Bandrów Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bandrów Narodowy
Cerkiew św. Michała Archanioła
Cerkiew św. Michała Archanioła
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Ustrzyki Dolne
Liczba ludności (2011) 464[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-700
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0361502
Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa lokalizacyjna gminy Ustrzyki Dolne
Bandrów Narodowy
Bandrów Narodowy
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Bandrów Narodowy
Bandrów Narodowy
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Bandrów Narodowy
Bandrów Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bandrów Narodowy
Bandrów Narodowy
Ziemia49°23′25″N 22°42′15″E/49,390278 22,704167

Bandrów Narodowywieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne[3][4].

Wołoska wieś królewska Bandrow położona była w 1589 roku w starostwie przemyskim w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[5]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.

Przez wieś przepływają potoki Jasienik oraz Królówka. Bandrów leży przy drodze z Ustrzyk Dolnych do granicy państwa, pierwotnie droga ta prowadziła do wsi Mszaniec, znajdującej się obecnie, tuż za granicą państwową. Na terenie cmentarza ewangelickiego zachowały się pojedyncze nagrobki. W Bandrowie Narodowym znajduje się cerkiew greckokatolicka z 1825, pełniąca obecnie rolę kościoła filialnego pw. św. Andrzeja Boboli w Parafii Matki Bożej Bieszczadzkiej w Jasieniu-Ustrzykach Dolnych. Pierwotnie wzniesiona została w 1825 w Jasieniu, a w obecne miejsce przeniesiono ją w 1974. Za cerkwią znajduje się stary cmentarz z kilkoma nagrobkami. We wsi znajduje się również kościół katolicki.

Bandrów jest jednym z najstarszych ośrodków górnictwa naftowego na świecie, kopalnie ropy naftowej istniały tu przed rokiem 1884.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś lokowano w 1532 na prawie wołoskim, stanowiła ona własność królewską. Została wymieniona w 1541. W 1890 Bandrów Narodowy liczył 747 wiernych wyznania geckokatolickiego, w 1918 – 820, a w 1938 – 1025[6]. W 1944 z Bandrowa wysiedlono część ludności ukraińskiej na Syberię. W 1951, w ramach umowy o zamianie granic, pozostali mieszkańcy zostali wysiedleni do Ukraińskiej SSR, a wieś znalazła się w granicach Polski. W latach 1954-1956 część domów, uznanych za nienadających się do zamieszkania, została przeznaczona do rozbiórki. Również znajdująca się tu pierwotnie cerkiew z 1880 została zniszczona przez polskich osadników w 1954.

 Osobny artykuł: zbór luterański w Bandrowie.

W 1783 na gruntach dawnego wójtostwa w ramach kolonizacji józefińskiej osiedlono kolonistów niemieckich. Część niemiecką nazwano Bandrów Kolonia. Układ zabudowy tej części wsi zorganizowano w formie łańcuchówki niemieckiej. Pierwszy dom modlitwy w Bandrowie był drewniany. Zbudowano go ok. 1788, a rozebrano w 1860. W jego miejscu (kilka metrów poniżej) powstał murowany dom modlitwy. W 1940 koloniści niemieccy zostali przesiedleni do Rzeszy.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [Portal polskawliczbach.pl/]
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-03-06].
  3. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 2.
  6. Stanisław Kryciński: Cerkwie w Bieszczadach. Oficyna Wydawnicza"Rewasz", Pruszków 1995, s. 157. ISBN 83-85557-19-9.


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]