Porcja (wojsko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Porcja – jednostka obrachunkowa żołdu w armii Rzeczypospolitej w XVIXVIII wieku.

Za pomocą liczby porcji określane były etaty osobowe w oddziałach należących do autoramentu cudzoziemskiego. Szeregowcy (zwani wówczas gemajnami) otrzymywali po jednej porcji, natomiast podoficerowie i oficerowie w zależności od stopnia kilka lub kilkanaście, a w XVIII wieku nawet kilkadziesiąt porcji.

Porcje oficerskie i podoficerskie zwane były ślepymi – zwykle w przypadku żołdu wynoszącego 4 porcje, 3 porcje były porcjami ślepymi. W XVII wieku liczba porcji ślepych wynosiła 10-15% stanu etatowego, a w XVIII wieku dochodziła nawet do 50%. Stąd siły zbrojne dla których Sejm Niemy ustalił 24 tysiące porcji (18 tysięcy koronne i 6 tysięcy litewskie) liczyły dwukrotnie mniej żołnierzy.

Kwartalny żołd gemajna w wojsku kwarcianym wynosił 5 złotych a w zaciągach doraźnych 6 złotych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970
  • Tadeusz Marian Nowak, Jan Wimmer, Historia oręża polskiego 963-1795, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981, ISBN 83-214-0133-3, OCLC 835735421.