Kamionka Bużańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamionka Bużańska
Kamionka Strumiłowa
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Powierzchnia 8,63 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

10921
1265 os./km²
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Ziemia 50°06′29″N 24°35′44″E/50,108056 24,595556
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina
Herb Kamionki Strumiłowej

Kamionka Bużańska (ukr. Кам'янка-Бузька), do 1945 Kamionka Strumiłowa[1][2] – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, siedziba rejonu kamioneckiego, do 1945[3] w Polsce, w województwie tarnopolskim, siedziba powiatu kamioneckiego.

W latach 1772–1918 Kamionka Strumiłowa była miastem powiatowym w Królestwie Galicji i Lodomerii pod zaborem austriackim. W 1857 miasto liczyło 4038 mieszkańców, a jego właścicielem był hrabia Karol Mier, spadkobierca rodziny Kalinowskich. Parafia rzymskokatolicka i greckokatolicka.

Historia[edytuj]

  • Pierwotnie miasto znane pod nazwą Dymoszyn
  • W drugiej połowie XV wieku własność Jerzego Strumiłły, który w 1471 ufundował kościół i wystarał się o nadanie miejscowości praw miejskich na warunkach prawa magdeburskiego
  • Od 1578 mieścił się w Kamionce Strumiłowej skład soli,
  • W 1619 polski pisarz Jakub Gawath napisał w miejscowości dramat "Tragaedia, albo Wizerunk śmierci przeświątego Jana Chrzciciela".
  • Do I rozbioru Polski miejscowość była miastem królewskim i starostwem niegrodowym
  • 1787 przechodzi na własność rodziny Cetnerów z rąk władz austriackich, które przekazały jej prawa do miasta jako ekwiwalent majątku Nadwórna koło Stanisławowa, skonfiskowanego tej rodzinie
  • W XVIII w. własność rodziny Mierów, która ok. 1860 wybudowała w Kamionce pałac. Budynek przed likwidacją jednostki wojskowej mieścił jej biura, obecnie stoi opuszczony.
  • W XIX w. miasto zmienia właścicieli. Właścicielką majątku była hr. Helena Mierowa[4], od której w październiku 1894 nabyli Kamionkę hr. Andrzej Potocki i Homolacs[5]. Do 1939 należała do rodziny Wisłockich.
  • Na liczbę dwudziestu ofiar szacuje polski świadek liczbę więźniów, zamordowanych przez NKWD w Kamionce Strumiłowej w ramach Masakr więziennych NKWD w 1941, a dokonanie zbrodni w tamtejszym więzieniu potwierdziła również ówczesna prasa ukraińska[6].

W mieście znajduje się wybudowany z inicjatywy samorządowych władz ukraińskich pomnik Stepana Bandery zlokalizowany na placu jego imienia[7].

Zabytki[edytuj]

  • zamek[8]
  • okazały dwór wybudowany w połowie XIX w. istniał do 1939 r.[9]
  • drewniana cerkiew św. Mikołaja zbudowana w 1667 r.
  • neogotycki kościół z 1911-1920, zbudowany wg projektu dr architekta Teodora Talowskiego

Urodzeni i związani z Kamionką[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Kamionką Strumiłową.

Pobliskie miejscowości[edytuj]

Przypisy

  1. Mieczysław Orłowicz: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim. Lwów: Karol Kwieciński, 1919, s. 92.
  2. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dnia 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 15: Województwo tarnopolskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1923, s. 10.
  3. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  4. Obwieszczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 6, Nr 109 z 12 maja 1889. 
  5. Kronika. Zmiana własności. „Gazeta Narodowa”, s. 2, Nr 260 z 17 października 1894. 
  6. Aleksander Szumański, Bez trumien i krzyży, z ludobójstwem w tle
  7. Pomniki Bandery (j.ukr)
  8. Kamionka Strumiłowa (Bużańska). [dostęp 17.8.13].
  9. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 321-325.

Linki zewnętrzne[edytuj]