Korpus Inżynierów Koronnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Korpusu Inżynierów Koronnych. Zobacz też: Korpus Inżynierów - stronę ujednoznaczniającą.
Korpus Inżynierów Koronnych
Historia
Państwo  I Rzeczpospolita
Sformowanie 1775
Dowódcy
Pierwszy płk Jan Klein
Ostatni płk Karol Sierakowski
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lądowe
Oficer i szeregowy korpusu inżynierów

Korpus Inżynierów Koronnych – ogół jednostek inżynieryjnych armii koronnej w XVIII wieku[1].

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Korpus został utworzony na mocy ustawy sejmowej w 1775 roku, wchodził w skład Korpusu Artylerii Koronnej i podlegał jego dowódcy[2].

Początkowo dowództwo składało się z komendanta w randze podpułkownika, majora, dwóch kapitanów, dwóch poruczników i sześciu podoficerów. Szefem korpusu z urzędu został generał artylerii koronnej Alojzy Fryderyk von Brühl, a komendantem ppłk Jan Klein[2]. Zadaniem dowództwa korpusu było opracowywanie i realizacja planów budownictwa wojskowego, zwłaszcza fortyfikacyjnego i komunikacyjnego, a także prace pomiarowe i topograficzne[2].

W okresie Sejmu Czteroletniego zwiększono liczbę inżynierów. We wrześniu 1789 przyjęto ofiarę kapitana korpusu Jana Potockiego w corocznej kwocie 10800 złotych. Przeznaczona została ona na powiększenie korpusu o 26 ludzi[2].

Uchwalony w październiku 1789 nowy etat wojska przewidywał powiększenie jednostek do 93 ludzi, razem z 26 osobami z ofiary Jana Potockiego dawało to etatowo liczbę 119 żołnierzy[2].

W czerwcu 1791 zorganizowano dodatkowo kompanię pontonierów, wchodzącą w etat wojska koronnego i będącą częścią Korpusu Inżynierów. Miała liczyć 120 żołnierzy z trzema oficerami w tym kapitanem jako dowódcą[3].

Żołnierze korpusu[edytuj | edytuj kod]

Szefowie[4]:

  • Alojzy F. Bruhl (1775-1788)
  • Stanisław Sz. Potocki (1788-1792)
  • Stanisław K. Potocki (1792)
  • Stanisław Sz. Potocki (VIII 1792-)

Pułkownicy[4]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według Machyni i Srzednickiego był podpułkownikiem → Machynia i Srzednicki 1999 ↓, s. 74

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]