Paweł Zarzeczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Zarzeczny
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1961
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 marca 2017
Piaseczno
Przyczyna śmierci atak serca
Zawód dziennikarz sportowy
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.)

Paweł Zarzeczny (ur. 26 stycznia 1961 w Warszawie, zm. 25 marca 2017 w Piasecznie) – polski dziennikarz sportowy specjalizujący się w tematyce piłkarskiej, pisarz, publicysta, felietonista i osobowość telewizyjna.

Życiorys[edytuj]

Był absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego. Karierę dziennikarską rozpoczynał w tygodniku „Piłka Nożna” (następnie był zastępcą redaktora naczelnego). Pisał także dla „Nowego Światu”, „Super Expressu”, „Faktu” i „Dziennika”.

W 1989 był kierownikiem kadry „Orłów Górskiego” na mistrzostwach Europy oldbojów w Danii.

Swoje artykuły i felietony publikował również w „Gazecie Wyborczej”, tygodniku „Wprost”, „Najwyższym Czasie”, „Futbol News”, „Magazynie Futbol”, „Tygodniku Kibica”, a także na portalach internetowych takich jak „Wirtualna Polska”, „Onet” czy „Interia”.

Przez pewien czas przy pisaniu tekstów posługiwał się pseudonimami River, a także Paolo River.

W latach 2001–2003 był zastępcą redaktora naczelnego „Przeglądu Sportowego”.

Jego felietony można było przeczytać także w dzienniku „Polska The Times”, na portalu internetowym Weszlo.com, i w tygodniku „Uważam Rze”.

Pracował w redakcjach sportowych TVP Polonia, TVP, TVP Sport, Polsatu, Wizji Sport, Radio Zet. Jako ekspert telewizyjny występował w programach: Liga+ extra na Canal+ Sport, Hyde Park w Orange Sport, Magazynie Ekstraklasy na Ekstraklasa.tv, gdzie prowadził również program Niegrzeczny Zarzeczny, a także w programie piłkarskim Stan Futbolu na antenie Eleven Sports. W Orange Sport, prowadził program Zrzuć ciężar z Zarzecznym, a także wraz z Marcinem Najmanem program Fun raport.

Autor wielu książek o tematyce futbolowej, albumów serii Panini, Historii Polskiej Piłki Nożnej, monografii futbolu warszawskiego, albumu fotograficznego Górski, zbioru reportaży o Polakach w ligach zagranicznych. Wspólnie z Kazimierzem Górskim napisał książkę pt. Piłka jest okrągła, która ukazała się w 2004 roku i stanowiła biografię Kazimierza Górskiego, z której zysk zapewnił legendarnemu polskiemu trenerowi godną i spokojną starość[1].

W 2011 roku wydał zbiór swoich felietonów publikowanych na łamach dziennika „Polska The Times” Zawsze byłem najlepszy. Od września 2013 w TVP Info był gospodarzem programu Nie – Poważnie wspólnie z Jackiem Cholewińskim. Współpracował z portalem Łączy nas pasja oraz z Weszlo.com, gdzie był felietonistą, a od lutego 2015 prowadził także videobloga na portalu YouTube pod nazwą One Man Show. Dzień przed swoją śmiercią nagrał 500. odcinek programu[2]. We wrześniu 2015 wydał zbiór felietonów pod tytułem Mój własny charakter pisma[3].

Od lutego 2016 prowadził na żywo w Telewizji Republika swój autorski program pt. Bul głowy. Ostatni odcinek wyemitowano na dzień przed jego śmiercią.

Przez lata pracy zawodowej dał się poznać jako jedna z najbardziej charyzmatycznych, charakterystycznych i kontrowersyjnych postaci w polskim dziennikarstwie sportowym. Miał świetny kontakt z czytelnikami. Słynął z wyrazistych i bezpośrednich opinii. Pracując w największych tytułach w kraju, zyskał miano jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci w branży[4].

Zmarł nagle, 25 marca 2017, wskutek zawału serca. Miał 56 lat[5]. 31 marca 2017 spoczął na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Podczas ceremonii pogrzebowej, zgodnie z wolą zmarłego, odegrany został utwór „Shape of my heart” Stinga, a także „Chariots of fire” Vangelisa. Zgromadzeni odśpiewali również „Sen o WarszawieCzesława Niemena[6].

30 marca 2017 prezydent RP Andrzej Duda, w uznaniu wybitnych zasług dla dziennikarstwa sportowego, odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[7].

Życie prywatne[edytuj]

Urodził się w Warszawie. W wieku kilku lat przeżył rodzinną tragedię, kiedy to na jego oczach ojciec zabił jego matkę, a następnie popełnił samobójstwo. Resztę dzieciństwa spędził w domu dziecka, a następnie wychowywało go wujostwo. Miał również siostrę.

W młodości uczył się w technikum mechanicznym o profilu ślusarza, a także trenował piłkę nożną w Gwardii Warszawa. Służbę wojskową odbywał w jednostce CWKS Legia Warszawa. Był kibicem tego klubu.

W 2004 roku, będąc pod wpływem alkoholu, nieumyślnie spowodował wypadek samochodowy, w którym ucierpiał motocyklista. Dziennikarz za swój czyn został skazany na 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata. Na 4 lata odebrano mu również prawo jazdy[8][9].

Był żonaty raz. Z żoną Małgorzatą miał córkę Paulinę. Z poprzedniego związku miał syna Krzysztofa[10].

Publikacje[edytuj]

  • 1992: Jedenastka miliarderów
  • 2004: Piłka jest okrągła
  • 2011: Zawsze byłem najlepszy
  • 2015: Mój własny charakter pisma

Upamiętnienie[edytuj]

31 marca 2017 pamięć dziennikarza minutą ciszy przed ligowym meczem uczciły drużyny Śląska Wrocław i Korony Kielce. Dzień później, rozgrywany w Warszawie mecz LegiaPogoń, również poprzedziła minuta ciszy na jego cześć[11]. Ponadto komentatorzy Canal+, relacjonujący wszystkie mecze 27. kolejki Ekstraklasy, uczcili pamięć Pawła Zarzecznego milczeniem pomiędzy 56. a 57. minutą transmisji, symbolizującą wiek dziennikarza.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Bezkompromisowe wypowiedzi, wywiady, książki Pawła Zarzecznego, weszlo.com, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-27].
  2. One Man Show (pol.). weszlo.com. [dostęp 2015-10-09].
  3. Mój własny charakter pisma. Książka z DEDYKACJĄ (pol.). weszlo.com. [dostęp 2015-10-09].
  4. Fakt.pl, Paweł Zarzeczny nie żyje, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-28] (pol.).
  5. Zmarł dziennikarz Paweł Zarzeczny, „Wirtualna Polska” [dostęp 2017-03-25] (pol.).
  6. Ostatnie pożegnanie Pawła Zarzecznego (pol.). onet.pl, 2017-03-31. [dostęp 2017-03-31].
  7. Paweł Zarzeczny pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Andrzeja Dudę, „PolskieRadio.pl” [dostęp 2017-03-30].
  8. Dlaczego nienawidzę samochodów [dostęp 2017-03-29].
  9. Grupa Wirtualna Polska, Paweł Zarzeczny - kontrowersyjny mistrz - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-29] (pol.).
  10. Zarzeczny: "Mogłem zostać żulem", „sporteuro.pl”, 23 kwietnia 2015 [dostęp 2017-03-27] (pol.).
  11. Legia uhonoruje pamięć Pawła Zarzecznego. Minuta ciszy podczas meczu z Pogonią, „gol24.pl” [dostęp 2017-04-01] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj]