Roman Kłosowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Kłosowski
Ilustracja
Roman Kłosowski (2012)
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1929
Biała Podlaska
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 2018
Łódź
Zawód aktor, reżyser
Współmałżonek Krystyna Kłosowska
Lata aktywności 1953–2016[1]
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Złota Oznaka Honorowa Towarzystwa Polonia
Grób Kłosowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (2018)

Roman Kłosowski (ur. 14 lutego 1929 w Białej Podlaskiej, zm. 11 czerwca 2018 w Łodzi) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser teatralny, pedagog; w latach 1976−1981 dyrektor Teatru Powszechnego w Łodzi.

W serialach Czterdziestolatek (1975–1977) i Czterdziestolatek. 20 lat później (1993) i w filmie fabularnym Motylem jestem, czyli romans 40-latka (1976) Roman Kłosowski zagrał rolę Romana Maliniaka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 lutego 1929 w Białej Podlaskiej[2]. Jako nastolatek zamieszkał w Warszawie. Absolwent Wydziału Aktorskiego (1953) oraz Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1965). W teatrze zadebiutował 1 września 1953[2]. Jego rolami dyplomowymi był Puk w Śnie nocy letniej Williama Szekspira w reżyserii Jana Kreczmara oraz Edek i Kolega w Pannie Maliczewskiej Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Janiny Romanówny[3]. Na deskach zawodowego teatru zadebiutował w Teatrze Polskim w Szczecinie, w spektaklu Szczęście Frania Włodzimierza Perzyńskiego (1953). Od 1955 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, gdzie występował w spektaklach Konrada Swinarskiego, Lidii Zamkow, Bohdana Korzeniewskiego i Ludwika René[3].

W latach 1976–1981 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Powszechnego w Łodzi, a także wykładowcą Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi[4][5]. Jego najbardziej znaną rolą na deskach Teatru Powszechnego była tytułowa rola w Szwejku Jaroslava Haška w reżyserii Janusza Zaorskiego (1976)[6].

Na ekranie zadebiutował również w 1953. Filmy Cień (1956) w reżyserii Jerzego Kawalerowicza[7] oraz Pierwszy dzień wolności (1964) w reżyserii Aleksandra Forda[8], w których wystąpił w rolach pierwszoplanowych, znalazły się w konkursach głównych 9. i 18. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes. Od 1981 pracował w Teatrze Syrena w Warszawie. Jego pożegnaniem z widzami była rola Krappa w Ostatniej taśmie Samuela Becketta na deskach Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim (2013)[9]. Zakończył karierę ze względu na prawie całkowitą utratę wzroku[10].

Żoną aktora była przez 58 lat Krystyna (zm. 7 czerwca 2013[11][12]). Synowa, Barbara Szcześniak, również jest aktorką[13].

Roman Kłosowski zmarł 11 czerwca 2018 w Łodzi[14][15]. Został pochowany 18 czerwca 2018 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[16].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1966: Kalisz - VI Kaliskie Spotkania Teatralne - wyróżnienie za reżyserię Kamiennego świata
  • 1975: Wrocław - XVI Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych - nagroda II stopnia za reżyserię przedstawienia Czarna róża Juliana Stryjkowskiego w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze
  • 1976: Nagroda Prezesa Komitetu Radia i TV za kreacje w filmie TV
  • 1978: Nagroda Komitetu ds. PRiTV za kreację aktorską w serialu Czterdziestolatek
  • 1979: Nagroda Prezesa Rady Ministrów I stopnia w dziedzinie teatru z okazji 35-lecia PRL za kreacje aktorskie w teatrze, telewizji i filmie
  • 1987: nagroda przewodniczącego Komitetu ds. PRiTV za kreacje aktorskie w filmach telewizyjnych, a zwłaszcza w filmie Big-Bang
  • 1989: Nagroda miasta st. Warszawy
  • 2001: Lubomierz - V Festiwal Filmów Komediowych - Kryształowy Granat, nagroda aktorska
  • 2009: Września - XVI Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" - Nagroda Honorowa za całokształt twórczości - "za pogodę ducha, której nie grozi żadna Hydrozagadka, za łatwość, z jaką widzowie kupują każdą jego rolę - wszak sprany z niego Kramarz, za wyjątkowość, bo każda Jego kreacja to prawdziwy Big Bang, który sprawia, że myślimy Ja kocham, ty kochasz, i za to, że choć nie jest już Czterdziestolatkiem, wciąż prezentuje Pełnię swoich talentów, czego Organizatorzy i widzowie sobie nadal życzą, bo to przecież Jeszcze nie wieczór"[20]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teleexpress 11.06.2018, 17:00. teleexpress.tvp.pl, 11 czerwca 2018. [dostęp 12 czerwca 2018].
  2. a b Roman Kłosowski w bazie filmpolski.pl
  3. a b Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-06-12].
  4. Anna Gronczewska, Roman Kłosowski: Moja czerstwa miłość do Łodzi..., „Dzienniklodzki.pl” [dostęp 2018-06-12] (pol.).
  5. Nie żyje Roman Kłosowski - odtwórca Maliniaka - Kultura - Radio Szczecin, radioszczecin.pl [dostęp 2018-06-12] (pol.).
  6. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-06-12].
  7. CIEN - Festival de Cannes, Festival de Cannes [dostęp 2018-06-12] (ang.).
  8. PIERWSZY DZIEN WOLNOSCI - Festival de Cannes, Festival de Cannes [dostęp 2018-06-12] (ang.).
  9. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-06-12].
  10. Tygodnik „To & Owo” nr 6, 7.02.2017, s. 12.
  11. Śmierć Krystyny Kłosowskiej.
  12. Przeszli przez życie ciągle trzymając się za ręce.... interia.pl, 19 czerwca 2013. [dostęp 2017-06-23].
  13. Tygodnik Życie na gorąco nr 25, 18 czerwca 2015, s. 16–17.
  14. Zmarł Roman Kłosowski. W poniedziałek 11 czerwca odszedł uwielbiany przez Polaków aktor. polskatimes.pl. [dostęp 2018-06-11].
  15. Jan Bończa-Szabłowski, Roman Kłosowski nie żyje, Rzeczpospolita, 11 czerwca 2018 [dostęp 2018-06-11].
  16. Pogrzeb Romana Kłosowskiego. film.interia.pl. [dostęp 2018-06-18].
  17. Encyklopedia, Teatry Dramatyczne, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2018-06-13] (pol.).
  18. Encyklopedia, Objazdowy Teatr Dramatyczny Domu Wojska Polskiego, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2018-06-13] (pol.).
  19. Encyklopedia, Teatr Ludowy, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2018-06-13] (pol.).
  20. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-06-13].
  21. Nagrody dla ludzi teatru. mkidn.gov.pl, 27 marca 2013. [dostęp 2013-04-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]