Ustjanowa Górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustjanowa Górna
Widok z Gromadzynia na przemysłową część Ustrzyk Dolnych i Ustjanową Górną (po prawej w głębi). W tle pasmo Żuków
Widok z Gromadzynia na przemysłową część Ustrzyk Dolnych i Ustjanową Górną (po prawej w głębi). W tle pasmo Żuków
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Ustrzyki Dolne
Liczba ludności (2010-12-31) 758[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0361749
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Ustjanowa Górna
Ustjanowa Górna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ustjanowa Górna
Ustjanowa Górna
Ziemia49°25′35″N 22°32′47″E/49,426389 22,546389

Ustjanowa Górnawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne. Przez miejscowość przechodzi droga krajowa nr 84 i linia kolejowa nr 108 StróżeKrościenko.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Kościół[edytuj]

Cerkiew w Ustjanowej Górnej

We wsi znajduje się dawna drewniana cerkiew greckokatolicka pw. św. Paraskewy, zbudowana w 1792. Po II wojnie światowej świątynię zamknięto. Miejscowa ludność od lat pięćdziesiątych starała się o adaptowanie cerkwi na kościół rzymskokatolicki, na co władza ludowa zezwoliła dopiero w 1971. Wówczas to zdewastowaną cerkiew wyremontowano w latach 1973-1974.

Jest to świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna, obita gontem, z kwadratowym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Gzyms profilowanym, z podmurówką osłoniętą gontowym fartuchem. Dach o osobnych kalenicach, z baniastą wieżyczką. Strop płaski, belkowy. Wewnątrz ołtarz rokokowy z końca XVIII w., pochodzący z kościoła w Hoczwi. Dawny ikonostas został wywieziony, część można zobaczyć w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku.

Obecnie świątynia jest kościołem rzymskokatolickim w miejscowej parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny.

Historia[edytuj]

Piotr Kmita Sobieński do 1553 dziedziczy Ustianową, a po jego śmierci bezdzietna wdowa Barbara Kmita z Herburtów. Po jej śmierci w 1580 brat Stanisław Herburt.

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tybularnej Ustjanowa Dolna i Ustjanowa Górna byli spadkobiercy Pożakowskiego[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • "Cerkwie drewniane Karpat Polskich i Słowackich" M. i A. Michniewscy, M. Duda. Rewasz, Pruszków 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj]