Pocztowy (wojsko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pocztowy pancerny.

Pocztowy – członek pocztu, był żołnierzem służącym w wojsku autoramentu narodowego zwykle pochodzenia chłopskiego. Służył u szlachcica-towarzysza, który był właścicielem pocztu[1]. Liczba pocztowych w chorągwiach "poważnego znaku", takich jak husaria lub pancerni, była znacznie większa od liczby towarzyszy[2].

Pocztowi posiadali dodatkowy obowiązek ochrony towarzysza. W chorągwiach lekkiej jazdy pocztowi i towarzysze zazwyczaj walczyli samodzielnie. Pocztowi zwani byli również pacholikami, czeladnikami, szeregowymi lub osiadaczami[3]. W chorągwiach husarskich, w odróżnieniu od towarzyszy, często ubierali się w tańsze skóry wilcze lub niedźwiedzie spinane na lewym ramieniu, będąc również wyposażeni w łuk lub długą broń strzelecką (np. bandolet, rusznica lub muszkiet)[4].

Liczba pocztowych zależała od zamożności towarzysza i była jej wyrazem. Uposażenie towarzysza zależało od liczby pocztowych[5].

Podział na towarzyszy i pocztowych, powstały jako spadkobierca tradycji pocztu rycerskiego, został unormowany w formacjach obrony potocznej[6]. Poprzez czasy służby wojsk kwarcianych i wojsk suplementowych oraz późniejszych wojsk komputowych, utrzymał się w polskim wojsku praktycznie do końca Rzeczypospolitej i obowiązywał jeszcze w oddziałach Kawalerii Narodowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polskie tradycje wojskowe... s. 186
  2. R. Sikora: Wojskowość polska... s. 76
  3. J. Cichowski: Husaria... s. 23
  4. P. Skworoda: Wojny Rzeczypospolitej... s. 123-124
  5. R. Sikora: Wojskowość polska... s. 77
  6. M. Plewczyński: Żołnierz jazdy... s. 31

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]