Rutyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rutyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C27H30O16
Masa molowa 610,52 g/mol
Wygląd żółty, krystaliczny proszek, ciemniejący pod wpływem światła[1]
Identyfikacja
Numer CAS 153-18-4
PubChem 5280805[2]
DrugBank DB01698[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Rutyna, rutozyd (łac. rutosidum) – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów flawonoidowych. Naturalny związek pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z kwiatów perełkowca japońskiego (Styphnolobium japonicum) i z ziela gryki (Fagopyrum esculentum). Wykazuje właściwości antyoksydacyjne. Jak większość flawonoidów ma właściwości uszczelniające naczynia i przeciwwysiękowe. Zapobiega powstawaniu niektórych wysoce reaktywnych wolnych rodników. Spowalnia utlenianie witaminy C (przedłuża tym samym jej działanie). Zmniejsza cytotoksyczność utlenionego cholesterolu. Wykazuje też działanie przeciwzapalne. Jest czasami błędnie[9] nazywana witaminą P[10].

Przede wszystkim wchodzi w skład preparatów farmaceutycznych łączących rutynę z witaminą C. Coraz częściej występuje także w suplementach diety (głównie preparaty multiwitaminowe).

Po raz pierwszy rutyna została wyizolowana z ziela ruty zwyczajnej.

Przykładowe rośliny zawierające rutynę[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. a b Rutyna (CID: 5280805) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b Rutyna (DB01698) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  4. Ran Liang i inni, Thermodynamic versus Kinetic Control of Antioxidant Synergism between β-Carotene and (Iso)flavonoids and Their Glycosides in Liposomes, „Journal of Agricultural and Food Chemistry”, 58 (16), 2010, s. 9221–9227, DOI10.1021/jf1015413.
  5. Rutyna (nr 78095) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck KGaA). [dostęp 2018-04-03].
  6. Fumiko Abe, Tatsuo Yamauchi, Kazuo Minato, Presence of cardenolides and ursolic acid from oleander leaves in larvae and frass of Daphnis nerii, „Phytochemistry”, 42 (1), 1996, s. 45–49, DOI10.1016/0031-9422(95)00837-3 (ang.).
  7. Yu Han i inni, Design, synthesis, and antiviral activity of novel rutin derivatives containing 1, 4-pentadien-3-one moiety, „European Journal of Medicinal Chemistry”, 92, 2015, s. 732–737, DOI10.1016/j.ejmech.2015.01.017 (ang.). [supplementary data].
  8. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Yang Xie i inni, Pheonolic Compounds from the Fruits of Viburnum sargentii Koehne, „Molecules”, 20 (8), 2015, s. 14377–14385, DOI10.3390/molecules200814377 (ang.).
  9. Øyvind M. Andersen, Kenneth R. Markham, Flavonoids. Chemistry, Biochemistry, and Application, Boca Raton: CRC Press, 2006, s. 220, ISBN 0-8493-2021-6.
  10. Rutyna [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2018-04-03].
  11. Aronia czarna, szarekfarm.pl [dostęp 2018-04-03].
  12. a b c d e Antyoksydanty w ziołach. « Medycyna dawna i współczesna, rozanski.li [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  13. Helena Šircelj, Maja Mikulič-Petkovšek, Franc Batič, Antioxidants in spring leaves of Oxalis acetosella L., „Food Chemistry”, 123 (2), 2010, s. 351–357, DOI10.1016/j.foodchem.2010.04.042.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.