Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stany Zjednoczone Ameryki
United States of America
Emblemat reprezentacji
Emblemat reprezentacji
Przydomek USMNT,
The Stars and Stripes (Gwiazdy i pasy),
The Yanks (Jankesi)
Związek United States Soccer Federation
Sponsor techniczny Nike
Trener Bruce Arena
(od 2016)
Asystent trenera Dave Sarachan (od 2017)
Pat Noonan (od 2017)
Kenny Arena (od 2017)
Richie Williams (od 2017)
Skrót FIFA USA
Ranking FIFA Decrease2.svg 28. (828 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 24. (10 lipca 2016)
(1747 pkt.)
Zawodnicy
Kapitan Michael Bradley
Najwięcej występów Cobi Jones (164)
Najwięcej bramek Landon Donovan (57)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 2:3 USA Stany Zjednoczone
(Sztokholm, Szwecja; 20.08.1916)
Najwyższe zwycięstwo
Stany Zjednoczone USA 8:0 Barbados 
(Carson, USA; 15.06.2008)
Najwyższa porażka
 Norwegia 11:0 USA Stany Zjednoczone
(Oslo, Norwegia; 11.08.1948)
Medale
Mistrzostwa świata
Bronze medal world centered-2.svg 1930
Mistrzostwa Ameryki Północnej
Gold medal blank.svg 1991, 2002, 2005, 2007, 2013, 2017
Silver medal blank.svg 1989, 1993, 1998, 2009, 2011
Bronze medal blank.svg 1996, 2003
  1. Stan aktualny na 14 września 2017.

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej pierwszy mecz rozegrała w 1885 roku, ale nie został wpisany do oficjalnego rejestru. Dziś uznaje się, że debiutem międzypaństwowym Amerykanów było wygrane 3:2 spotkanie ze Szwecją w Sztokholmie, w trzy lata po założeniu krajowego związku piłki nożnej.

W pierwszych mistrzostwach świata Amerykanie zajęli trzecie miejsce, którym podzielili się z Jugosławią, wcześniej wygrywając w grupie po 3:0 z Belgią i Paragwajem, oraz wysoko ulegając w półfinałach Argentynie (1:6). Cztery lata później start w finałach zakończyli już po pierwszym meczu – z Włochami, przegranym 1:7. Przez ponad pół wieku byli zupełnie przeciętną drużyną, choć w 1950 roku znów awansowali do finałów i zdołali tam pokonać Anglię 1:0 (tzw. Cud na trawie). W następnych dwóch meczach Amerykanie przegrywali kolejno z Hiszpanią 1:3 i Chile 2:5. Zajęli więc ostatnie miejsce w grupie z dwoma punktami na koncie i odpadli z turnieju. W strefie CONCACAF nie potrafili wygrać rywalizacji z dużo silniejszym Meksykiem.

Pewien przełom nastąpił dopiero w latach 90. Od 1990 roku reprezentacja USA jest stale obecna w mistrzostwach świata (wtedy też powróciła na mundial po czterdziestoletniej przerwie). Choć we Włoszech odpadli już po fazie grupowej, to już cztery lata później (będąc gospodarzem mundialu) dotarli do 1/8 finału. We Francji znów zakończyli udział w mistrzostwach świata na fazie grupowej. W 2002 – po zwycięstwie w 1/8 finału nad Meksykiem – dotarła aż do ćwierćfinału. W 2006 roku udział na turnieju w Niemczech zakończyli ponownie na fazie grupowej, by w dwóch następnych występach (odpowiednio w 2010 w Republice Południowej Afryki i 2014 roku w Brazylii) dotrzeć do 1/8 finału. W latach 1991-2005 trzykrotnie triumfowała w Złotym Pucharze CONCACAF (łącznie w historii sięgali po to trofeum sześciokrotnie). Niezłe wyniki reprezentacji są w dużej mierze skutkiem nowego spojrzenia samych Amerykanów na futbol. Profesjonalna liga piłkarska (MLS) powstała w USA dopiero w 1996 roku. Od czasu kiedy Stany Zjednoczone były gospodarzami światowego championatu (w 1994), znacznie wzrosło zainteresowanie piłką nożną wśród kibiców i sponsorów. Dziś rozgrywki MLS przyciągają na stadiony nie mniej fanów niż mecze baseballu, czy koszykówki, a amerykańskie kluby należą do najlepiej zarządzanych na świecie, piłkarze zaś grają w najsilniejszych zespołach Europy – ostatnio Stany Zjednoczone mogą pochwalić się cenionymi bramkarzami. Jeszcze w latach 90. w reprezentacyjnej bramce występował charyzmatyczny Tony Meola. Do niedawna numerem jeden był Brad Friedel z Blackburn Rovers, najlepszy bramkarz Premiership w sezonie 2002-03, ale reprezentacyjną karierę zakończył na początku 2005 roku. Obecnie o miejsce pierwszego golkipera rywalizują Tim Howard (najlepszy bramkarz Premiership w sezonie 2003-04) i Kasey Keller (piłkarz roku 2005 w USA).

Od 1998 do 2006 roku szkoleniowcem kadry był Bruce Arena. Jest to jeden z najdłuższych stażów trenerskich w drużynach narodowych. Na tym stanowisku zastąpił go Bob Bradley, który prowadził drużynę do 2011 roku. Po nim kadrę do 2016 roku prowadził Jürgen Klinsmann. Po jego rezygnacji ze stanowiska, posadę trenera przejął ponownie Bruce Arena,

Znacznie większe sukcesy ma na swoim koncie żeńska reprezentacja USA. Amerykanki należą do najlepszych na świecie – dwukrotnie zdobywały złoto na Igrzyskach Olimpijskich (1996 i 2004) oraz tyle samo razy triumfowały w mistrzostwach świata (1991 i 2004).

W roku 2009 reprezentacja zdobyła drugie miejsce w Pucharze Konfederacji w finale przegrywając z Brazylią 2-3, oraz trzecie w pierwszej edycji Pucharu Konfederacji (wtedy pod nazwą Puchar Króla Fahda) 1992 po zwycięstwie z Wybrzeżem Kości Słoniowej 5:2. Edycję 2003 tego turnieju zakończyła na fazie grupowej.

Czterokrotnie brała również udział w Copa America. W rozgrywkach o Puchar Ameryki Południowej dwukrotnie była czwarta (1995, oraz 2016 - jako gospodarz). Edycje 1993 i 2007 zakończyła na fazie grupowej.

Reprezentacja USA zajmuje obecnie (stan na 6 lipca 2017) 35 miejsce w rankingu FIFA oraz 3. miejsce w Federacji CONCACAF[1].

Historia występów w MŚ[edytuj]

Udział w Mistrzostwach Świata 1990[edytuj]

Turniej we Włoszech USA zakończyło na fazie grupowej. Po przegraniu wszystkich trzech spotkań (kolejno z Czechosłowacją 1:5, gospodarzem mistrzostw Włochami 0:1 oraz Austrią 1:2) z zerowym dorobkiem punktowym zajęła ostatnie miejsce w grupie i odpadła z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 1994[edytuj]

Reprezentacja USA była gospodarzem mistrzostw świata rozgrywanych w 1994 roku. Grała w nich w grupie A razem z Rumunią, Szwajcarią, oraz Kolumbią. Po zwycięstwie w meczu z Kolumbią 2:1, remisie 1:1 ze Szwajcarią i porażce z Rumunią 0:1 zajęła ostatecznie trzecie miejsce w grupie i z dorobkiem czterech punktów awansowała do 1/8 finału. W tej fazie rozgrywek trafiła na reprezentację Brazylii z którą przegrała 0:1 i odpadła z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 1998[edytuj]

Na mistrzostwach we Francji Stany Zjednoczone trafiły do grupy F razem z Niemcami, Jugosławią i Iranem. Po przegraniu wszystkich trzech meczów (odpowiednio z Niemcami 0:2 oraz Iranem 1:2 i Jugosławią 0:1) z zerowym dorobkiem punktowym zajęli ostatnie miejsce w grupie i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2002[edytuj]

Koreańsko-japoński czempionat reprezentacja USA rozpoczęła od zwycięstwa z Portugalią 3:2. Późniejszy remis 1:1 ze współgospodarzem mistrzostw Koreą Południową, oraz porażka z Polską 1:3 sprawiły, iż ostatecznie zajęła ona drugie miejsce w grupie D z czterema punktami na koncie i awansowała do 1/8 finału. W tej fazie turnieju spotkali się z reprezentacją Meksyku z którą wygrali 2:0, awansując tym samym do ćwierćfinału. Tam trafili na reprezentację Niemiec, z którymi przegrali 0:1 i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2006[edytuj]

Niemiecki mundial piłkarze amerykańscy zakończyli na fazie grupowej. Po remisie 1:1 z Włochami i dwóch porażkach (z Czechami 0:3 i Ghaną 1:2) z jednym punktem na koncie zajęli ostatnie miejsce w grupie E i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2010[edytuj]

Amerykanie grali w tych mistrzostwach w grupie C razem z Anglią, Słowenią i Algierią. Po jednym zwycięstwie (z Algierią 1:0) i dwóch remisach (z Anglią 1:1 i Słowenią 2:2) z pięcioma punktami na koncie awansowali z pierwszego miejsca w grupie do 1/8 finału. W tej fazie spotkali się z reprezentacją Ghany, z którą przegrali po dogrywce 1:2 i odpadli z turnieju.

Udział w Mistrzostwach Świata 2014[edytuj]

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych awansowała do 1/8 finału, zajmując drugie miejsce w grupie. Przegrywając z Belgią (1:2) zakończyła swój udział na Mistrzostwach Świata w Brazylii.

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2018[edytuj]

USA zaczęło od porażki u siebie z Meksykiem (1:2). Po tej porażce przyszła druga, jeszcze poważniejsza z Kostaryką (0:4). Po tych dwóch porażkach trener reprezentacji Jürgen Klinsmann zrezygnował z prowadzenia drużyny narodowej. Ekipę amerykańską przejął więc Bruce Arena co w dalszych meczach w 2017 roku wyraźnie dało efekty. Stany Zjednoczone wygrały z Hondurasem 6:0, zremisowały z Panamą 1:1, wygrały z Trynidadem i Tobago 2:0 oraz zremisowały z Meksykiem 1:1. We wrześniu 2017 roku wyniki te znowu zaczęły się pogarszać i drużyna z USA przegrała z Kostaryką 0:2 oraz zremisowała ze znacznie gorszym potencjalnie Hondurasem 1:1 (jedyny gol dla amerykanów padł dopiero w 89. minucie). Tym samym szanse zakwalifikowania się do turnieju spadły (USA zajmowały czwarte miejsce, Honduras piąte z tą samą liczbą punktów). W kolejnym meczu eliminacyjnym Amerykanie pewnie pokonali Panamę 4:0. Ostatnie spotkanie kwalifikacyjne zakończyło się porażką Stanów Zjednoczonych (1:2 z Trynidadem i Tobago), co ostatecznie przekreśliło szanse awansu USA na mundial. Z tabeli awansowały trzy najlepsze zespoły z sześciu rywalizujących ze sobą w piątej rundzie eliminacji CONCACAF (Meksyk, Kostaryka, Panama). Czwarty Honduras awansował do barażu interkontynentalnego.

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 - III miejsce[2]
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934 Awans Faza grupowa
III Republika Francuska 1938 Wycofała się z kwalifikacji
Brazylia 1950 Awans Faza grupowa
Szwajcaria 1954 Nie zakwalifikowała się
Szwecja 1958
Chile 1962
Anglia 1966
Meksyk 1970
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990 Awans Faza grupowa
Stany Zjednoczone 1994 Gospodarz 1/8 finału
Francja 1998 Awans Faza grupowa
Korea Południowa Japonia 2002 Awans Ćwierćfinał
Niemcy 2006 Awans Faza grupowa
Południowa Afryka 2010 Awans 1/8 finału
Brazylia 2014 Awans 1/8 finału
Rosja 2018 Nie zakwalifikowała się
Katar 2022

Złoty Puchar CONCACAF[edytuj]

  • 1991Mistrzostwo
  • 1993 – II Miejsce
  • 1996 – III Miejsce
  • 1998 – II Miejsce
  • 2000 – Ćwierćfinał
  • 2002Mistrzostwo
  • 2003 – III Miejsce
  • 2005Mistrzostwo
  • 2007Mistrzostwo
  • 2009 – II Miejsce
  • 2011 – II Miesjce
  • 2013Mistrzostwo
  • 2015 – IV Miejsce
  • 2017Mistrzostwo

Copa América[edytuj]

Piłkarze[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Amerykańscy piłkarze.

Rekordziści[edytuj]

Występy[edytuj]

# Zawodnik Pozycja Lata Występy
1. Jones, CobiCobi Jones PO 1992–2004 164
2. Donovan, LandonLandon Donovan NA 2000–2014 157
3. Agoos, JeffJeff Agoos OB 1988–2003 134
Dempsey, ClintClint Dempsey NA 2004–
5. Bradley, MichaelMichael Bradley PO 2006– 132
6. Balboa, MarceloMarcelo Balboa OB 1988–2000 128
7. Beasley, DaMarcusDaMarcus Beasley PO 2001– 124
8. Howard, TimTim Howard BR 2002– 115
9. Reyna, ClaudioClaudio Reyna PO 1994–2006 112
10. Bocanegra, CarlosCarlos Bocanegra OB 2001–2012 110
Caligiuri, PaulPaul Caligiuri PO 1984–1998
12. Wynalda, EricEric Wynalda NA 1990–2000 106
13. Altidore, JozyJozy Altidore NA 2007– 103
14. Keller, KaseyKasey Keller BR 1990–2007 102
15. Stewart, EarnieEarnie Stewart PO 1990–2004 101

Stan na 9 czerwca 2017.
Pogrubioną czcionką zaznaczono piłkarzy, którzy aktualnie występują w reprezentacji.

Gole[edytuj]

# Zawodnik Pozycja Lata Gole
1. Donovan, LandonLandon Donovan NA 2000–2014 57
2. Dempsey, ClintClint Dempsey NA 2004– 56
3. Altidore, JozyJozy Altidore NA 2007– 37
4. Wynalda, EricEric Wynalda NA 1990–2000 34
5. McBride, BrianBrian McBride NA 1993–2006 30
6. Moore, Joe-MaxJoe-Max Moore NA 1992–2002 24
7. Murray, BruceBruce Murray NA 1985–1993 21
8. Eddie Johnson NA 2004–2014 19
9. Beasley, DaMarcusDaMarcus Beasley PO 2001– 17
Stewart, EarnieEarnie Stewart PO 1990–2004
11. Bradley, MichaelMichael Bradley PO 2006– 16
12. Jones, CobiCobi Jones PO 1992–2004 15
13. Bocanegra, CarlosCarlos Bocanegra OB 2001–2012 14
14. Balboa, MarceloMarcelo Balboa OB 1988–2000 13
Hugo Pérez PO 1984–1994

Stan na 9 czerwca 2017.
Pogrubioną czcionką zaznaczono piłkarzy, którzy aktualnie występują w reprezentacji.

Selekcjonerzy[edytuj]

# Trener Narodowość . Od Do . Bilans . Trofea
M Z R P %
1. Thomas Cahill  Stany Zjednoczone 20 sierpnia 1916 3 września 1916 2 1 1 0 50%
2. George Burford  Stany Zjednoczone 25 maja 1924 10 czerwca 1924 3 2 0 1 67%
3. Nat Agar  Anglia 27 czerwca 1925 6 listopada 1926 3 2 0 1 67%
4. George Burford (2)  Stany Zjednoczone 30 maja 1928 10 czerwca 1928 2 0 1 1 0%
5. Robert Millar  Stany Zjednoczone 13 lipca 1930 17 sierpnia 1930 4 2 0 2 50%
6. David Gould  Szkocja 24 maja 1934 27 maja 1934 2 1 0 1 50%
7. Bill Lloyd  Stany Zjednoczone 12 września 1937 26 września 1937 3 0 0 3 0%
8. Andrew Brown  Szkocja 13 lipca 1947 20 lipca 1947 2 0 0 2 0%
9. Walter Giesler  Stany Zjednoczone 2 sierpnia 1948 21 września 1949 8 1 1 6 13%
10. William Jeffrey  Szkocja 25 czerwca 1950 2 lipca 1950 3 1 0 2 33%
11. John Wood  Anglia 30 kwietnia 1952 16 lipca 1952 2 0 0 2 0%
12. Ernö Schwarz  Węgry 8 czerwca 1953 25 sierpnia 1955 6 2 0 4 33%
13. George Meyer  Stany Zjednoczone 7 kwietnia 1957 6 lipca 1957 4 0 0 4 0%
14. Jim Reed  Stany Zjednoczone 28 maja 1959 5 lutego 1961 4 0 1 3 0%
15. George Meyer (2)  Stany Zjednoczone 7 marca 1965 21 marca 1965 4 1 2 1 25%
16. Phil Woosnam  Walia 15 września 1968 10 listopada 1968 9 4 1 4 44%
17. Gordon Jago  Anglia 20 kwietnia 1969 11 maja 1969 2 0 0 2 0%
18. Bob Kehoe  Stany Zjednoczone 20 sierpnia 1972 10 września 1972 4 0 1 3 0%
19. Max Wozniak  Polska 17 marca 1973 20 marca 1973 2 0 0 2 0%
20. Gene Chyzowych  Stany Zjednoczone 3 sierpnia 1973 9 września 1973 5 3 0 2 60%
21. Gordon Bradley  Stany Zjednoczone 16 października 1973 15 listopada 1973 5 0 0 5 0%
22. Dettmar Cramer  Niemcy 5 września 1974 8 września 1974 2 0 0 2 0%
23. Al Miller  Stany Zjednoczone 26 marca 1974 24 czerwca 1974 2 0 0 2 0%
24. Manfred Schellscheidt  Niemcy 19 sierpnia 1975 25 sierpnia 1975 3 0 0 3 0%
25. Walter Chyzowych  Stany Zjednoczone 24 września 1976 23 listopada 1980 31 7 10 14 23%
26. Alkietas Panagulias  Grecja 8 kwietnia 1983 16 czerwca 1985 18 6 7 5 33%
27. Lothar Osiander  Niemcy 5 lutego 1986 13 sierpnia 1988 18 4 5 9 22%
28. Bob Gansler  Stany Zjednoczone 16 stycznia 1989 21 lutego 1991 36 14 6 16 39%
29. John Kowalski  Polska 12 marca 1991 16 marca 1991 2 1 1 0 50%
30. Bora Milutinović  Serbia 5 maja 1991 14 kwietnia 1995 96 30 31 35 31% 1x Złoty Puchar CONCACAF
31. Steve Sampson  Stany Zjednoczone 22 kwietnia 1995 29 czerwca 1998 62 26 14 22 42%
32. Bruce Arena  Stany Zjednoczone 1 sierpnia 1998 14 lipca 2006 130 75 28 27 58% 2x Złoty Puchar CONCACAF
33. Bob Bradley  Stany Zjednoczone 8 grudnia 2006 28 lipca 2011 80 43 12 25 54% 1x Złoty Puchar CONCACAF
34. Jürgen Klinsmann  Niemcy 1 sierpnia 2011 22 listopada 2016 91 51 14 26 56% 1x Złoty Puchar CONCACAF
35 Bruce Arena  Stany Zjednoczone 22 listopada 2016 nadal

W nawiasie podano, po raz który selekcjoner prowadził reprezentację.
Nie uwzględniono selekcjonerów tymczasowych.
(Stan na 22 listopada 2016)

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. FIFA.com, The FIFA/Coca-Cola World Ranking - Ranking Table - North, Central America and Caribbean Zone - FIFA.com, FIFA.com [dostęp 2017-07-27] (ang.).
  2. W 1930 roku nie odbył się oficjalny mecz o trzecie miejsce. Stany Zjednoczone oraz Jugosławia przegrały swoje mecze w półfinałach. FIFA, na podstawie ogólnych wyników obu tych drużyn podczas turnieju, uznaje teraz reprezentację USA za zdobywcę trzeciego miejsca, a Jugosławię za zdobywcę czwartego miejsca w tych rozgrywkach.