Reprezentacja Polski w futsalu mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reprezentacja Polski w futsalu
Przydomek

Biało-Czerwoni
Orły

Związek

PZPN

Trener

Błażej Korczyński
(od 25.10.2017)

Asystent trenera

Sebastian Wiewióra

Skrót FIFA

POL

Ranking FIFA

25[1]

Zawodnicy
Kapitan

Michał Kubik
(od 2019)[2]

Najwięcej występów

Bartłomiej Nawrat
(143 A)

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
WNP 7:7 (4:3) Polska Polska
(Burjassot, 21.04.1992)
Najwyższe zwycięstwo
Polska Polska 16:0 (7:0) Anglia 
(Krosno, 23.10.2006)[3]
Najwyższa porażka
 Rosja 10:1 Polska Polska
(Moskwa, 06.02.2003)
Polska Polska 2:11 (1:5) Włochy 
(Sarajewo, 30.01.2004)[4]
Strona internetowa

Reprezentacja Polski w futsalu – zespół piłkarski, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej (Grupa ds. Futsalu, działająca w ramach Komisji ds. Futsalu i Piłki Plażowej PZPN)[5].

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

Kadra powołana na Futsal Week 2022[6]

Numer Zawodnik Data urodzenia Klub
Bramkarze
1. Michał Kałuża 22 lipca 1998 Burela FS
12. Bartłomiej Nawrat 15 lipca 1984 Rekord Bielsko-Biała
Zawodnicy z pola
2. Michał Kubik 7 maja 1990 Rekord Bielsko-Biała
3. Mateusz Madziąg 17 listopada 1996 Constract Lubawa
4. Patryk Hoły 20 maja 1994 Red Dragons Pniewy
5. Remigiusz Spychalski 22 listopada 1993 FC Toruń
6. Sebastian Grubalski 1 listopada 1999 GI Malepszy Futsal Leszno
7. Kamil Surmiak 28 grudnia 1998 Rekord Bielsko-Biała
8. Kacper Sendlewski 17 lipca 1990 Constract Lubawa
9. Tomasz Lutecki 1 września 1991 Dreman Futsal Opole Komprachcice
10. Sebastian Leszczak 20 stycznia 1992 Rekord Bielsko-Biała
11. Paweł Kaniewski 20 października 1995 Constract Lubawa
13. Tomasz Kriezel 29 sierpnia 1993 FC Toruń
14. Michał Marek 4 lipca 1993 Rekord Bielsko-Biała
Selekcjoner: Polska Błażej Korczyński

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku powołano – działającą w ramach Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisję ds. Futsalu (wówczas pod nazwą Komisja Mini Piłki Nożnej)[7]. Pod koniec tego samego roku do Polskiego Związku Piłki Nożnej trafiło zaproszenie na jeden z eliminacyjnych turniejów 2. Mistrzostw Świata, organizowanych przez FIFA. To wydarzenie stało się impulsem do utworzenia – w styczniu 1992 roku – futsalowej reprezentacji Polski, bowiem piłkarska centrala podjęła decyzję o przystąpieniu biało-czerwonych do walki o mundial. Funkcję selekcjonera powierzono Krzysztofowi Sobieskiemu, który pod koniec kariery zawodniczej poznał tajniki halowego futbolu w Stanach Zjednoczonych. Ostatecznie do boju o MŚ 1992 stanęło 10 reprezentacji europejskich, które podzielono na dwie 5-drużynowe grupy. Pierwsza grupa rozgrywała turniej eliminacyjny w Catanii, zaś druga w kwietniu 1992 roku w Walencji. Polacy trafili do drugiej z nich, a ich rywalami zostały reprezentacje Czechosłowacji, Hiszpanii, Węgier i Wspólnoty Niepodległych Państw. Według ówcześnie obowiązujących przepisów FIFA, krajowe reprezentacje w tej odmianie futbolu musiały składać się z piłkarzy amatorów niezgłoszonych z żadnym klubie zawodowym 11-osobowej piłki nożnej.

Po kilku tygodniach organizacyjno-sportowych przygotowań powołano drużynę, która miała powalczyć o dobry wynik w debiutanckiej imprezie. Z uwagi na brak wolnych terminów, przed wylotem do Hiszpanii nie zdążono rozegrać ani jednego oficjalnego meczu, więc pierwsze spotkanie międzypaństwowe reprezentacja rozegrała już podczas wspomnianego turnieju kwalifikacyjnego – 21 kwietnia 1992 w Burjassot koło Walencji – przeciwko Wspólnocie Niepodległych Państw remisując 7−7 (3−4), zaś pierwszego w dziejach gola zdobył dla niej Artur Załęcki (gracz Vulcana Warszawa). W swym drugim pojedynku – rozegranym 22 kwietnia 1992 w Riba-roja de Túria – narodowa reprezentacja odniosła swe pierwsze zwycięstwo, pokonując 3−2 (3−1) wspólną reprezentację Czech i Słowacji. Po remisie 3−3 (1−1) z Węgrami (23 kwietnia 1992 w Burjassot) uzyskała ona awans do zaplanowanego w Hongkongu turnieju finałowego, zaś na koniec uległa (25 kwietnia 1992 w Burjassot) gospodarzom 1−7 (1−3), zajmując tym samym 2. miejsce w końcowej tabeli (awans do MŚ uzyskały 3 czołowe ekipy: Hiszpania, Polska i Wspólnota Niepodległych Państw)[8].

Latem 1992 roku obowiązki trenera reprezentacji przejął Andrzej Góral. Przygotowania do mundialu były bardzo krótkie, a najdłuższe zgrupowanie trwało 5 dni (dla porównania, zgrupowanie reprezentacji Hongkongu trwało około pół roku). W październiku 1992 roku biało-czerwoni po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowali się w kraju – podczas rozgrywanego we Władysławowie (Cetniewie) towarzyskiego turnieju o Puchar Interbanku (ówczesnego głównego sponsora reprezentacji) – pokonując w inauguracyjnym spotkaniu Łotwę 10−2 (8−0), następnie ulegając Czechom 0−1 (0−0) i pokonując Rosję 9−2 (3−2). Powołania do 12-osobowej kadry na MŚ całkowicie uwzględniały wytyczne FIFA, bowiem trener Andrzej Góral wybrał najprawdziwszych amatorów, grających na co dzień najwyżej w ówczesnej III lidze. Nie było to oczywistością w przypadku paru innych zakwalifikowanych do mistrzostw drużyn. Funkcję kapitana powierzono Józefowi Żymańczykowi, zaś ewenementem na skalę światową był Piotr Przychodzeń, który nigdy nie grał – ani nawet nie trenował – w drużynie tradycyjnego futbolu, zaś w kadrze futsalowej rozegrał wszystkie spotkania od pierwszego z reprezentacją Wspólnoty Niepodległych Państw, a następnie wszystkie na MŚ. W azjatyckim turnieju Polacy pewnie przeszli I fazę (I rundę grupową). 15 listopada 1992, na inaugurację, będącą zarazem meczem otwarcia mistrzostw pokonali gospodarzy 4−2 (2−1)[9], a następnie – dwa dni później – Nigerię 5−4 (3−1)[10], co dało awans do II rundy grupowej, stanowiącej ćwierćfinały. W ostatnim spotkaniu I etapu ulegli 2−3 (2−3) Argentynie[11] co spowodowało, że w końcowej tabeli grupy A zajęli 2. miejsce. W II fazie przegrali wszystkie 3 pojedynki: 0−2 (0−0) z Iranem, 1−4 (0−3) z Belgią i 3−7 (1−5) z Hiszpanią.

Niespodziewanie dobry występ w MŚ doprowadził na przełomie 1992 i 1993 roku do poważnych zmian organizacyjnych rodzimego futsalu, czego skutkiem było przekształcenie Wydziału Piłki Nożnej Pięcioosobowej PZPN w – dysponujące znacznie większą autonomią – Polskie Towarzystwo Piłki Nożnej Pięcioosobowej, ściśle ze związkiem współpracujące (które podpisało również umowę o współpracy z TKKF oraz Polską Partią Przyjaciół Piwa). Pojawiło się kilku mniejszych sponsorów z całej Polski. Na początku stycznia 1993 roku pracę z reprezentacją rozpoczął Janusz Kupcewicz (wcześniej asystent Andrzeja Górala), z którym wiązano spore nadzieje. Przyjęto długofalową strategię działania, polegającą na stopniowym wprowadzaniu do kadry licznej grupy młodych zawodników, którzy mieli korzystać z wiedzy i autorytetu medalisty MŚ 1982 oraz doświadczeń starszych graczy, a za główny cel obrano awans do "eksperymentalnych" Mistrzostw Europy 1996, dający jednocześnie kwalifikację do Mistrzostw Świata 1996. Sprzyjał temu terminarz, bowiem do października 1995 roku nie zaplanowano żadnych meczów o stawkę. Jednak pod wodzą Janusza Kupcewicza reprezentacja Polski rozegrała jedynie 5 spotkań towarzyskich, z których na uwagę zasługują: zwycięstwo 8−2 nad Słowacją w Gliwicach oraz wyjazdowe porażki 0−6 i 2−5 z Czechami).

W styczniu 1994 roku – jak się okazało na zaledwie 3 miesiące – reprezentację objął Michał Globisz (wcześniej asystent Janusza Kupcewicza), z którą oprócz 4 meczów towarzyskich (m.in. przegrane 4−9 i 4−7 z Holandią) wziął udział w – rozegranym w marcu w Mediolanie – silnie obsadzonym Turnieju FIFA. W międzyczasie kadra straciła głównego sponsora – Interbank. Jesienią 1994 roku obowiązki selekcjonera powierzono Romanowi Sowińskiemu, który – jak do tej pory – okazał się być najdłużej pracującym na tym stanowisku trenerem. Znacząco odmłodził on zespół narodowy i od początku przyjął strategię gry przeciw możliwie jak najsilniejszym rywalom, by podnosić poziom gry poprzez podpatrywanie najlepszych "w praniu". Dlatego pierwsze spotkania pod opieką Romana Sowińskiego to głównie porażki, w tym jedna wysoka 4−11 (2−4) w Eger z Węgrami. Brakiem awansu zakończył się również turniej eliminacyjny do Mistrzostw Europy 1996, przeprowadzony w dniach 24-29 października 1995 w Holandii. W gronie 6 drużyn reprezentacja Polski zajęła zaledwie 4. miejsce[12], ulegając 4:6 Azerbejdżanowi, 1:2 Holandii i 4:7 Chorwacji, remisując 0:0 ze Słowacją i pokonując 3:1 Czechów.

Do połowy listopada 1998 reprezentacja Polski rozgrywała wyłącznie mecze towarzyskie, przygotowujące do eliminacji Mistrzostw Europy 1999, z których na uwagę zasługuje zwycięstwo 7:1 (2:1) nad Holandią w Legnicy w dniu Narodowego Święta Niepodległości roku 1997. Turniej kwalifikacyjny do ME 1999 z udziałem Polaków odbył się w Dubrowniku w dniach 18-21 listopada 1998 z udziałem 4 zespołów. "Biało-czerwoni", zajęli w nim 2. miejsce i po raz kolejny nie wywalczyli promocji do finałów ME (wygrana 13:5 nad Słowacją oraz remisy 7:7 z Chorwacją i 3:3 z Andorą)[13]. W październiku 2000 roku - po wygraniu turnieju eliminacyjnego w Zabrzu (m.in. ogranie 3:0 Portugalii)[14] - "biało-czerwoni" po raz pierwszy w historii uzyskali awans do Mistrzostw Europy. Na turnieju finałowym w 2001 przegrali wszystkie trzy spotkania grupowe, ostatecznie zajmując 8. miejsce[15]. W 2003 roku została powołana reprezentacja U-21, a w 2010 roku – reprezentacja U-19. Po Euro trener Roman Sowiński zrezygnował z posady selekcjonera[16]. Zastąpił go na krótko Leszek Latacz, a jego w 2002 Marek Bęben. Za kadencji Marka Bębna Polska pokonała Włochy w Legnicy, ale też zaliczyła blamaż w Moskwie z Rosją (1:10). Polska pod wodzą trenera zagrała też w eliminacjach do MŚ 2004 w Chińskim Tajpej, pokonała Azerbejdżan 6:1 i 13:0 Cypr w cypryjskiej Larnace. Po przegranym 2:7 w Chorzowie i 2:7 w Lizbonie (r. 4:14) barażu z Portugalią Polska nie awansowała na ten turniej, a PZPN nie przedłużył umowy z Markiem Bębnem. Zastąpił go Stanisław Kwiatkowski. Przygodę zaczął w 2004 od blamażu w Sarajewie w el. ME 2005, porażek z Bośnią 3:5, Włochami 2:11 i remisu z Macedonią Płn. 1:1, skończył ją w tym samym roku. Na dwumecz z Portugalią w 2005 zastąpił go Mirosław Nowicki. W lutym 2005 selekcjonerem został 24 letni wówczas Tomasz Aftański. Za jego kadencji gra się poprawiła, pokonaliśmy 3:2 Rosję, do dziś jedyne zwycięstwo. Za jego kadencji w Krośnie w 2006 pokonaliśmy 16:0 Anglię, co do dziś jest najwyższym zwycięstwem Polaków w historii. W lutym 2007 po turnieju eliminacyjnym w Pinto po pokonaniu Cypru (8:0), Macedonii Północnej (2:1) Polacy przegrali 0:5 z Hiszpanią, tracąc awans, a po tym turnieju Tomasz Aftański został odwołany. Zastąpił go Leszek Latacz. On w el. MŚ 2008 w Brazylii też nie osiągnął sukcesu. Wygrał co prawda 10:1 z Anglią i 6:2 z Macedonią Płn., ale przegrał z Węgrami 2:6 i to nas pozbawiło awansu. W 2009 mieliśmy trzech selekcjonerów, początkiem roku był to Tadeusz Wolny, któremu powierzono walkę o awans na Euro 2010 na Węgrzech. Wprawdzie zremisowaliśmy 2:2 z Finlandią, ale ze względu na występ Bartłomieja Nawrata, który miał pauzować za czerwoną kartkę UEFA zweryfikowała mecz jako walkower 0:5 na korzyść Finów[17]. Potem Polska przegrała 3:4 z Azerami i 1:8 z Portugalią. Potem trenerem był Gerard Juszczak, a we wrześniu zastąpił go Vlastimil Bartosek. W 2011 przegraliśmy dwa turnieje eliminacyjne: do ME 2012 po dwóch remisach 2:2 z Macedonią Płn. i Białorusią oraz porażce 0:6 z Portugalią i MŚ 2012 po porażkach 2:5 z Włochami i 3:9 z Rumunią. Został on zwolniony pod koniec 2012. Zastąpił go Klaudiusz Hirsch. Poprowadził Polskę w 9 meczach: zwycięstwie 6:0 z Mołdawią, remisie 0:0 z Mołdawią, dwóch porażkach (1:3 i 1:5) z Portugalią, dwóch porażkach z Ukrainą (0:3 i 2:6), w przegranych meczach w kwalifikacjach ME 2014 z Serbią (0:2 [0:0]), Portugalią (2:5[2:2]) i Grecją (3:4[1:0]). W kwietniu 2013 zrezygnował z posady selekcjonera. Zastąpił go Andrea Bucciol. Za jego kadencji graliśmy głównie Turnieje 4 Państw, pokonaliśmy też po raz pierwszy Ukrainę (5:1 i 3:1) i graliśmy w Krośnie turniej eliminacyjny do Euro 2016 w Serbii. Zremisowaliśmy 0:0 z Białorusią, przegraliśmy 2:3 (1:2) z Finlandią i 3:6 (3:3) z Włochami zajmując ostatnie miejsce w grupie. Pod koniec lipca 2015 Andrea Bucciol został zwolniony. Zastąpił go Andrzej Bianga. Za jego kadencji otarliśmy się o awans na MŚ 2016. Przegrana 2:6 z Portugalią, a potem dwa zwycięstwa (8:1 z Rumunią po 3 golach Bartłomieja Nawrata i 3:2 z Norwegią) awansowaliśmy do baraży o MŚ 2016. Tam w Szczecinie zremisowaliśmy 1:1 (0:1) i przegraliśmy 0:7 (0:5) na wyjeździe z Kazachstanem. W dwumeczu było 8:1 dla Kazachów, po tym dwumeczu Andrzej Bianga i jego asystent Błażej Korczyński poddali się do zarządu PZPN, ten jednak nie chciał zmiany trenera. Później było widać poprawę gry Biało-czerwonych. W kwietniu 2017 w Elblągu kwalifikacje do Euro 2018 zaczęła Polska od porażki 0:4 (0:1) z Serbią. Potem Polska pokonała 4:2 (3:2) z Mołdawią i zremisowała 1:1 (1:1) z Hiszpanią. Jako najlepsza drużyna z 3 miejsc z 4 punktami i bilansem bramkowym 5-7 Polska wzięła udział w barażach o Euro, przeciwko reprezentacji Węgier, wygrali 7:6 (1:2 [0:1] w Miskolcu i 6:4 [2:2] w Koszalinie) zapewniając pierwszy od 17 lat awans do Mistrzostw Europy w futsalu. W październiku Andrzej Bianga zrezygnował z prowadzenia reprezentacji Polski. Zastąpił go Błażej Korczyński. Zaczął od remisu 6:6 i przegranej 1:3 ze Słowenią na wyjeździe. Potem Polska pokonała Gruzję 4:2 i 3:1. Ostatni sprawdzian przed Euro, przegrany 0:7 (0:2) mecz z Włochami nie napawał optymizmem przed Euro. Ale Polska sensacyjnie zremisowała 1:1 (0:0) z Rosją dzięki wyśmienitej postawie Michała Kałuży w bramce i gola Michała Kubika na 9 sekund przed końcem. W drugim meczu Polska przegrała 1:5 (0:4) z Kazachstanem. Jedynego gola zdobył Dominik Solecki. W 2019 Polska w Zielonej Górze przegrała 2:3 (2:1) z Gruzją, 1:2 (0:0) z Finlandią i 1:4 (1:3) z Hiszpanią odpadając z kwalifikacji do Mistrzostw Świata 2021. Przez słaby wynik w rundzie głównej eMŚ Polska eliminacje do Euro 2022 musiała zaczynać od preeliminacji na Malcie. Polska pokonała 5:2 Grecję, 6:0 Szwecję i 11:0 Maltę awansując do rundy głównej eliminacji. Z powodu pandemii COVID 19 Polska więcej meczów nie zagrała. Nie odbył się zaplanowany na kwiecień dwumecz z Portugalią na wyjeździe ani dwumecz z Brazylią zaplanowany na wrzesień, ani później wyjazdowy dwumecz z Łotwą. Kadra spotkała się w Szamotułach w 2 połowie września, ale zgrupowanie się przedłużyło z powodu COVID 19 wykrytego u zawodnika. W 2021 Polska grała eliminacje do Euro 2022. Zremisowała z Portugalią w Mafrze 2:2 (1:0), przegrała z nią w Łodzi 0:3 (0:2), pokonała w dwumeczu w Łodzi Norwegię 3:0 (1:0) i 4:1 (2:0). Na koniec zremisowała w Pradze z Czechami 3:3 (2:2) i pokonała je 8:5 (3:3) w Opolu zapewniając sobie drugi z rzędu awans na Mistrzostwa Europy. Warto wspomnieć, że za kadencji Błażeja Korczyńskiego pokonaliśmy po raz pierwszy w historii Serbię 4:1 (0:1) w grudniu 2019 w Lubinie, po raz pierwszy od 2002 Finlandię 4 października w chorwackim Porecu 4:0 (2:0) oraz po raz pierwszy od 1998 roku Słowenię 5:2 (2:0) w Lasko 20 grudnia 2021 roku. Na Mistrzostwach Europy 2022 Polska przegrała 1:3 (1:3) z Chorwacją, zremisowała 2:2 (1:0) ze Słowacją i przegrała 1:5 (1:2) z Rosją zajmując ostatnie miejsce w grupie z 1 punktem odpadając po fazie grupowej[18]. W czerwcu 2 022 roku Polska wygrała towarzyski turniej w Chorwacji Futsal Week, w którym zajęła pierwsze miejsce wygrywając 3:0 (2:0) z Chorwacją (po raz pierwszy w historii), wygrywając 2:1 (2:1) z Czarnogórą, 4:1 (2:1) z BiH oraz przegrywając 3:5 (1:4) z Węgrami[6].

Lista meczów[18][edytuj | edytuj kod]

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Lista wszystkich selekcjonerów reprezentacji Polski w futsalu[19].

Imię i nazwisko Okres pracy
Polska Krzysztof Sobieski 1992
Polska Andrzej Góral 1992
Polska Janusz Kupcewicz 1993–1994
Polska Michał Globisz 1994–1995
Polska Roman Sowiński 1995–2001
Polska Leszek Latacz 2001–2002
Polska Marek Bęben 2002–2004
Polska Stanisław Kwiatkowski 2004
Polska Władysław Łach 2004
Polska Mirosław Nowicki 2005
Polska Tomasz Aftański 2005–2007
Polska Leszek Latacz 2007–2008
Polska Andrzej Bianga 2008
Polska Tadeusz Wolny 2008–2009
Polska Gerard Juszczak 2009
Czechy Vlastimil Bartošek 22.09.2009–25.10.2012
Polska Klaudiusz Hirsch 19.11.2012–17.04.2013
Włochy Andrea Bucciol 22.05.2013–31.07.2015
Polska Andrzej Bianga 06.08.2015–25.10.2017
Polska Błażej Korczyński 25.10.2017–

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Sztab szkoleniowy reprezentacji Polski w futsalu[20]

Stanowisko Osoba
Selekcjoner Polska Błażej Korczyński
Asystenci selekcjonera Polska Sebastian Wiewióra

Polska Marcin Mikołajewicz

Trener bramkarzy Polska Tomasz Ulfik
Analitycy Polska Krzysztof Stasiak

Polska Paweł Sobieraj

Lekarz Polska Łukasz Białek
Fizjoterapeuci Polska Joachim Faber

Polska Krzysztof Habrat

Kierownik Polska Mateusz Gołas
Media Polska Jakub Rejmoniak

Polska Łukasz Grochala

Rzecznik prasowy Polska Rafał Kędzior
Team manager Polska Bartosz Łaski

Rozgrywki międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata Eliminacje
Gospodarz – Rok Wynik M Z R P BZ BS M Z R P BZ BS Selekcjonerzy
 Holandia1989 Nie wzięła udziału - - - - - - -
 Hongkong1992 8. miejsce 6 2 0 4 15 22 4 1 2 1 14 19 Sobieski, Góral[21]
 Hiszpania1996 Nie zakwalifikowała się 5 1 1 3 12 16 Sowiński
 Gwatemala2000 4 3 0 1 21 6 Sowiński
 Chińskie Tajpej2004 4 2 0 2 23 15 Bęben
 Brazylia2008 3 2 0 1 18 9 Latacz
 Tajlandia2012 3 1 0 2 10 18 Bartosek
 Kolumbia2016 5 2 1 2 14 17 Bianga
 Litwa2021 3 0 0 3 4 9 Korczyński
Razem 1 z 9 turniejów 6 2 0 4 15 22 31 12 4 15 116 99

Mistrzostwa Europy[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Europy Eliminacje
Gospodarz – Rok Wynik M Z R P BZ BS M Z R P BZ BS Selekcjonerzy
 Hiszpania1996 Nie zakwalifikowała się 5 1 1 3 12 16 Sowiński[22]
 Hiszpania1999 3 1 2 0 23 15 Sowiński
 Rosja2001 8. miejsce 3 0 0 3 6 18 3 3 0 0 20 6 Sowiński
 Włochy2003 Nie zakwalifikowała się 3 2 0 1 17 8 Bęben
 Czechy2005 3 0 1 2 6 17 Kwiatkowski
 Portugalia2007 3 2 0 1 10 6 Aftański
 Węgry2010 3 0 0 3 4 17 Wolny
 Chorwacja2012 3 0 2 1 4 10 Bartosek
 Belgia2014 3 0 0 3 5 11 Hirsch
 Serbia2016 3 0 1 2 5 9 Bucciol
 Słowenia2018 11. miejsce 2 0 1 1 2 6 5 2 1 2 12 13 Bianga, Korczyński[23]
 Holandia2022 15. miejsce 3 0 1 2 4 10 9 6 2 1 42 16 Korczyński
Razem 3 z 12 turniejów 8 0 2 6 12 34 46 17 10 19 160 134

Turnieje towarzyskie[edytuj | edytuj kod]

Historyczne mecze[edytuj | edytuj kod]

Debiut

  • Burjassot (Hiszpania), 21 kwietnia 1992 WNP 7−7 (3-4) Polska Polska (eliminacje MŚ)
    • Bramki dla Polski: Józef Żymańczyk 3, Artur Załęcki, Roman Derda, Sylwester Przychodzień, Wiesław Lipka.
    • Skład: Kazimierz Kucharski, Roman Derda, Marek Ćwik, Józef Żymańczyk, Sylwester Przychodzeń, Krzysztof Mikołajewski, Artur Załęcki, Andrzej Antos, Wiesław Lipka, Zbigniew Pawela.

Najwyższe zwycięstwo reprezentacji Polski

  • Krosno, 23 października 2006 Polska Polska 16−0 Anglia  (towarzyski)

Najwyższa porażka reprezentacji Polski

Pierwsze zwycięstwo

Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw świata

Pierwszy mecz na mistrzostwach świata

Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw Europy

Pierwszy mecz na mistrzostwach Europy

Bilans meczów z innymi reprezentacjami[edytuj | edytuj kod]

  • Stan na 20 czerwca 2022 roku, po meczu z Chorwacją[24]
L.p. Rywale Zwycięstwa Remisy Porażki Razem
1.  Andora 0 1 0 1
2.  Anglia 10 0 0 10
3. Arabia Saudyjska Arabia Saudyjska 1 0 0 1
4.  Argentyna 0 1 2 3
5.  Azerbejdżan 1 0 2 3
6.  Belgia 7 1 5 13
7.  Białoruś 4 6 4 14
8.  Bośnia i Hercegowina 2 0 1 3
9.  Brazylia 0 0 10 10
10.  Bułgaria 1 0 0 1
11. Chiny 1 0 0 1
12.  Chorwacja 1 2 5 8
13.  Cypr 6 1 0 7
14.  Czarnogóra 2 0 1 3
15.  Czechy/ Czechosłowacja 10 5 17 32
16.  Egipt 1 0 1 2
17. Estonia Estonia 1 0 0 1
18.  Finlandia 2 0 5 7
19.  Francja 2 0 3 5
20.  Gibraltar 1 0 0 1
21.  Grecja 4 0 1 5
22. Gruzja Gruzja 2 0 1 3
23.  Hiszpania 0 1 9 10
24.  Hongkong 1 0 0 1
25.  Iran 0 0 1 1
26.  Izrael 2 0 0 2
27.  Japonia 1 0 0 1
28. Kazachstan Kazachstan 0 1 2 3
29.  Litwa 4 1 1 6
30.  Łotwa 2 1 1 4
31. Macedonia Północna Macedonia Północna 7 2 1 10
32.  Malezja 1 0 0 1
33. Malta Malta 1 0 0 1
34.  Mołdawia 8 2 1 11
35. Holandia Niderlandy 2 1 12 15
36.  Nigeria 1 0 0 1
37.  Norwegia 4 0 0 4
38.  Portugalia 1 1 15 17
39.  Rosja/ WNP 1 3 9 13
40.  Rumunia 2 1 3 6
41.  Serbia 1 1 9 11
42.  Słowacja 8 5 9 22
43.  Słowenia 2 4 5 12
44. Szwecja Szwecja 1 0 0 1
45.  Turcja 2 0 0 2
46.  Ukraina 2 1 15 18
47. Stany Zjednoczone USA 0 0 1 1
48.  Walia 2 0 0 2
49.  Węgry 9 6 13 28
50.  Włochy 1 2 15 18

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aktualny Światowy Ranking Futsalowy
  2. [1]
  3. Futsal: Polska 16-0 Anglia (pol.). 90minut.pl, 2006-10-23. [dostęp 2011-11-11].
  4. European Futsal Championship 2005 (pol.). rsssf.com. [dostęp 2011-11-11].
  5. Skład osobowy Wydziałów i Komisji Polskiego Związku Piłki Nożnej (pol.). pzpn.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-02-01].
  6. a b Futsal: Chorwacja 0-3 Polska, www.90minut.pl [dostęp 2022-06-29].
  7. Historia/Futsal w Polsce (pol.). pzpn.pl, 2014-02-01. [dostęp 2014-02-01].
  8. European Qualifications for Futsal World Championship 1992 (ang.). rsssf.com, 2002-03-17. [dostęp 2014-02-01].
  9. Raport z meczu Hongkong – Polska (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-19)].
  10. Raport z meczu Polska – Nigeria (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-20)].
  11. Raport z meczu Polska – Argentyna (ang.). fifa.com. [dostęp 2014-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-19)].
  12. History (Season 1995 – 1996) (ang.). uefa.com, 2009-11-23. [dostęp 2014-02-02].
  13. History (Season 1998 – 1999) (ang.). uefa.com, 2009-11-23. [dostęp 2014-02-02].
  14. European Futsal Championship 2001 (ang.). rsssf.com. [dostęp 2018-01-30].
  15. 17 lat temu, w zimnej Moskwie. Jedyne futsalowe Euro Polaków. sportowefakty.wp.pl, 2019-01-29. [dostęp 2019-01-29].
  16. Wyborcza.pl, katowice.wyborcza.pl [dostęp 2022-02-17].
  17. eME futsal: Polacy ukarani walkowerem za mecz z Finlandią, www.90minut.pl [dostęp 2022-02-17].
  18. a b FA - Łączy nas piłka, www2.laczynaspilka.pl [dostęp 2022-02-27].
  19. Selekcjonerzy reprezentacji Polski w futsalu (pol.). pzpn.pl, 2013-05-22. [dostęp 2013-05-22].
  20. OGŁOSZENIE KADRY NA EURO! Konferencja przed Mistrzostwami Europy w futsalu (RETRANSMISJA). [dostęp 2022-02-27].
  21. Krzysztof Sobieski prowadził drużynę w kwalifikacjach, a Andrzej Góral w turnieju finałowym
  22. Kwalifikacje do MŚ 1996 to były kwalifikacje do ME 1996
  23. W eliminacjach zespół prowadził Andrzej Bianga, a w turnieju finałowym Błażej Korczyński
  24. Obliczone ze statystyk reprezentacji Polski

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]