Stebnik (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stebnik
Стебник
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Lviv Oblast.png lwowski
Burmistrz Petro Starosolski
Powierzchnia 8,9 km²
Populacja (2019)
• liczba ludności

20 645[1]
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Stebnik
Stebnik
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Stebnik
Stebnik
Ziemia49°18′N 23°34′E/49,300000 23,566667
Portal Portal Ukraina

Stebnik (ukr. Стебник, Stebnyk) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim.

Stacja kolejowa[2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie drohobyckim ziemi przemyskiej województwa ruskiego[4], w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa drohobyckiego[5]. W 1565 roku istniała tu bania solna i wieże należące do żupy solnej drohobyckiej[6].

W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Stebnik w województwie lwowskim. W 1922 roku w Stebniku otwarto kopalnię soli potasowej (należała ona do tej samej spółki co kopalnia w Kałuszu)[7].

Osiedle typu miejskiego od 1969. W 1975 roku liczyło 18 tys. mieszkańców[2]. Miasto od 1978[3].

W 1989 roku liczyło 22 200 mieszkańców[8][3].

W 2013 roku liczyło 20 993 mieszkańców[9].

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.49
  2. a b Стебник // Большая Советская Энциклопедия. / под ред. А. М. Прохорова. 3-е изд. том 24 кн. I. М., «Советская энциклопедия», 1976. стр.469
  3. a b c Стебник // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., "Советская энциклопедия", 1991. стр.411
  4. Atlas historyczny Rzeczypospolitej Polskiej wydany z zasiłkiem Akademii Umiejętności w Krakowie , [T. 1] , Epoka przełomu z wieku XVI-ego na XVII-sty. Dział II-gi. "Ziemie Ruskie" Rzeczypospolitej, Dział opracowany przez Aleksandra Jabłonowskiego [...], k. 3.
  5. Lustracja województwa ruskiego 1661-1665. Cz. 1, Ziemia Przemyska i Sanocka, wydali Kazimierz Arłamowski i Wanda Kaput, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 156.
  6. Aleksander Jabłonowski, Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. W: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. VII. Cz. II-a. Warszawa, 1903, s. 461.
  7. Seweryn Przybylski, Kresy Wschodnie Rzeczypospolitej: opisy i obrazy przeszłości, po 1926 Lwów, s. 242-247
  8. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  9. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.78