Kamionka Bużańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamionka Bużańska
Кам'янка-Бузька
Ilustracja
Kościół Wniebowzięcia NMP
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód  lwowski
Rejon Flag of Kamianka-Buzka raion.svg kamionecki
Powierzchnia 8,63 km²
Populacja (2019)
• liczba ludności

10 686[1]
Kod pocztowy 80400–80404
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Ziemia50°06′32,8″N 24°20′35,8″E/50,109111 24,343278
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Kamionka Bużańska, Kamionka Strumiłowa (ukr. Кам'янка-Бузька, Kamjanka-Buźka) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, siedziba administracyjna rejonu kamioneckiego.

Miasto królewskie Kamionka Strumiłowska lokowane w 1448 roku położone było w XVI wieku w województwie ruskim[2]. Wchodziło w skład starostwa kamionackiego w XVIII wieku, położone w ziemi lwowskiej[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto na mapie Wacława Grodeckiego, Poloniae finitimarumgue locarum descriptio[4]
  • Pierwotnie miasto znane pod nazwą Dymoszyn
  • W drugiej połowie XV wieku własność Jerzego Strumiłły (zm. 1485), który 26 września 1471 ufundował kościół[5] i wystarał się o nadanie miejscowości praw miejskich na warunkach prawa magdeburskiego
  • Od 1578 mieścił się w Kamionce Strumiłowej skład soli,
  • W 1619 polski pisarz Jakub Gawath napisał w miejscowości dramat „Tragaedia, albo Wizerunk śmierci przeświątego Jana Chrzciciela”.
  • Do I rozbioru Polski miejscowość była miastem królewskim i starostwem niegrodowym.
  • Po I rozbiorze Polski od 1772 do 1918 Kamionka Strumiłowa była miastem powiatowym w Królestwie Galicji i Lodomerii pod zaborem austriackim.
  • W 1787 przeszła na własność rodziny Cetnerów z rąk władz austriackich, które przekazały jej prawa do miasta jako ekwiwalent skonfiskowanego majątku Nadwórna koło Stanisławowa
  • W XVIII w. własność rodziny Mierów, która ok. 1860 wybudowała w Kamionce pałac. Budynek przed likwidacją jednostki wojskowej mieścił jej biura, obecnie opuszczony.
  • W XIX w. miasto zmieniło właścicieli. Właścicielką majątku była hr. Helena Mierowa[6], od której w październiku 1894 nabyli Kamionkę hr. Andrzej Potocki i Homolacs[7]. Do 1939 należała do rodziny Wisłockich.
Dawny polski herb Kamionki Strumiłowej
  • W 1944 roku dokonano zmiany nazwy z Kamionka Strumiłowa na Kamionka Bużańska.
  • Utrata miasta przez Polskę w 1945[10].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Wybrane zabytki:
Ratusz
Godło Polski na kościele Wniebowzięcia NMP
Przedwojenna tablica upamiętniająca Henryka Sienkiewicza na kościele Wniebowzięcia NMP
Cerkiew św. Mikołaja
Zabytkowa kamienica

Urodzeni i związani z Kamionką[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Kamionką Strumiłową.

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.50
  2. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 168.
  3. Wiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 37.
  4. (fragment), 1571, wyd. 2., Biblioteka Narodowa, syg. ZZK 18611, domena publiczna.
  5. Anna Supryniuk: Strumiłło (Strumiło) Jerzy z Dmoszyna, Brańska, Podbereziec, Winnik, h. Dąbrowa (zm. 1485). [W:] Polski Słownik Biograficzny. T. XLIV, 2006–2007.
  6. Obwieszczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 6, nr 109 z 12 maja 1889. 
  7. Kronika. Zmiana własności. „Gazeta Narodowa”, s. 2, nr 260 z 17 października 1894. 
  8. Bogdan Musiał: Rozstrzelać elementy kontrrewolucyjne. Brutalizacja wojny niemiecko-sowieckiej latem 1941 roku. Warszawa: Stowarzyszenie Kulturalne Fronda, 2001, s. 153. ISBN 83-88747-40-1.
  9. Zbrodnicza ewakuacja więzień i aresztów NKWD na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej w czerwcu – lipcu 1941 roku. Materiały z sesji naukowej w 55. rocznicę ewakuacji więźniów NKWD w głąb ZSRR, Łódź 10 czerwca 1996 r. Warszawa: GKBZpNP-IPN, 1997, s. 75. ISBN 83-903356-6-2.
  10. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. nr 2, poz. 5).
  11. Kamionka Strumiłowa (Bużańska). [dostęp 17.8.13].
  12. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 321–325, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]