Spartakus (film 1960)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spartakus
Spartacus
Ilustracja
Plakat filmu
Rok produkcji

1960

Data premiery

6 października 1960

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

184 min

Reżyseria

Stanley Kubrick

Scenariusz

Dalton Trumbo
na podstawie powieści
Howarda Fasta

Główne role

Kirk Douglas
Laurence Olivier
Jean Simmons
Charles Laughton
Peter Ustinov

Muzyka

Alex North

Zdjęcia

Russell Metty

Scenografia

Alexander Golitzen
Roger K. Furse

Kostiumy

Valles
William Ware Theiss

Montaż

Robert Lawrence
Irving Lerner

Produkcja

Edward Lewis

Wytwórnia

Bryna Productions

Dystrybucja

Universal Pictures

Budżet

12 mln USD

Nagrody
4 Oscary

Spartakus (ang. Spartacus) – amerykański film historyczno-kostiumowy z 1960 roku w reżyserii Stanleya Kubricka. Ekranizacja powieści Howarda Fasta pod tym samym tytułem, opisującej przebieg największego w dziejach starożytnego Rzymu powstania gladiatorów i niewolników. Film nagrodzony czterema Oscarami.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Epicka opowieść o powstaniu niewolników w starożytnym Rzymie (73-71 p.n.e.), obrazująca przede wszystkim losy jego przywódcy – Traka Spartakusa (Kirk Douglas). Spartakus był niewolnikiem, wraz z innymi nieszczęśnikami pracował w kamieniołomach. Atakując strażnika zwrócił na siebie uwagę rzymskiego trenera niewolników, Lentulusa Batiatusa (Peter Ustinov). Batiatus wysyła go do swojej szkoły gladiatorów w Rzymie, gdzie pod okiem okrutnego Marcellusa (Charles McGraw) trenuje rozmaite sztuki walki. Jednocześnie zakochuje się w niewolnicy Varinii (Jean Simmons). Gdy wśród niewolników wybucha gwałtowne powstanie, Spartakus staje na jego czele.

Zwiastun filmu (ang.)

Obsada[edytuj | edytuj kod]

„Ja jestem Spartakusem!”[edytuj | edytuj kod]

Do historii kina przeszła zwłaszcza scena po decydującej bitwie przegranej przez armię niewolników. Spartakus zostaje wprawdzie schwytany (w rzeczywistości najprawdopodobniej zginął), jednak Rzymianie, nie znając jego wyglądu, nie są w stanie go rozpoznać. Dlatego pojmanym niewolnikom proponują, że nie zostaną ukrzyżowani, jeśli tylko wskażą swego wodza. Kiedy w tej sytuacji Spartakus dobrowolnie chce się ujawnić, jego ocalali współtowarzysze też powstają ze słowami „Ja jestem Spartakusem!” – tym samym wybierając okrutną śmierć zamiast zdrady.

Opinie o filmie[edytuj | edytuj kod]

„Film nie jest do końca wierny faktom historycznym. Dostosowuje je często do potrzeb scenariusza. Jest to jednak jeden z najlepszych gigantów powstałych w latach 50. i 60. Wiele scen świetnie charakteryzujących atmosferę starożytnego Rzymu. Sporo dramatyzmu i momentów trzymających w napięciu. Znakomita obsada, świetna gra aktorów. Interesująca reżyseria. Pomimo rozmachu i widowiskowości dzieła, udało się Stanleyowi Kubrickowi nie zgubić przesłania o ludzkiej tragedii”. Niezgodna z faktem historycznym jest scena ukrzyżowania Spartakusa, gdyż w rzeczywistości poległ on w walce z legionistami rzymskimi[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Best of Video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 377.
  2. Cała prawda o historii 2006 ↓, s. 223.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cała prawda o historii. Jak najnowsze ustalenia zmieniają nasze spojrzenie na przeszłość. Wyd. 1. Warszawa: Readers Digest, 2006. ISBN 83-60123-08-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]