Sanskryt klasyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sanskryt klasyczny – język średnioindyjski, jedna z postaci sanskrytu, wywodząca się z języka wedyjskiego. Trwał od II do XVI wieku nowej ery[1]. Pierwszą gramatykę sanskrytu klasycznego opracował Panini[2][3][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 504-505.
  2. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 697.
  3. sanskryt (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2018-10-23].
  4. George Cardona: Sanskrit language (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-10-23].