Żelazny Krzyż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: inne znaczenia hasła "Żelazny Krzyż".
Żelazny Krzyż
(ang.) Cross of Iron
(niem.) Steiner – Das Eiserne Kreuz
Gatunek dramat wojenny
Rok produkcji 1977
Data premiery Wielka Brytania 11 maja 1977
Niemcy 28 stycznia 1977
Kraj produkcji  Wielka Brytania
 Niemcy
Język angielski, niemiecki, rosyjski
Czas trwania 133 min.
Reżyseria Sam Peckinpah
Scenariusz Julius J. Epstein
James Hamilton
Walter Kelley
Główne role James Coburn, Maximilian Schell
Muzyka Ernest Gold, Peter Thomas
Zdjęcia John Coquillon
Scenografia Brian Ackland-Snow,
Ted Haworth, Veljko Despotović
Kostiumy Joseph Satzinger
Montaż Tony Lawson, Michael Ellis, Murray Jordan
Produkcja Wolf C. Hartwig, Alex Winitsky, Arlene Sellers
Wytwórnia Wielka Brytania ITC Entertainment
Wielka Brytania EMI Films
Niemcy Rapid Film
Niemcy Terra-Filmkunst
Niemcy Radiant Film
Dystrybucja AVCO Embassy Pictures
Budżet 6 000 000 $
Kontynuacja Żelazny Krzyż 2

Żelazny Krzyż (występujący również pt. Steiner. Żelazny Krzyż) – brytyjsko-niemiecki dramat wojenny z 1977 roku w reż. Sama Peckinpaha na podstawie powieści Willi'ego Heinricha pt. Das Geduldige Fleisch.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Lato 1943 roku. Front wschodni na Kubaniu. Sierżant Wehrmachtu Steiner jest starym doświadczonym żołnierzem, który już z niejednej opresji wyszedł cało. Cieszy się olbrzymim autorytetem zarówno wśród żołnierzy jak i przełożonych. Jego przeciwieństwem jest jego dowódca kapitan Stransky – pruski arystokrata i karierowicz, którego jedynym celem jest zdobycie Krzyża Żelaznego. Konflikt pomiędzy tymi dwoma ludźmi jest kwestią czasu, zwłaszcza, że Steiner nie cierpi dyscypliny i nie zawsze wykonuje rozkazy (np. takiego, który nakazuje mu zastrzelenie radzieckiego jeńca – nieletniego chłopca). W końcu do niego dochodzi, gdy podczas nagłego ataku czerwonoarmistów Stransky usiłuje sobie fałszywie przypisać zasługę poprowadzenia kontrataku, a od Steinera oczekuje poświadczenia nieprawdy wobec dowódcy jednostki. Steiner wie, że naprawdę kontratak poprowadził porucznik Meyer, który przypłacił to życiem i po krótkim namyśle odmawia poświadczenia nieprawdy. Stransky'emu grozi więc sąd polowy za próbę przywłaszczenia sobie zasług zabitego oficera i oszustwo. Pułkownik Brandt, wobec zagrożenia rychłą ofensywą radziecką, postanawia odłożyć całą sprawę do zakończenia walk. Stransky nie ma zamiaru czkać na sąd i pewny wyrok i postanawia pozbyć się Steinera. W odpowiednim momencie nie przekazuje mu i dowodzonemu przez niego małemu oddziałowi rozkazu o odwrocie, pozostawiając ich po za liniami wroga. Pomimo to Steinerowi udaje się po kilku dniach i wielu trudach przedrzeć do własnych linii. Stransky nie rezygnuje i rozkazuje strzelać do powracających ludzi Steinera. Wielu z nich ginie. Jednak sam Steiner wraz z niedobitkami w końcu dociera do niemieckich okopów i dopada Stransky'ego. Nie zabija go jednak, ponieważ właśnie rozpoczyna się kolejny sowiecki atak. Walka z wrogiem staje się w pewnym momencie ważniejsza niż osobisty konflikt. W ostatniej scenie filmu ramię w ramię walczą obaj z nacierającymi Rosjanami, chociaż Stransky nie potrafi nawet przeładować swojego MP-40.

Nie radujcie się z jego klęski,
bo choć świat powstał i powstrzymał drania,
suka która go zrodziła, znów ma ruję.

Bertold Brecht
(epilog filmu)

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]