Śląsk Wrocław (koszykówka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Basketball pictogram.svg Śląsk Wrocław
WKS Śląsk Wrocław
Pełna nazwa Wojskowy Klub Sportowy Śląsk Wrocław
Przydomek Wojskowi, Kosynierzy, Trójkolorowi
Barwy zielono-biało-czerwone
Data założenia 1948
Liga Polska Liga Koszykówki
Adres 50-201 Wrocław ul.Mieszczańska 11 (sekcja koszykówki)
Hala sportowa Hala Stulecia (Ludowa)
ul. Wystawowa 1, pojemność 10 tys.
Hala Orbita
ul. Wejherowska 34, poj. 3 tys.
Kosynierka
ul.Mieszczańska 11, poj. 665
Prezes Maciej Zieliński
Trener Jerzy Chudeusz
Asystent trenera Tomasz Jankowski
Kit body greensides.png
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Śląsk Wrocław ("Śląsk Wrocław" Sportowa Spółka Akcyjna) – siedemnastokrotny mistrz Polski w koszykówce mężczyzn, wielokrotny przedstawiciel polskiej koszykówki na arenie międzynarodowej w Suprolidze, Eurolidze (wcześniej Puchar Europy), Pucharze Saporty i Pucharze ULEB.

11 października 2008 roku klub ogłosił upadłość i wycofał się z rozgrywek Ekstraklasy polskiej ligi koszykówki. Od tego czasu do 2011 r. we Wrocławiu występował tylko drugoligowy Śląsk Wrocław. W 2011 z inicjatywy Przemysława Koelnera do ekstraklasy został zgłoszony zespół Śląska Wrocław, który od sezonu 2011/2012 grał na parkietach Polskiej Ligi Koszykówki Mężczyzn korzystając licencji dla 'WKK Obiekty', a prawa do nazwy i posługiwania się znakami handlowymi WKSu zostały mu wypożyczone. Klub ten nie otrzymał licencji na grę w sezonie 2012/3013 i po roku występów w PLK przestał istnieć.

WKS Śląsk Wrocław od wycofania drużyny z rozgrywek Ekstraklasy, nieprzerwanie grał w grupie B II ligi koszykówki, a w sezonie 2011/2012 wywalczył awans do I ligi koszykówki, by rok później znaleźć się ponownie w składzie ekip Polskiej Ligi Koszykówki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku, przy nieco wcześniej powstałym Wojskowym Klubie Sportowym Śląsk Wrocław, powstała sekcja koszykówki, którą nazwano Podchorążakiem. Przez pierwszych osiem lat zespół występował w niższych ligach, zmieniając z roku na rok i nazwę. W 1956 roku sekcja koszykarska odniosła pierwszy sukces - udało się jej bowiem awansować do pierwszej ligi, w której grała nieprzerwanie do początku sezonu 2008/09.

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Budowa drużyny Śląska Wrocław pokryła się w owym okresie z największymi sukcesami polskiej koszykówki. Zalążkiem sukcesów polskich koszykarzy na arenie międzynarodowej i europejskiej były Igrzyska Olimpijskie w Rzymie w roku 1960, kiedy prowadzeni przez Zygmunta Olesiewicza Polacy zajęli 7 miejsce. Trzy lata później reprezentacja Polski na mistrzostwach Europy we Wrocławiu zdobyła wicemistrzostwo, dwa lata później na EuroBaskecie w Moskwie zajęła 3 miejsce, by powtórzyć ten sukces w 1967 roku na ME w Finlandii, a na następnych odbywających się w we Włoszech - czwarte. W międzyczasie owych mistrzostw "Starego Kontynentu" reprezentacja kraju zdołała dwukrotnie zająć 6 miejsce na IO w 1964 roku w Tokio i na IO w 1968 roku w Meksyku.

W 1967 roku, niedługo po zakończeniu ME w Finlandii, Polacy pojechali do stolicy Urugwaju - Montevideo, gdzie odbyły się mistrzostwa świata w koszykówce mężczyzn. Prowadzeni przez Witolda Zagórskiego polscy koszykarze zajęli 5 lokatę, a królem strzelców turnieju został Mieczysław Łopatka - zawodnik Śląska Wrocław, do którego trafił z Lecha Poznań przed 6 kolejką sezonu 1961/62.

Oprócz niego w reprezentacji grało jeszcze w tamtym okresie dwóch zawodników wrocławskiego klubu - Kazimierz Frelkiewicz i Grzegorz Korcz.

A Śląsk, choć jeszcze bez Korcza, w 1965 roku sięgnął po pierwsze w historii klubu mistrzostwo Polski. Trenerem zespołu był wtedy Ryszard Stasik, a skład, oprócz Łopatki i Frelkiewicza, wyglądał tak: Wojciech Szczeciński, A. Kałas, Zenon Matysik, Jerzy Świątek, E. Grzywna, J. Murzynowski, B. Repko, L. Lipski, W. Kasiński, A. Weber, A. Naruszewicz, J. Wilczewski.

W następnym sezonie w pierwszej drużynie Śląska pojawił się 19-letni wówczas Ryszard Białowąs - późniejszy polski olimpijczyk, ale, mimo że trzon kadry nie stracił na jakości, na drugi tytuł kibicom z Wrocławia przyszło czekać do sezonu 1969/70, kiedy Śląsk, mając już w składzie Grzegorza Korcza, a także Tomasza Garlińskiego i Tadeusza Grygla, znów okazał się najlepszy na polskich parkietach.

W pigułce

  • 1960 – brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1963 – wicemistrzostwo po przegranej w finale z Legią Warszawą
  • 1964 – wicemistrzostwo po przegranej w finale z Wisłą Kraków
  • 1965mistrzostwo Polski
  • 1966 – brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1967 – brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1969 – brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1970 - mistrzostwo Polski

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Mistrzowska passa z sezonu 1969/70 podobnie, jak ta z 1964/65 nie miała jednak swojej dalszej ciągłości. Śląsk, choć wciąż wzmacniany nowymi koszykarzami typu braci Kalinowskich i Chudeuszów oraz Jerzego Hnidę (jego syn - Artur Hnida, na początku lat 90. był koszykarzem, a następnie klubowym masażystą), zdołał w ciągu kolejnych czterech sezonów zdobyć jedynie raz srebrny i trzykrotnie brązowy medal. Na początku lat 70. w Ekstraklasie pierwsze skrzypce grało Wybrzeże Gdańsk z Edwardem Jurkiewiczem w składzie - trzykrotny mistrz Polski w latach 1971-73, Wisła Kraków z Bohdanem Likszą - dwukrotny mistrz w sezonie 1973/74 i 1975/76 oraz mistrz z 1974/75 - Resovia Rzeszów.

Oprócz owych medali wrocławianie zdołali jeszcze wywalczyć dwukrotnie Puchar Polski - w sezonie 1971/72 pokonali w finale Legię Warszawa, a sezon później Resovię Rzeszów.

Druga połowa lat 70. przyniosła znacznie większe sukcesy drużynie z Wrocławia. W barwach Śląska pojawiła się dwójka obrońców - Ryszard Prostak (ojciec obecnego koszykarza Śląska - Tomasza) i Dariusz Zelig, przybyły z AZS-u Koszalin. W sezonie 1976/77 m.in. ich gra doprowadziła Śląsk do dubletu, czyli zarazem trzeciego mistrzostwa kraju (w finale pokonali Wisłę Kraków) i piątego Pucharu Polski (tutaj wygrali z Lechem Poznań).

Rok później Śląsk znów zagrał w finale mistrzostw Polski, ale tym razem przeciwnikiem wrocławian było Wybrzeże Gdańsk, które okazało się lepsze.

Końcówka lat 70. to kolejne dwa mistrzostwa Polski - w tym te z sezonu 1979/80 jako dublet z szóstym tryumfem w Pucharze Polski.

W pigułce

  • 1971 - brązowy medal mistrzostw Polski; przegrana w finale Pucharu Polski z AZS-em AWF-em Warszawa
  • 1972 - wicemistrzostwo po przegranej w finale z Wybrzeżem Gdańsk; zdobycie Pucharu Polski
  • 1973 - brązowy medal mistrzostw Polski; zdobycie Pucharu Polski
  • 1974 - brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1977 - dublet: mistrzostwo i Puchar Polski
  • 1978 - wicemistrzostwo po przegranej w finale z Wybrzeżem Gdańsk
  • 1979 - mistrzostwo Polski
  • 1980 - dublet: mistrzostwo i Puchar Polski

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu w sezonie 1980/81 przez Śląsk drugiego z rzędu, a szóstego w historii mistrzostwa krajowych rozgrywek, drużynę opuścił Dariusz Zelig, który zdecydował się kontynuować swoją karierę na koszykarskich parkietach w Belgii i Niemczech. Twórca sukcesów wrocławskiej druzyny na przełomie lat 70. i 80. do kraju wrócił dopiero przed sezonem 1986/87, a Śląsk bez niego w składzie w ciągu pięciu sezonów zdołał trzykrotnie wywalczyć jedynie brązowe medale.

W sezonie 1986/87 trenerem zespołu został Arkadiusz Koniecki, któremu pomagał Jerzy Chudeusz - były koszykarz Śląska. Koniecki wraz z Chudeuszem doprowadzili wrocławian do 7 mistrzostwa w kraju. Skład mistrzowskiego zespołu stanowili: Ryszard Prostak , Paweł Bargiel, Tomasz Miłek, Stanisław Kiełbik, Dariusz Zelig, Dariusz Kobylański, Jerzy Kołodziejczak, Jarosław Krysiewicz, Andrzej Wierzgacz, Mirosław Kabała i Dariusz Parzeński.

Sukces jednak, jak historia pokazała, nie miał i wtedy swojej ciągłości. W następnym sezonie wrocławianie bowiem zajęli dopiero ósmą pozycję w rozgrywkach.

W pigułce

  • 1981 - mistrzostwo Polski
  • 1982 - brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1985 - brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1986 - brązowy medal mistrzostw Polski
  • 1987 - mistrzostwo Polski
  • 1989 - wicemistrzostwo po przegranej w finale z Lechem Poznań; zdobycie Pucharu Polski
  • 1990 - brązowy medal mistrzostw Polski i zdobycie Pucharu Polski

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W pigułce

  • 1991 - mistrzostwo Polski
  • 1992 - dublet: mistrzostwo i Puchar Polski
  • 1993 - mistrzostwo Polski
  • 1994 - mistrzostwo Polski
  • 1996 - mistrzostwo Polski
  • 1997 - zdobycie Pucharu Polski
  • 1998 - mistrzostwo Polski
  • 1999 - dublet: mistrzostwo i Superpuchar Polski
  • 2000 - dublet: mistrzostwo i Superpuchar Polski

Sezon 1991/92[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Keith Williams, Dariusz Zelig, Jarosław Zyskowski, Jerzy Kołodziejczak, Maciej Zieliński, Jarosław Krysiewicz, Wojciech Błoński, Radosław Czerniak, Andrzej Wierzgacz, Paweł Turkiewicz, Artur Hnida.

Trenerami byli: Mieczysław Łopatka i Rafał Kalwasiński.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk w tym sezonie zdobył po raz dziewiąty mistrzostwo i dziewiąty raz sięgnął także po Puchar Polski (po raz trzeci z rzędu). W obu finałach pokonał ASPRO Wrocław.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu mistrzostwa kraju w sezonie 1990/91 przed Śląskiem otworzyła się szansa zagrania w europejskich rozgrywkach pucharowych - Euroligi. Śląsk rozpoczął walkę od II rundy, spotykając się z mistrzem Grecji - Aris Saloniki, gdzie grał m.in. wtedy Nikos Galis, złoty i srebrny medalista mistrzostw Europy, wielokrotny mistrz Grecji, wybrany w 1987 roku na najlepszego zawodnika Europy. Śląsk dwukrotnie przegrał - we Wrocławiu 74:75 (21 pkt. Keitha Williamsa - Galis 30 pkt.) i 88:106 (24 pkt. Galisa - 29 pkt. Williamsa).

Śląsk po tej porażce trafił do Pucharu Saporty. Tam spotkał się z izraelskim Maccabi Riszon le-Cijjon. W pierwszym spotkaniu wygrał Śląsk 92:85, w barwach którego najwięcej rzucili Jarosław Zyskowski - 26 pkt (w tym 8 zbiórek, 5 asyst i 4 przechwyty), Dariusz Zelig - 19 (7 zbiórek i 7 asyst), Keith Williams - 18, i Maciej Zieliński - 15. Jednak do dalszej rundy awansowało Maccabi, które u siebie wygrało 101:86.

Sezon 1992/93[edytuj | edytuj kod]

  • Klub pozyskał sponsora firmę "PCS", której właścicielem był Zenon Michalak. Od tej pory zespół nazywał się PCS Śląsk Wrocław,
  • Zespół opuścił Maciej Zieliński, który rozpoczął studia na amerykańskiej uczelni Providence,

Skład zespołu: Keith Williams, Frederick West, Robert Kościuk, Jarosław Zyskowski, Andrzej Wierzgacz, Dariusz Parzeński, Jerzy Kołodziejczak, Jarosław Krysiewicz, Wojciech Błoński, Radosław Czerniak, Dariusz Skowroński, Marcin Grygowicz.

Trenerami byli Mieczysław Łopatka i Rafał Kalwasiński.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Wrocławianie w rundzie zasadniczej zajęli dopiero 3 miejsce z takim samym dorobkime punktowym, co czwarta w tabeli Polonia Warszawa, ze stratą punktu do Bobrów Bytom - 2 miejsce, i dwóch "oczek" do prowadzącego innego zespołu z Wrocławia - ASPRO.

Śląsk odrobił stratę w drugiej fazie rozgrywek, kiedy ligę podzielono na dwie grupy (pierwsze 6 zespołów walczyło o rozstawienie przed play-offami, a drugie - o dwa miejsca premiowane grą w play-offach). Zespół prowadzony przez parę Łopatka-Kalwasiński po 10 spotkaniach tejże fazy zajął na koniec 1 miejsce, wyprzedzając ASPRO różnicą trzech punktów, ale majac taki sam dorobek, co bytomskie Bobry.

W ćwierćfinale Śląsk trafił na jeden z dwójki zespołów, któremu udało się awansować do play-offów z drugiej grupy. Rywalem wrocławian był poznański Lech, z którym jednak Śląsk poradził sobie w trzech meczach, awansując do półfinału. Tam czekał na niego Zastal Fortum Zielona Góra, ale i z nimi Śląsk wygrał trzykrotnie.

W finale rozgrywek zespół Mieczysława Łopatki i Rafała Kalwasińskiego zmierzył się z jednym z trójki beniaminków rozgrywek i drugim obok Lecha Poznań zespołem, który awansował do play-offów po barażach - Nobilesem Włocławek. Był to pierwszy z pięciu w historii włocławsko-wrocławskich finałowych potyczek o największy laur w polskiej koszykówce. Za pierwszym razem Śląsk wygrał w trzech meczach (121:73, 92:84 i 101:65), sięgając po raz dziesiąty w historii po tytuł mistrzowski.

Mecz, który zdecydował o mistrzostwie Polski dla Śląska, był zarazem ostatnim meczem w profesjonalnej karierze Dariusza Zeliga - ze Śląskiem zdobył 7 mistrzowskich tytułów.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Zmagania w europejskich pucharach wrocławianie rozpoczęli od Pucharu Europy, w którym w pierwszej rundzie przyszło im się zmierzyć z gruzińskim Dinamo Tbilisi w barwach którego w szerokim składzie znajdował się znany z późniejszym występów w Śląsku - Kacha Szengelija i Wladimer Stepania - na przełomie lat 90. i dwutysięcznych gracz kilku klubów NBA. Obaj ze Śląskiem nie zagrali ani minuty, a wrocławianie pokonali Dinamo dwukrotnie (124:85 i 113:95).

W następnej rundzie na Śląsk czekał już włoski Scavolini Pesaro, w którym występował wtedy Carlton Myers - urodzony w Anglii, a pochodzący z Saint Vincent i Grenadyn, włoski rzucający obrońca, który w latach 1997-1999 został kolejno: wice- i mistrzem Europy. Śląsk, mimo sporej ilości punktów Keitha Williamsa - w pierwszym meczu rzucił 21, a w drugim 34 pkt, przegrał jednak dwukrotnie (72:91 i 82:104).

Po odpadnięciu z Pucharu Europy Śląsk trafił do rozgrywek Pucharu Saporty. Tutaj przeciwnikiem był grecki Aris Saloniki, w barwach którego występowali Panagiotis Giannakis - jako reprezentant Grecji mistrz i wicemistrz Europy, i Roy James Tarpley, który w 1986 roku został wybrany z numerem siódmym w drafcie NBA przez Dallas Mavericks, a w sezonie 1987/88 został uznany po rundzie zasadniczej najlepszym rezerwowym.

W pierwszym spotkaniu, rozegranym 27 października 1992 roku we Wrocławiu przy 4,5 tysiącach widzów, Aris wygrał 90:80, aż 55 punktów zdobyła dwójka Giannakis-Tarpley (pierwszy rzucił 20, drugi - 35 pkt). Wśród graczy Śląska najlepszym zawodnikiem był Amerykanin Keith Williams, autor 29 punktów. W rewanżu, rozegranym 3 listopada w Salonikach przy 3 tysiącach widzów, Aris ponownie był lepszy, tym razem 102:75.

Sezon 1993/94[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Keith Williams, Robert Kościuk, Jarosław Zyskowski, Andrzej Wierzgacz, Dariusz Parzeński, Jerzy Kołodziejczak, Jarosław Krysiewicz, Wojciech Błoński, Radosław Czerniak, Dariusz Skowroński, Marcin Kuzian, Marcin Grygowicz, Maksym Kropaczew.

Trenerami byli: Mieczysław Łopatka i Rafał Kalwasiński.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po pierwszej rundzie rozgrywek zajmował pierwsze miejsce, wygrywając 18-krotnie w 22 meczach. W drugiej fazie sezonu Śląsk, wygrywając wszystkie dziesięć meczów, podtrzymał swoją pozycję - przewaga nad drugim Anwilem Włocławek i trzecim Lechem Poznań wyniosła osiem punktów.

W play-offach wrocławianie trafili w ćwierćfinale na AZS Agro Far Lublin i po trzech wygranych meczach awansowali do półfinału. Tam na Śląsk czekała Stal Bobrek Bytom, ale i tym razem wrocławski zespół okazał się lepszy, choć po czterech spotkaniach.

W finale doszło ponownie do pojedynku na linii Śląsk - Anwil. Po pierwszym pojedynku bliżej złotego medalu byli włocławianie, którzy we Wrocławiu wygrali 83:74. W kolejnych jednak trzech meczach lepszy był Śląsk, który po zwycięstwach 87:79, 81:80 i 81:73 zdobył po raz jedenasty mistrzostwo Polski. Co ciekawe, w trzecim spotkaniu tych drużyn 40 pkt zdobył Keith Williams, który zagrał z kontuzjowaną nogą.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Na arenach koszykarskiej Europy koszykarze Śląska zaprezentowali się poprzez Puchar Europy. Rywalem wrocławian był belgijski Libertal Dolphins. W Belgii wygrali rywale 87:82, we Wrocławiu Śląsk - 85:83, ale w dwumeczu, dzięki różnicy małych punktów, do dalszej rundy awansowali rywale.

Sezon 1994/95[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Robert Kościuk, Jarosław Zyskowski, Andrzej Wierzgacz, Dariusz Parzeński, Dominik Tomczyk, Rodney Odom, Wojciech Błoński, Radosław Czerniak, Orlando Smart, Dariusz Skowroński, Marcin Kuzian, Paweł Chrzan, Maciej Kaca, Maciej Gałła, Roderick Hampton, Donald Powell.

Trenerem był: Arkadiusz Koniecki.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął 6 miejsce i w rywalizacji o mistrzostwo Polski odpadł już w pierwszej rundzie, kiedy w ćwierćfinale Anwil Włocławek trzykrotnie pokonał wrocławian (86:77, 88:72 i 86:76).

W lutym 1995 roku tuż przed meczem z Polonią Przemyśl pięciu podstawowych graczy Śląska, tj. Andrzej Wierzgacz, Robert Kościuk, Dariusz Parzeński, Radosław Czerniak i Wojciech Błoński, zasłaniając się zwolnieniami lekarskimi odmówiło gry, domagając się zwolnienia trenera Konieckiego. Jednak prezes Schetyna nie uległ naciskom graczy i zamiast trenera to wspomniani wcześniej zawodnicy musieli odejść.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Śląsk odpadł już w pierwszej rundzie Pucharu Europy, kiedy dwukrotnie uległ Budiwelnikowi Kijów. Najpierw 70:100, a potem 83:99. W pierwszym meczu 29 pkt, najwięcej wśród Ukraińców, zdobył Hennadij Uspenski, który w późniejszym czasie występował w polskie lidze w barwach SKK Szczecin. W obu meczach natomiast nie wystąpił Witalij Potapienko (miał wtedy 20 lat), który sezon później w pierwszej rundzie Draftu NBA został wybrany z numerem 12 przez Cleveland Cavaliers. Ze strony drużyny wrocławskiej najwięcej punktów rzucili Andrzej Wierzgacz - 17 w pierwszym meczu, i Robert Kościuk - 28 w drugim.

Sezon 1995/96[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Maciej Zieliński, Jerzy Binkowski, Jacek Krzykała, Tomasz Wilczek, Tomasz Cielebąk, Mirosław Łopatka, Ben Seltzer, Tim Owens, Dominik Tomczyk, Paweł Chrzan, Maciej Kaca, Maciej Gałła, Ireneusz Chromicz, Kassceen Weaver, Anthony Lawrence.

Trenerami byli: Arkadiusz Koniecki i Jerzy Chudeusz.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk w rundzie zasadniczej wygrał czternaście razy przy ośmiu porażkach. To dało mu czwartą pozycję ze stratą dwóch punktów do lidera - Anwilu Włocławek.

W pierwszej rundzie play-off zespół z Wrocławia w rywalizacji do trzech zwycięstw pokonał 10,5 Basket Club Poznań 3:2, co dało szansę gry o finał.

W półfinale na Śląsk czekał już Anwil Włocławek, z którym wrocławianie uporali się w czterech meczach (94:93, 103:110, 112:94 i 97:76). Pierwszy pojedynek odbył się we Włocławku i na pięć sekund przed końcem to gospodarze prowadzili jednym punktem. Wtedy jednak skrzydłowy Śląska, Ben Seltzer, z autu zagrał pod kosz do niepilnowanego Macieja Zielińskiego, a ten zdobył zwycięskie punkty.

W pierwszych dwóch meczach w rywalizacji zespołów z Kujaw i Dolnego Śląska nie mógł zagrać Igor Griszczuk, co było karą za zachowanie z ostatniego spotkania obydwu drużyn w rundzie zasadniczej, kiedy Białorusin miał grozić sędziom białoruską mafią.

Śląsk po zwycięstwie w półfinale nad Anwilem, awansował do finału, gdzie spotkał się Browary Tyskie Bobry Bytom. Rywalizacja trwała do czterech zwycięstw, ale skończyła się na sześciu meczach i wygranej Śląska 4:2 (2 (82:103, 88:83, 88:89, 92:87, 106:91 i 103:85), co dało dwunasty tytuł mistrzowski.

Maciej Zieliński z 766 pkt. na koncie był trzecim strzelcem sezonu, po Ronnie Battle z 10,5 Basket Club i Igorze Griszczuku z Anwilu.

Sezon 1996/97[edytuj | edytuj kod]

  • Nowym trenerem zespołu został były koszykarz klubu - Jerzy Chudeusz,

Skład zespołu: Maciej Zieliński, Jerzy Binkowski, Jacek Krzykała, Tomasz Wilczek, Tomasz Cielebąk, Mirosław Łopatka, Rodney Odom, Orlando Smart, Grzegorz Mordzak, Dominik Tomczyk, Paweł Chrzan, Maciej Kaca, Maciej Gałła i Ireneusz Chromicz.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Po rundzie zasadniczej Śląsk zajął drugie miejsce ze stratą jednego punktu do prowadzących Bobrów Bytom. W drugiej rundzie jednak, gdzie pierwsze sześć drużyn walczyło o rozstawienie przed play-offami, a reszta o dwa dodatkowe miejsca w walce o mistrzostwo Polski, Śląsk w dziesięciu meczach wygrał ośmiokrotnie, co pozwoliło mu wyprzedzić bytomian, zajmując tym samym pierwszą lokatę.

W ćwierćfinale Śląsk pokonał AZS Elanę Toruń 3:0 i w walce o finał spotkał się z Komfortem Forbo Stargard Szczeciński. W drużynie rywali grał m.in. były zawodnik Śląska, Keith Williams, a także Joe McNaull - w późniejszym czasie zawodnik wrocławian. W półfinale lepszymi okazali się koszykarze znad morza, wygrywając w pięciu meczach 3:2.

Śląskowi zatem pozostała walka o brązowe medale, które zdobyli jednak koszykarze Bobrów Bytom - 1:3 (78:89, 84:80, 91:100 i 73:94).

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Śląsk na arenie międzynarodowej zaprezentował się poprzez rozgrywki Pucharu Saporty. Tam trafił do grupy, gdzie rywalizował z holenderskim Libertel Dolphins, greckim Arisem Saloniki, belgijskim Ast Gent, chorwackim KK Zadar i cypryjskim Achilleas Nikozja. Śląsk po dziesięciu spotkaniach zajął drugie miejsce w grupie, tuż za Arisem - jeden punkt mniej, awansując do kolejnej rundy.

W 1/16 Śląsk spotkał się z kolejnym przedstawicielem belgijskim - Telindusem Ostenda. W pierwszym meczu Śląsk uległ w Ostendzie gospodarzom 62:66, ale w rewanżu pokonał ich 88:68, co dało awans do następnej rundy.

W 1/8 rywalem był rosyjski Awtodorożnikow Saratow, w barwach którego grali m.in. Jewgienij Paszutin i Gintaras Einikis. Śląsk w pierwszym meczu, rozgrywanym w Brzegu Dolnym, uległ rywalom 90:94, ale w Saratowie wygrał 104:95 i awansował do ćwierćfinału.

Tam na Śląsk czekał już hiszpański Real Madryt. Królewscy w pierwszym meczu rozgromili u siebie wrocławian 112:66, a 25 pkt. rzucił Dejan Bodiroga. W rewanżu Real ponownie był lepszy, ale tym razem tylko dwoma punktami - 93:91. Jak się potem okazało, Real wygrał Puchar Saporty.

Zawodnik Śląska - Amerykanin Orlando Smart z średnią 5,8 asyst na mecz był piątym podającym rozgrywek.

Sezon 1997/98[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Łukasz Brzózka, Bartłomiej Hondowski, Jarosław Krysiewicz, Krzysztof Szewczyk, Tomasz Wilczek, Adam Wójcik, Tomasz Wojdyka, Raimonds Miglinieks, Jacek Krzykała, Mirosław Łopatka, Maciej Zieliński, Joseph McNaull, Jerzy Kołodziejczak, Jerzy Binkowski i Jarosław Zyskowski.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po rundzie zasadniczej, gdzie rozegrano 28 meczów, oraz po 14 kolejnych meczach w grupie drużyn najsilniejszych, zajął trzecie miejsce przed rozgrywkami play-off.

Rywalem wrocławian w ćwierćfinale była Pogoń Ruda Śląska, z którą Śląsk poradził sobie w trzech meczach. Podobnie jak zresztą w półfinale z inną drużyną ze Śląska - Bobrami Bytom (70:64, 76:69 i 83:74).

W finale rywalem Śląska był PEKAES Pruszków. Ich finałowa potyczka do czterech zwycięstw przeszła do miana legendy polskiej ligi koszykówki. Po raz pierwszy bowiem w historii rozgrywek w finale rozegrano aż siedem meczów. Po pierwszym spotkaniu bliżej złotych medali byli wrocławianie, którzy w Pruszkowie pokonali gospodarzy 76:71, by kilka dni później ulec u siebie 49:65. Kolejne dwa spotkania rozegrano w hali PEKAESU, ale tylko za pierwszym razem wygrali gospodarze i po czterech meczach był remis 2:2 (68:71 i 66:49). Kiedy w piątym meczu, rozegranym we Wrocławiu, Śląsk wygrał 70:66, objął prowadzenie 3:2, mając dzień później kolejny mecz przed własną publicznością, to wydawało się jasne, że złote medale zawisną na szyjach koszykarzy ze stolicy Dolnego Śląska. Jednak górą był PEKAES, wygrywając 76:63, co nie spodobało się wrocławskim kibicom, którzy obrzucili pruszkowian butelkami i krzesełkami[1].

O mistrzostwie decydować miał więc pojedynek w Pruszkowie, w którym lepszymi okazali się koszykarze Śląska i, dzięki wygranej 63:51, zdobyli trzynasty tytuł mistrzowski.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

W rozgrywkach pucharowych Śląsk wystąpił, podobnie jak rok wcześniej, w ramach Pucharu Saporty. Za przeciwników w grupie miał czeską BK Opavę (wówczas ICEC Opava), tureckie Fenerbahçe Stambuł (m.in. İbrahim Kutluay), francuskie Le Mans Sarthe Basket, słoweńską Pivovarnę Laško (m.in. 16-letni Sani Bečirovič) i łotewskie Broceni Ryga, gdzie grała cała plejada znanych z późniejszych występów na polskich parkietach zawodników - Roberts Štelmahers i Raitis Grafs (w Śląsku), Edgars Šneps (w Anwilu) oraz Yohance Nicholas, Arnas Vecvagars i Ainars Bagatskis (Bobry).

Wrocławianie w dziesięciu spotkaniach zdołali wygrać sześciokrotnie, co dało im drugie miejsce w grupie ze stratą jednego punktu do zwycięzcy - Le Mans Sarthe Basket.

W kolejnej rundzie Śląsk zmierzył się z zespołem z Ukrainy - Bip Moda Odessa, wygrywając z nim dwukrotnie 84:74 na wyjeździe, i u siebie - 87:69.

W 1/8 Śląsk spotkał się z Chorwatami z Zagrzebia. W pierwszym meczu, rozegranym we Wrocławiu, gospodarze wygrali z KK 76:60, by w rewanżu ulec 66:71. W zespole rywali w pierwszym meczu grał Damir Miljković, obecny zawodnik innej polskiej drużyny - Turowa Zgorzelec.

W ćwierćfinale rywalem Śląska okazał mistrz Grecji - Panathinaikos Ateny, w którym grał m.in. Dino Rađa. W pierwszym meczu Śląsk przegrał w Atenach 58:82. W rewanżu był remis po 61:61 i do dalszej rundy awansowali rywale.

McNaull ze średnio 11,8 zbiórkami na mecz został najlepszym zbierającym zawodnikiem rozgrywek, a Miglinieks został drugim najlepiej podającym zawodnikiem - notował średnio 6,3 asyst na mecz.

Sezon 1998/99[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Maciej Zieliński, Adam Wójcik, Joseph McNaull, LaBradford Smith, Krzysztof Wilangowski, Raimonds Miglinieks, Slobodan Šljivančanin, Jarosław Zyskowski, Jacek Krzykała, Mirosław Łopatka, Jeffrey Stern, Tomasz Wilczek, Andrzej Adamek, Nikša Tarle, Bartosz Kuźniarz, Bartłomiej Hondowski i Kacha Szengelia.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął pierwsze miejsce w tabeli z przewagą trzech punktów nad drugim Anwilem Włocławek, co pozwoliło mu zagrać w ćwierćfianle play-offów z ósmym w rozgrywkach, Komfortem Forbo Stargard Szczeciński. Po mięciu meczach Śląsk pokonał rywali i awansował do półfinału (79:64, 81:64, 68:76, 45:58 i 64:45).

Rywalem w walce o finał był zespół HOOP-u PEKAES Pruszków, z którym również Śląsk uporał się w pięciu meczach, choć po pierwszych dwóch było 2:0 dla pruszkowian (71:75, 69:74, 77:56, 73:60 i 79:67).

W finale naprzeciw Śląskowi stanął po raz trzeci w historii zespół z Włocławka - Anwil. W rywalizacji do czterech zwycięstw po pierwszych dwóch spotkaniach było 2:0 dla Śląska, by po następnych dwóch był remis. W spotkaniach numer pięć i sześć, rozegranych najpierw we Wrocławiu, a następnie we Włocławku, wygrywali gospodarze i o mistrzostwie Polski drugi raz z rzędu musiał decydować siódmy mecz. Ostatecznie wygrał Śląsk i po raz czternasty sięgnął po tytuł mistrzowski (75:62, 70:61, 72:84, 71:81, 77:71, 68:71 i 67:60).

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Trzeci raz z rzędu Śląskowi przyszło grać w rozgrywkach Pucharu Saporty. Wrocławianie ponownie w grupie zmierzyli się z Broceni Ryga, gdzie nie grała już może dwójka Štelmahers-Bagatskis (grali już w Polsce - jeden w Zielonej Górze, drugi w Bytomiu), ale grał Uvis Helmanis (w następnym sezonie grał w Bobrach, a dwa lata później w Śląsku) i Jon Robert Holden. Oprócz Łotyszy Śląsk w grupie spotkał się z serbskim Budućnostem Podgorica, izraelskim Hapoel Club Eilat, hiszpańską Pamesa Walencja i austriackim AKJ Suba St. Pölten.

Śląsk tym razem wyszedł z grupy z trzeciego miejsca po pięciu wygranych i tylu samo porażkach.

W 1/16 trafił na słoweńską Pivovarnę Laško, którą sezon wcześniej Śląsk dwukrotnie ograł w rozgrywkach grupowych (73:65 w Laško i 76:66 we Wrocławiu). Tym razem jednak Śląsk dwa razy przegrał - u siebie 81:82, a na wyjeździe 68:71 i odpadł z dalszej rywalizacji.

Po raz drugi z rzędu Raimonds Miglinieks został drugim najlepiej podającym zawodnikiem rozgrywek - tym razem ze średnią 5,2 asyst na mecz.

Sezon 1999/00[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Adam Wójcik, Charles O'Bannon, Piotr Szybilski, Maciej Zieliński, Mirosław Łopatka, Joseph McNaull, Tomasz Wilczek, Jacek Krzykała, Alan Gregov, Roberts Štelmahers, Robert Kościuk, Sebastian Zwolak, Andrzej Adamek, Jarosław Zyskowski, Jimmy Bridgers, Jimmy Moore i Goran Karadžić.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął pierwsze miejsce w tabeli.

W ćwierćfinale i półfinale ograł w trzech meczach kolejno Komfort Forbo Stargard Szczeciński i Stal Ostrów Wielkopolski.

W finale Śląsk pokonał Anwil Włocławek 4:1 (78:64, 62:48, 57:59, 71:70 i 84:71), co przyniosło piętnasty tryumf w mistrzostwach Polski.

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Śląsk w Pucharze Saporty trafił do grupy, w której za przeciwników miał włoski Kinder Bolonia (m.in. w składzie z Predragiem Daniloviciem, Sauliusem Štombergasem i Nikolaosem Ekonomou), szwedzki Norrköping Dolphins, węgierski Matav Pecz, łotewski BK Ventpils (m.in. Maris Laksa - grał w Turowie) i turecki Fenerbahçe Stambuł.

Zespół Katzurina wygrał siedem meczów, ponosząc trzy porażki i do 1/16 awansował z drugiego miejsca.

W 1/16 Śląsk zagrał z słowacką Slovakofarmą Pezinok, w barwach której występowali Peter Mičuda (były gracz m.in. Stali Ostrów Wlkp.) i Marek Andruška (występował w Anwilu). Śląsk pokonał Słowaków dwukrotnie - na wyjeździe 86:79, a u siebie 84:81.

W 1/8 rywalem Śląsk był włoski Adecco Mediolan, gdzie grał m.in. Lee Nailon - późniejszy zawodnik kilku klubów NBA, w sezonie 2004/05 w New Orleans Hornets notował średnio 14,2 pkt. na mecz. Ze Śląskiem jednak nie zagrał, a Adecco po dwumeczu odpadło - 75:57 (Wrocław) i 62:64 (Mediolan).

Śląsk zatem awansował do ćwierćfinału, gdzie przyszło mu się spotkać z KK Zadar. W drużynie Chorwatów w tamtym czasie grał Dino Rađa, Arijan Komazec, Marko Popović, Ivica Skalabrin i późniejszy gracz Astorii Bydgoszcz, a obecnie Górnika Wałbrzych - Kristjan Ercegović. Wrocławianie ulegli w Zadarze 56:63, a w rewanżu u siebie 64:69, odpadając tym samym z rozgrywek.

Lata 2000-10[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2000/01[edytuj | edytuj kod]

  • Klub zmienił nazwę na Zepter Idea Śląsk Wrocław,
  • Ponownie trenerem został Andrej Urlep

Skład zespołu: Artur Bajer, Uvis Helmanis, Adam Wójcik, Maciej Zieliński, Dominik Tomczyk, Harold Jamison, Joseph McNaull, Dainius Adomaitis, Raimonds Miglinieks, Aleksander Avlijas, Tomasz Cielebąk, Robert Kościuk, Sebastian Zwolak, James Cotton, Rafał Bigus, Sean Marks, Marijan Kraljević i Jacek Krzykała.

Liga[edytuj | edytuj kod]

Śląsk w rundzie zasadniczej wygrał wszystkie 28 meczów, ustanawiając tym samym rekord w historii rozgrywek. Zespół z Wrocławia przegrał dopiero w trzecim finałowym pojedynku z Anwilem Włocławek - Śląsk pokonał rywali 4:1 (76:68, 76:76, 80:82, 79:76 i 92:76), zdobywając po raz szesnasty mistrzostwo Polski.

W drodze do finału Śląsk pokonał Pogoń Ruda Śląska (3:0 - 70:56, 84:73 i 83:72) i Prokom Trefl Sopot (3:0 - 73:69, 92:86 i 75:62).

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2001/02[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Michael Hawkins, Tomas Pačėsas, Andrzej Adamek, Maciej Zieliński, Robert Skibniewski, Dominik Tomczyk, Dainius Adomaitis, Paweł Wiekiera, Piotr Szybilski, Oleg Kożeniec, Michael Wright, Aleksandr Miłosierdow, Rafał Bigus, Artur Bajer, Branko Milisavljević, Andriej Fietisow, Vladan Alanović, Gintaras Einikis i Fred Vinson.

Sezon 2002/03[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Paweł Wiekiera, Dominik Tomczyk, Aleksander Kul, Paweł Mróz, Maciej Zieliński, Robert Skibniewski, Acie Earl, Kęstutis Marčiulionis, Andrius Giedraitis, Dainius Adomaitis, Maciej Szlachtowicz, Danny Lewis, Raimonds Miglinieks, Randy Holcomb, Richard Lugo, Alvin Jones, Michael Smith, Sean Colson, Alan Gregov i Terry Davis.

Sezon 2003/04[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Lynn Greer, Robert Skibniewski, Kamil Chanas, Robert Kościuk, Tanel Tein, Michał Ignerski, Dominik Tomczyk, Maciej Zieliński, Radosław Hyży, Ryan Randle, Pero Vasiljević, Adam Wójcik, Paweł Mróz, Derrick Phelps, Dainius Adomaitis, Paweł Wiekiera i Marc Mazur.

Sezon 2004/05[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Radosław Hyży, Maciej Zieliński, Maciej Szlachtowicz, Robert Skibniewski, Adrian Mroczek, Artur Mielczarek, Michał Ignerski, Raitis Grafs, Aivaras Kiaušas, Ryan Randle, Paweł Mróz, Kamil Chanas, Przemysław Hajnsz, Primož Kobale, Adrian Autry, Mike Watson i Marcin Kuzian.

Sezon 2005/06[edytuj | edytuj kod]

Skład zespołu: Ron Johnson, Robert Skibniewski, Darren Kelly, Kamil Chanas, Aleksandar Dimitrovski, Maciej Szlachtowicz, Adrian Mroczek, Tomasz Stępień, Ante Kapov, Maciej Zieliński, Dominik Tomczyk, Denis Korszuk, Przemysław Hajnsz, Kevin Fletcher, Łukasz Grzywa, Dante Swanson, Ryan Randle, Sdrjan Lalić, Rafał Bigus, Marek Miszczuk i Artur Mielczarek

Sezon 2006/07[edytuj | edytuj kod]

Marcin Stefański, Oliver Stević, Glen Elliott, Dominik Tomczyk, Nikola Jestratijević, Radosław Hyży, Bronislav Jancikin, Aleksadar Dimitrovski, Bartosz Diduszko, Kamil Chanas, Miha Fon, Artur Mielczarek, Adrian Mroczek-Truskowski, Łukasz Grzywa, Piotr Hałas, Zendon Hamilton, Dean Oliver, Ime Oduok, Brandun Hughes

Sezon 2007/08[edytuj | edytuj kod]

Sezon na ławce trenerskiej rozpoczął Andrej Urlep, jednak po sześciu ligowych meczach, z których Śląsk wygrał tylko jeden, zastępuje go Andrzej Adamek. Mimo dobrych spotkań klub w styczniu 2007 decyduje, że miejsce Adamka zajmie Rimas Kurtinaitis. Trójkolorowi dostali się do 1/32 europejskich pucharów, a w PLK weszli do rundy play-off. W walce o brązowy medal Śląsk pokonuje Polpak Świecie.

Sezon 2008/09[edytuj | edytuj kod]

Waldemar Siemiński właściciel Śląska na 5 dni przed ostatecznym terminem zgłoszenia klubów do rozgrywek PLK stwierdza, że inwestowanie w klub przestało mu się opłacać. Miasto nie decyduje się na wykupienie udziałów. Andrej Urlep upomina się o 200 tys. euro zaległości, Śląsk wycofuje się z walki o Superpuchar Polski, a po tym jak zespół musi przenieść się do Brzegu Dolnego, ze sponsorowania klubu wycofuje się firma Piast. Śląsk rozgrywa w sezonie 2008/2009 tylko cztery mecze (wygrywa jeden). 10 października 2008 roku, Śląsk Wrocław, najbardziej utytułowany klub w polskiej koszykówce, wycofuje się z ligi. Po ekipie, która 17-krotnie zdobywa mistrzostwo Polski, zostają II-ligowe rezerwy. Ten zespół zostaje spadkobiercą sukcesów, tradycji oraz historii klubu. Swoje mecze zespół Śląska rozgrywa w legendarnej Kosynierce. Tomasz Jankowski ratuje zespół przed spadkiem do III ligi. Drużyna opiera się na wychowankach klubu.

Sezon 2009/10[edytuj | edytuj kod]

Miasto Wrocław z prezydentem Rafałem Dutkiewiczem nie wsparło finansowo Śląska. Kasa klubu świeciła pustkami, a zawodnicy grali za darmo. Na mecze w II lidze przychodzą jedynie najwierniejsi fani, "Kosynierzy". Drużyna trenowana przez Tomasza Jankowskiego utrzymuje się w II lidze.

Sezon 2010/11[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na ławce trenerskiej Śląska obejmują Grzegorz Krzak i Maciej Maciejewski. Drugoligowa drużyna jest już bardziej doświadczona i radzi sobie coraz lepiej. W połowie sezonu do zespołu dołącza Adrian Mroczek-Truskowski.

Sezon 2011/2012[edytuj | edytuj kod]

Do sponsorowania klubu włącza się firma Dialog oraz kilka innych firm. Dzięki temu klub może pozwolić sobie na projekt powrotu do Ekstraklasy. Dwuletni plan zakładał awans rok po roku do najwyższej klasy rozgrywkowej. Trenerem zespołu został Rafał Kalwasiński, a kapitana zespołu mianowano Adriana Mroczka-Truskowskiego. Drużyna została również wsparta doświadczonymi zawodnikami Mirosławem Łopatką oraz Radosławem Hyżym.

Śląsk w sezonie 2011/2012 wygrał w rozgrywkach Pucharu PZKosz. W drodze do finału zespół pokonał trzy grużyny pierwszoligowe. Po trofeum wrocławska drużyna sięgnęła wygrywając z gospodarzem turnieju final four, Stalą Ostrów Wielkopolski.

Drużyna wywalczyła awans do I ligi pokonując w finale Stal Ostrów Wielkopolski.

Skład zespołu: Artur Grygiel, Paweł Bochenkiewicz, Radosław Hyży, Tomasz Bodziński, Mirosław Łopatka, Mateusz Płatek, Adrian Mroczek-Truskowski, Marcin Kowalski, Norbert Kulon, Wojciech Leszczyński, Rafał Glapiński oraz Marcin Bluma.

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

Zespół Śląska debiutuje w rozgrywkach I ligi koszykówki. Posadę trenerską objął Tomasz Jankowski, a jego asystentem został Jerzy Chudeusz. Do drużyny dołączyli zawodnicy z przeszłością w Ekstraklasie, tacy jak Paweł Kikowski, Marcin Flieger i Łukasz Diduszko, co sprawia, że Trójkolorowi od samego początku byli faworytami do awansu. W finale I ligi, w czterech meczach pokonali MOSiR Krosno.

WKS Śląsk Wrocław
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
11 C Polska Bochenkiewicz, Paweł 1989-07-05 199 cm
20 PF Polska Diduszko, Łukasz 1986-04-08 197 cm
19 PG Polska Flieger, Marcin 1984-03-07 183 cm 77 kg
4 C Polska Hajnsz, Przemysław 1982-08-05 205 cm 102 kg
8 PF Polska Hyży, Radosław 1977-02-08 204 cm 97 kg
21 SG Polska Kikowski, Paweł 1986-04-27 193 cm
5 PG Polska Kulon, Maksym 1993-01-23 192 cm
13 PG Polska Kulon, Norbert 1992-03-20 188 cm
12 G/F Polska Mroczek-Truskowski, Adrian 1985-03-30 195 cm 95 kg
6 PG Polska Ochońko, Tomasz 1986-08-29 183 cm
10 SG Polska Prostak, Tomasz 1988-09-18 188 cm
7 C/F Polska Sulima, Krzysztof 1990-01-05 202 cm
18 PG Polska Wnętrzak, Artur 1995-10-05 194 cm
15 PF Polska Gabiński, Michał 1987-02-11 202 cm 102 kg
Trener: Polska Tomasz Jankowski
Asystenci: Jerzy Chudeusz


Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Szkoleniowcem Śląska został Serb Milivoje Lazić, a na jego asystenta mianowano Jerzego Chudeusza. Zespół 12 października 2013 roku rozegrał pierwszy od 2008 roku mecz w najwyższej klasie rozgrywek koszykarskich w Polsce. Na inaugurację drużyna z Wrocławia przegrała w Hali Orbita z Anwilem Włocławek 61:73. Pierwsze zwycięstwo w sezonie 2013/2014 zespół odniósł 20 paździerkika 2013 roku nad Stabill Jezioro Tarnobrzeg (89:74). Drużyna radziła sobie ze zmiennym szczęściem, a po porażce z AZS Koszalin zarząd klubu zwolinił serbskiego trenera. Miejsce Milivoje Lazicia zajął Jerzy Chudeusz, a jego asystentem mianowano Tomasza Jankowskiego. Na ławce trenerskiej zasiadł więc duet, który wprowadził Śląsk z I ligi do ekstraklasy.

WKS Śląsk Wrocław
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
15 PF Polska Gabiński, Michał 1987-02-11 201 cm 102 kg
10 PG Stany Zjednoczone Gibson, Danny 1984-01-28 177 cm 82 kg
8 PF Polska Hyży, Radosław 1977-02-08 204 cm 97 kg
5 SG Stany Zjednoczone Johnson, Dominique 1987-06-09 189 cm 88 kg
21 G/F Polska Kikowski, Paweł 1986-04-27 193 cm 88 kg
C Polska Kliniewski, Marcel 1996-04-13 213 cm
17 SG Polska Kulon, Maksym 1993-01-23 190 cm
22 C Stany Zjednoczone Miller, Paul 1982-04-17 208 cm 112 kg
12 G/F Polska Mroczek-Truskowski, Adrian 1985-03-30 195 cm 95 kg
16 PG Polska Ochońko, Tomasz 1986-08-29 184 cm 83 kg
14 C Polska Parzeński, Jakub 1991-12-03 212 cm 104 kg
PG Polska Sanny, Marc-Oscar 1996-11-30 185 cm
6 PG Polska Skibniewski, Robert 1983-07-19 182 cm 85 kg
C/F Polska Skorek, Marcin 1996-07-26 205 cm
7 C/F Polska Sulima, Krzysztof 1990-01-05 202 cm
18 G Polska Wnętrzak, Artur 1995-10-05 193 cm
Trener: Polska Jerzy Chudeusz
Asystenci: Tomasz Jankowski • Jacek Kolis • Adam Omelan


Sezon po sezonie[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki ligowe Śląska Wrocław
  • 1979-80 - mistrzostwo
  • 1980-81 - mistrzostwo
  • 1981-82 - 3 m.
  • 1982-83 - 6 m.
  • 1983-84 - 6 m.
  • 1984-85 - 3 m.
  • 1985-86 - 3 m.
  • 1986-87 - mistrzostwo
  • 1987-88 - 8 m. - runda zasadnicza, play-off - ćwierćfinał
  • 1988-89 - wicemistrzostwo
  • 1989-90 - 3 m.
  • 1990-91 - mistrzostwo
  • 1991-92 - mistrzostwo
  • 1992-93 - 3 m. - runda zasadnicza, II runda - 1 m., play-off - mistrzostwo
  • 1993-94 - 1 m. - runda zasadnicza, II runda - 1 m., play-off - mistrzostwo
  • 1994-95 - 6 m. - runda zasadnicza, play-off - ćwierćfinał
  • 1995-96 - 4 m. - runda zasadnicza, play-off - mistrzostwo
  • 1996-97 - 2 m. - runda zasadnicza, II runda - 1 m., play-off - 4 m.
  • 1997-98 - 3 m. - runda zasadnicza, II runda - 3 m., play-off - mistrzostwo
  • 1998-99 - 1 m. - runda zasadnicza, play-off - mistrzostwo
  • 1999-00 - 1 m. - runda zasadnicza, play-off - mistrzostwo
  • 2000-01 - 1 m. - runda zasadnicza, play-off - mistrzostwo
  • 2001-02 - 1 m. - runda zasadnicza, play-off - mistrzostwo
  • 2002-03 - 3 m. - runda zasadnicza, play-off - 3 m.
  • 2003-04 - 1 m. - runda zasadnicza, play-off - wicemistrzostwo
  • 2004-05 - 7 m. - runda zasadnicza, play-off - ćwierćfinał
  • 2005-06 - 5 m. - runda zasadnicza, play-off - ćwierćfinał
  • 2006-07 - 3 m. - runda zasadnicza, play-off - 3 m.
  • 2007-08 - 4 m. - runda zasadnicza, play-off - 3 m.
  • 2008-09 - zespół wycofał się z rozgrywek PLK. Spadkobiercą tradycji klubowej pozostaje drużyna II-ligowa, która kończy sezon na 11-tym miejscu.
  • 2009-2010 - II liga
  • 2010-2011 - II liga 12 m.
  • 2011-2012 - II liga 1 m. - Awans do I liga polska w koszykówce mężczyzn
  • 2012-2013 - I liga, Awans do Polskiej Ligi Koszykówki'
Europejskie puchary Śląska Wrocław

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Legendy klubu[edytuj | edytuj kod]

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

Wybitni polscy koszykarze[edytuj | edytuj kod]

Wybitni obcokrajowcy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Burdy w szóstym meczu (pol.). www.new-arch.rp.pl. [dostęp 5 lutego 2009].