Pierzga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pierzga

Pierzga – pokarm larw (czerwiu otwartego), młodych pszczół i matki[1], powstaje w wyniku fermentacji pyłku roślin owadopylnych (entomofilnych) albo wiatropylnych zbieranego przez pszczoły robotnice różnych gatunków pszczół.

Powstawanie[edytuj | edytuj kod]

Z pyłku zebranego z kwiatów pszczoły formują na ostatniej parze odnóży obnóża. Po przyniesieniu do ula (gniazda) pszczoły lotne składają pyłek do komórek plastra, a pszczoły ulowe (młode) zwilżają go wydzieliną gruczołów ślinowych i miodem oraz ubijają w komórce, by zabezpieczyć go przed dostępem powietrza[1]. W temperaturze ula (t = 30 °C)[2] i warunkach beztlenowych zachodzi fermentacja mlekowa[1] zgromadzonego pyłku. Powstały kwas mlekowy (3-3,5%) pełni rolę konserwantu, zabezpieczając przed zepsuciem przefermentowany pyłek[1].

Pierzga jest gromadzona przy czerwiu i jest mieszaniną sfermentowanych pyłków pochodzących z różnych roślin. Stanowi dla pszczół ważne źródło białka, witamin, składników mineralnych, aminokwasów, tłuszczów, węglowodanów, także dla człowieka jest lepiej przyswajalna niż pyłek. Podczas jej tworzenia dochodzi do rozpuszczenia ścian ziaren pyłku, a dodatkowo zwiększa się przyswajalność witamin. Rodzina pszczela zużywa od 15 do 45 kg pierzgi rocznie. Pierzga służy do produkcji mleczka pszczelego przez 3-6-tygodniowe pszczoły karmicielki, które karmią larwy[1].

Skład chemiczny[edytuj | edytuj kod]

W składzie pierzgi znajdują się[1]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Emilia Bartosiuk, Maria H. Borawska. Skład chemiczny i właściwości antybakteryjne oraz przeciwnowotworowe pierzgi. „Pszczelarz”. 5, 2014, 2017. 
  2. Celina Habryka. Pierzga godnym polecenia produktem pszczelim. „Pasieka”. 3, 2016, 2017.