Stanisław Okęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Okęcki
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1908
Szczypiorno
Data i miejsce śmierci 25 marca 1991
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19431972
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska szef Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, szef Biura Historycznego WP, szef Katedry Historii Sztuki Wojennej w ASG
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Order Lwa Białego III Klasy (CSRS) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Medal „Za Zasługi Bojowe” Order Lwa Białego V Klasy (Czechy) Czechosłowacki Wojskowy Order Lwa Białego „Za zwycięstwo” – Srebrny Medal Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” 40 years of victory rib.png
Grób Stanisława Okęckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Stanisław Okęcki (ur. 31 stycznia 1908 w Szczypiornie, zm. 25 marca 1991 w Warszawie) − polski wojskowy, generał dywizji, historyk wojskowości, profesor zwyczajny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 31 stycznia 1908 w Szczypiornie koło Kalisza. Kształcił się w Baranowiczach (1922–1926), Wilnie (1926–1928) oraz w Warszawie (1928–1930). Absolwent gimnazjum w Baranowiczach (1926) l Moskiewskiego Państwowego Pedagogicznego Instytutu Języków Obcych (1941) i Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego (1951). Mianowany profesorem nadzwyczajnym w 1956. Od 1925 działacz Związku Polskiej Młodzieży Socjalistycznej, a od 1927 KPP. Funkcjonariusz wydziału rolnego KPP i członek redakcji pisma „Głos Chłopski”. Organizował koła Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Proletariackich na Wileńszczyźnie i działał w PPS-Lewicy, gdzie był m.in. kierownikiem agitacji i propagandy partyjnej i członkiem KC (od lutego 1931). Kilkakrotnie zatrzymywany przez policję za działalność komunistyczną, a w 1930 aresztowany.

Jesienią 1931 poszukiwany przez policję, emigrował najpierw do Niemiec, a następnie do ZSRR, gdzie wstąpił do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i zajmował eksponowane stanowiska w Czerwonej Międzynarodówce Związków Zawodowych, w latach 1937−1939 był represjonowany.

W 1943 wstąpił do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Najpierw był lektorem w 3 pułku piechoty, a w latach 1944−1945 − zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w 2 Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego, z którą przeszedł szlak bojowy.

Po wojnie został szefem Oddziału Propagandy i Agitacji w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Wojska Polskiego (1945−1946), po czym szefem Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego (1946−1948). Mianowany na stopień generała brygady w 1948. W 1950 powierzono mu stanowisko szefa Biura Historycznego WP, a rok później − szefa Komisji Wojskowo-Historycznej MON (1951−1959). Następnie pełnił funkcję szefa Oddziału Studiów i Doświadczeń Wojennych, a od 1952 − szefa Zarządu XI Wojskowo-Historycznego Sztabu Generalnego WP. W 1956 został członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki. Rok później ponownie został szefem Biura Historycznego WP. Następnie wyznaczono go na stanowisko profesora zwyczajnego − szefa Katedry Historii Sztuki Wojennej w Akademii Sztabu Generalnego.

Inicjator powołania czasopism „Studia i Materiały do Historii Wojskowości” i „Wojskowy Przegląd Historyczny”. Członek Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk oraz Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN.

W 1972 został przeniesiony w stan spoczynku − pożegnany oficjalnie przez ministra obrony narodowej gen. Wojciecha Jaruzelskiego.

Autor wielu publikacji wojskowo-historycznych. Wieloletni członek Rady Naczelnej i Prezydium Zarządu Głównego ZBoWiD oraz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Przez kilka kadencji przewodniczący Komisji Historycznej Zarządu Głównego ZBoWiD. W 1988 został mianowany na stopień generała dywizji w stanie spoczynku.

Zmarł 25 marca 1991, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Piotr Kosk, Lidia Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001, ISBN 83-87103-81-0, OCLC 69534875.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. III, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, 100−105, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • V Kongres ZBoWiD Warszawa 8−9 maja 1974, Książka i Wiedza, Warszawa 1976
  • VI Kongres ZBoWiD Warszawa 7-8 maja 1979, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1979
  • VII Kongres ZBoWiD, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1985
  • Za Wolność i Lud, nr 7 (999) z 12.02.1983, str. 11 oraz nr 8 (1261) z 20.02.1988, str. 10