuliana, Orygenesa i Euzebiusza, ale żaden z nich nie wspomina o nazarejczykach. Musieli oni być jeszcze bardziej znaczący w czasach tych pisarzy.
- ↑ Frank Ely Gaebelein, James Dixon Douglas "The Expositor's Bible commentary: with the New International Version 1984": Mateusz z pewnością użył słowa "Nazōraios" jako formy przymiotnikowej od "apo Nazaret" („z Nazaretu” lub „Nazarejczyk”), mimo że bardziej akceptowalnym przymiotnikiem jest Nazarēnos.
- ↑ Die Neronische Christenverfolgung: eine kritische Untersuchung Carl Franklin Arnold – 1888 "Tertullian spricht von einer ständigen Gewohnheit der Juden, wenn er sagt (adv. Marc. IV. 8) „Nazaraeus vocari debebat, secundum prophetiam Christus creatoris; unde et ipso nomine nos Judaei Nazaraeos appellant per eum. .."
- ↑ Birkat haMinim: Jews and Christians in conflict in the ancient world – Page 52 Yaakov Y. Teppler, Susan Weingarten – 2007 -"This presumption is strengthened by the statement of Tertullian: The Christ of the Creator had to be called a Nazarene ... Unde et ipso nomine nos ludaei Nazarenos appellant per eum. Nam et sumus iie auibus scriptum est: Nazaraei ..."
- ↑ Udo Schnelle Antidoketische Christologie im Johannesevangelium p41 1987 "usquehodiein synagogis suis sub nomine Nazarenorum blasphemant populum christianum ...191; In Esaiam 5,18-19: ... in blasphemiis et ter per singulos dies in omnibus synagogis sub nomine Nazarenorum anathematizent uocabulum Christianum."
- ↑ Nowy słownik polsko-hebrajski hebrajsko-polski Aleksander Klugman, 978-83-214-1248-1
- ↑ Panarion 29.5.6
- ↑ Jonathan Bourgel "The Jewish Christians' Move from Jerusalem as a pragmatic choice" w książce "Studies in Rabbinic Judaism and Early Christianity" Dana Jaffé (redaktor), Leyden: Brill, 2010, str. 107–138.
- ↑ Panarion 29.3.3
- ↑ Samuel Krauss "Nazarenes" w Jewish Encyclopedia.
- ↑ Teodoret z Cyru, "De Haer. fab." 2:2
- ↑ McClintock and Strong Biblical Cyclopedia Online. "Nazarenes from the McClintock and Strong Biblical Cyclopedia".
- ↑ "Le Grand Secret de l'Islam: L’histoire cachée de l’islam révélée par la recherche historique" 4. wydanie, red. Odon Lanfontaine, 2020. ISBN 978-1-517-01131-4.
