Teleśnica Sanna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teleśnica Sanna
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Ustrzyki Dolne
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-700
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0996330
Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa lokalizacyjna gminy Ustrzyki Dolne
Teleśnica Sanna
Teleśnica Sanna
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Teleśnica Sanna
Teleśnica Sanna
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Teleśnica Sanna
Teleśnica Sanna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Teleśnica Sanna
Teleśnica Sanna
Ziemia49°21′18″N 22°30′29″E/49,355000 22,508056

Teleśnica Sanna (lub Telesznica Sanna) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne[1][2]. Została założona przed rokiem 1530, obecnie znajduje się na dnie Jeziora Solińskiego. W latach 20. XX w. mieszkało tam około 720. mieszkańców.

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tybularnej Teleśnica Sanna byli Józef Niesiołowski i spadkobiercy Trzecieskiego[3].

We wsi znajdowała się XIX w. cerkiew rozebrana w latach 50. XX w. Obecnie na półwyspie zwanym Półwyspem Brossa, odciętym od świata (brak dróg dojazdowych – możliwość dotarcia jedynie łodzią od strony Zatoki Teleśnickiej), mieszka Krzysztof Bross – legenda Bieszczadów wraz z rodziną.

Z Teleśnicy pochodziła Aleksandra Niesiołowska, uczestniczka powstania styczniowego z roku 1864, córka właściciela wsi Teleśnica i Sokole Anzelma Niesiołowskiego.

Do roku 1939 we wsi znajdował się dwór, którego właścicielami byli Emil Roiński i Jan Rutkowski.

Synem Jana Rutkowskiego był m.in. Kazimierz Rutkowski, artysta malarz, legionista, ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Znany m.in. jako założyciel grupy artystycznej „Zwornik”. (źródło: Praca dyplomowa Małgorzata Ratajczyk w ASP Poznań). Po zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie, współtworzy zalążki ZWZ i jest pierwszym dowódcą (pseudonim „Kapitan Smrek”). Uwięziony przez NKWD w 1941, rozstrzelany przez sowietów w więzieniu na Zamarstynowie w czerwcu 1941 r. Jego losy prześledził lwowski „Memoriał” (p. Feduszczak).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]