Spartakus (film 1960)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spartakus
Spartacus
Plakat filmu
Plakat filmu
Data premiery 6 października 1960
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 184 min
Reżyseria Stanley Kubrick
Anthony Mann (niewymieniony)
Scenariusz Dalton Trumbo,
Calder Willingham,
Peter Ustinov
Główne role Kirk Douglas,
Laurence Olivier,
Jean Simmons,
Peter Ustinov
Muzyka Alex North
Zdjęcia Russell Metty
Kostiumy Bill Thomas,
Francisco Valles,
William Ware Theiss
Montaż Robert Lawrence
Produkcja Edward Lewis
Wytwórnia Bryna Productions
Dystrybucja Universal Pictures

Spartakus (ang. Spartacus) – amerykański film z 1960 roku w reżyserii Stanleya Kubricka. Ekranizacja powieści Howarda Fasta pod tym samym tytułem, opisującej przebieg największego w dziejach starożytnego Rzymu powstania gladiatorów i niewolników. Film nagrodzony 4 Oscarami.

Fabuła[edytuj]

Epicka opowieść o powstaniu niewolników w starożytnym Rzymie (73-71 p.n.e.), obrazująca przede wszystkim losy jego przywódcy – Traka Spartakusa.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Obsada[edytuj]

„Ja jestem Spartakusem!”[edytuj]

Do historii kina przeszła zwłaszcza scena po decydującej bitwie przegranej przez armię niewolników. Spartakus zostaje wprawdzie schwytany (w rzeczywistości najprawdopodobniej zginął), jednak Rzymianie, nie znając jego wyglądu, nie są w stanie go rozpoznać. Dlatego pojmanym niewolnikom proponują, że nie zostaną ukrzyżowani, jeśli tylko wskażą swego wodza. Kiedy w tej sytuacji Spartakus dobrowolnie chce się ujawnić, jego ocalali współtowarzysze też powstają ze słowami „Ja jestem Spartakusem!” – tym samym wybierając okrutną śmierć zamiast zdrady.

Opinie o filmie[edytuj]

  • The Best of Video. Poradnik: kino, tv, sat, video, pod red. Witolda Nowakowskiego[1]
„Film nie jest do końca wierny faktom historycznym. Dostosowuje je często do potrzeb scenariusza. Jest to jednak jeden z najlepszych gigantów powstałych w latach 50. i 60. Wiele scen świetnie charakteryzujących atmosferę starożytnego Rzymu. Sporo dramatyzmu i momentów trzymających w napięciu. Znakomita obsada, świetna gra aktorów. Interesująca reżyseria. Pomimo rozmachu i widowiskowości dzieła, udało się Stanleyowi Kubrickowi nie zgubić przesłania o ludzkiej tragedii”.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. The Best of Video, pod red. Witolda Nowakowskiego, Warszawa 1994, s. 377.

Linki zewnętrzne[edytuj]