Wojtkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojtkowa
wieś
Ilustracja
Zabytkowa cerkiew
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

bieszczadzki

Gmina

Ustrzyki Dolne

Liczba ludności (2011)

473[1][2]

Strefa numeracyjna

13

Kod pocztowy

38-712[3]

Tablice rejestracyjne

RBI

SIMC

0361761[4]

Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa konturowa gminy Ustrzyki Dolne, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa”
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa konturowa powiatu bieszczadzkiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa”
Ziemia49°34′15″N 22°33′15″E/49,570833 22,554167

Wojtkowawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne[4][5]. Leży przy DW890.

Do 1954 miejscowość była siedzibą gminy Wojtkowa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona w powiecie przemyskim, była własnością Wojciecha Morskiego, została spustoszona w czasie najazdu tatarskiego w 1672 roku[6].

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej Wojtkowa i Wojtkówka byli spadkobiercy Nowosielskiego[7].

Wieś w latach 1944-1947 przeszła gehennę z rąk UPA, mającej swoją siedzibę w lasach między Wojtkową a Grąziową. Na uwagę w tym okresie zasługują dwie akcje UPA[potrzebny przypis]. W 1944 Ukraińcy w mundurach SS[potrzebny przypis] wtargnęli do szkoły podstawowej w Wojtkowej (budynek szkoły z 1910), aresztowali ówczesnego dyrektora - Jana Lichowskiego, po czym wywieźli w celu stracenia w lasach pod Wojtkową. Ciała nie odnaleziono. Według Jana Pisulińskiego, MO od jesieni 1944 do wiosny 1945 zabiła około 40 osób, wiele przed śmiercią torturując. 29 września 1946 oddział UPA otoczył posterunek MO w Wojtkowej. Podpalono budynek wraz z osobami, które w nim się znajdowały – tych, którzy próbowali się wydostać, wrzucano ponownie do środka. W płomieniach zginęło ok. 13 osób. UPA spaliła również dwór i folwark znajdujące się na Turzy (część Wojtkowej), należący do Nowosieleckich.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogarodzicy z 1920[8](od 1973 kościół rzymskokatolicki parafii św. Maksymiliana Kolbe w dekanacie Ustrzyki Dolne). Po wysiedleniu ludności ukraińskiej cerkiew pozostawała opuszczona, później użytkowana jako magazyn nawozów sztucznych. Wojtkowa miała dwie cerkwie. Druga została zniszczona w nieznanych okolicznościach podczas II wojny światowej. Został po niej tylko cmentarz przycerkiewny z grobami Nowosieleckich – szlachty zarządzającej Wojtkową.
  • Młyn z XIX wieku zbudowany z muru pruskiego, co jest ewenementem na tym terenie.
  • Murowana kapliczka z ok. 1890.
  • Budynek numer 32 z 1910 – do 1992 pokrycie dachu było ze strzechy.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Wojtkowa w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2018-03-09] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-03-04].
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Andrzej Gliwa, Wykaz zniszczeń we wsiach i miastach ziemi przemyskiej po najeździe tatarskim z 1672 roku : (cz. I), w: Prace Historyczno-Archiwalne, Tom 13 (2003), Rzeszów 2003, s. 179.
  7. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 240.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2021. s. 4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]