Piękny umysł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piękny umysł
A Beautiful Mind
Gatunek melodramat, biograficzny
Rok produkcji 2001
Data premiery Ziemia 13 grudnia 2001
Polska 1 marca 2002
Kraj produkcji Stany Zjednoczone USA
Język angielski
Czas trwania 135 min
Reżyseria Ron Howard
Scenariusz Akiva Goldsman
na podstawie książki Sylvii Nasar
Główne role Russell Crowe
Ed Harris
Jennifer Connelly
Paul Bettany
Muzyka James Horner
Zdjęcia Roger Deakins
Scenografia Robert Guerra
Leslie E. Rollins
Wynn Thomas
Kostiumy Rita Ryack
Montaż Daniel P. Hanley
Mike Hill
Produkcja Ron Howard
Brian Grazer
Wytwórnia Universal Pictures
DreamWorks SKG
Imagine Entertainment
Dystrybucja Universal Pictures
Budżet 60 mln USD
Nagrody
4. Oscary w roku 2001

Piękny umysł (ang. A Beautiful Mind) – amerykański film biograficzny wyprodukowany w 2001 roku. Oparty częściowo na biografii profesora Johna Nasha Jr. – matematyka i noblisty w dziedzinie ekonomii.

Piękny umysł powstał na podstawie książki Sylvii Nasar pod tym samym tytułem z 1998, która opisuje Nasha jako matematyka oraz jego życie prywatne. W filmie pominięto wiele wątków (między innymi skłonności homoseksualne głównego bohatera oraz jego nieślubne dziecko), wiele uproszczono, a wielu nadano charakter bardziej fabularny, powodując odejście od dokumentalnej formuły książki. Było to konieczne choćby ze względu na jej objętość (książka ma prawie 500 stron dużego formatu).

Streszczenie fabuły[edytuj | edytuj kod]

W roku 1947 cierpiący na schizofrenię John Nash przybywa na Uniwersytet Princeton, aby zacząć podyplomowe studia matematyczne. Myśli o dokonaniu wielkiego odkrycia naukowego, dzięki któremu zyskałby wysoką pozycję i znaczenie w środowisku naukowym. Jego życie towarzyskie ogranicza się do kontaktu z urojonym sublokatorem, Charlesem (w tej roli Paul Bettany). Pewnego wieczoru w pubie, obserwując rywalizację kolegów o względy atrakcyjnej blondynki, Nash wpada na pewien pomysł. W rezultacie powstaje praca na temat teorii gier.

Nash otrzymuje stanowisko wykładowcy w Massachusetts Institute of Technology (MIT). Jedna ze studentek, Alicia Larde (Jennifer Connelly), zakochuje się w nim i po krótkim czasie zostaje jego żoną. W tym samym czasie, gdy Nash prowadzi wykłady, kontaktuje się z nim również urojony agent wywiadu William Pacher, który proponuje Nashowi współpracę w operacji złamania kodu szyfrowego ZSRR.

Po kilku latach choroba nasila się. Nash zaczyna zachowywać się w sposób obsesyjny. Podczas jednego z wykładów wydaje mu się, że chcą go porwać Rosjanie, aby wydobyć z niego informacje na temat jego pracy, podczas gdy w rzeczywistości przyszedł psychiatra. Lekarze diagnozują u Nasha zaawansowaną schizofrenię paranoidalną. W międzyczasie rodzi mu się syn. Nash przebywa kurację w zakładzie psychiatrycznym, a po wyjściu z niego próbuje wrócić do poprzedniego stylu życia. Leki zapobiegające nawrotom choroby otumaniają również inne sfery: Nash nie potrafi tworzyć, nie potrafi się skupić, nie prowadzi życia seksualnego. To prowadzi do odstawienia przez niego leków, co kończy się nawrotem halucynacji.

W pewnym momencie Nash uświadamia sobie, jak silne jest stadium jego choroby. Podejmuje decyzję o kontynuacji pracy naukowej. Wraca na Princeton, gdzie w fotelu dyrektora znajduje dawnego konkurenta – Martina Hansena. Ten pomaga mu wrócić w mury uczelni, na początku tylko jako wizytatora biblioteki, gdzie Nash spotyka się ze studentami. Powoli oswajając się ze społeczeństwem i ignorując halucynacje, Nash zaczyna pracować na uczelni.

W 1994 Nash otrzymuje nominację do Nagrody Nobla za swoją teorię. Podczas picia herbaty na profesorskiej stołówce do stolika Nasha po kolei podchodzą wykładowcy, kładąc przed nim swoje pióra. Film kończy się uroczystością wręczenia Nagrody Nobla oraz przemówieniem Nasha, w którym za wszystko dziękuje Alicii.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ekipa[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

W sumie Piękny umysł zdobył 48 nominacji, z czego wygrał 27 razy.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nominacje[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]