Hans-Ulrich Rudel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hans-Ulrich Rudel
9 zwycięstw
Oberst Oberst
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1916
Cesarstwo Niemieckie Konradswaldau,
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 18 grudnia 1982
Niemcy Rosenheim, RFN
Przebieg służby
Lata służby 1936-1945
Siły zbrojne Luftwaffe - Luftwaffe
Jednostki StG 3, StG 2
Stanowiska dowódca SG 2
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami
Krzyż Niemiecki w Złocie Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy Złota Odznaka za Rany Srebrny Medal Waleczności Wojskowej (Włochy)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hans-Ulrich Rudel (ur. 2 lipca 1916 w Konradswaldau, zm. 18 grudnia 1982 w Rosenheim) – niemiecki pilot wojskowy okresu II wojny światowej, jeden z najskuteczniejszych pilotów bombowych i szturmowych; niewątpliwie najskuteczniejszy pilot-niszczyciel czołgów wszech czasów[1]. As myśliwski z 9 potwierdzonymi zwycięstwami powietrznymi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Hans-Ulrich Rudel zasłynął jako pilot bombowca nurkującego Junkers Ju 87. Prawdziwą legendą i bohaterem narodowym Rzeszy stał się dzięki swojemu największemu sukcesowi: zniszczeniu 518 alianckich czołgów[2] (tylko 26 marca 1944 roku zniszczył ich aż 14), najpierw na zwykłym "Stukasie", a potem na specjalistycznym Ju 87 G-2. Latał głównie na samolocie Junkers Ju 87 G - "Kannonenvogel" i na Focke-Wulf Fw 190 przystosowanym do niszczenia czołgów.

Opracował zalecenia niszczenia czołgów:

  • należy atakować ich tył i górną część pancerza, który jest tu słabszy i gdzie znajduje się przedział silnikowy
  • należy atakować od strony terytorium wroga w stronę własnego, by uniknąć ognia broni przeciwlotniczej.

Oprócz czołgów miał potwierdzone zniszczenie około 150 stanowisk ogniowych oraz zatopienie czterech okrętów. Jednym z zatopionych okrętów był sowiecki pancernik Marat - trafiony 23 września 1941 w porcie leningradzkim przez dwie bomby przeciwpancerne o masie 1000 kg.

Walczył od 1 września 1939 roku. Podczas kampanii wrześniowej wykonywał loty rozpoznawcze z Wrocławia. Podczas wojny wykonał 2530 lotów bojowych, co jest rekordem świata[3]. Latał głównie na froncie wschodnim. Został zestrzelony trzydzieści dwa razy , ale zawsze wracał do jednostki. Był tak znany, że Rosjanie wysłali za nim nawet list gończy. Stalin wyznaczył 100 000 rubli nagrody za jego pojmanie.

Jednym z jego największych wyczynów jest lądowanie w marcu 1944 r. za linią frontu, aby uratować zestrzelonych kolegów, czego zabraniał regulamin. Przeciążony samolot nie mógł wystartować w błotnistym stepie. Gdy zbliżały się wojska radzieckie, piloci opuścili samolot. Po przedarciu się do Dniestru, zmuszeni byli do przepłynięcia 600 m lodowatej rzeki. Rudel przepłynął jako jedyny[4][5].

29 grudnia 1944 r. jako jedyny został odznaczony specjalnie utworzonym Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami. Zaraz po ceremonii Hitler kategorycznie zabronił latać Rudlowi, gdyż już za życia stał się on legendą i dyktator nie chciał narażać bohatera narodowego na śmierć. Niemiecki as nie zastosował się jednak do tego rozkazu, kontynuując loty do końca wojny.

8 lutego 1945 r. w okolicach Lubusza został zestrzelony i ranny. Amputowano mu prawe podudzie, jednak 4 kwietnia powrócił z niezagojonym kikutem prawego podudzia do swojej jednostki i latał dalej bojowo. Później, mając już protezę nogi, zniszczył trzydzieści czołgów. Ostatni lot bojowy odbył 8 maja, tuż przed ogłoszeniem kapitulacji Rzeszy.

Po wojnie, dzięki pomocy zorganizowanej przez biskupa o sympatiach nazistowskich, Aloisa Hudala, wyjechał na sześć lat do Argentyny, gdzie aktywnie działał w partiach nazistowskich. Zaprzyjaźnił się także z późniejszym prezydentem tego kraju, Juanem Peronem, a także dyktatorem Paragwaju Alfredo Stroessnerem i Aniołem Śmierci Josefem Mengele.

Mimo braku nogi prowadził aktywne życie – uprawiał wspinaczkę, jeździł na nartach, grał w tenisa.

Do RFN wrócił w 1953 roku, gdzie wstąpił do Niemieckiej Partii Rzeszy (Deutsche Reichspartei). W 1976 r. afiszowanie się na spotkaniu "Szwadronu rozpoznawczego nr 51 Immelmann" generałów Bundeswehry, Waltera Krupinskiego i Karla-Heinza Frankego znajomością z Rudlem i bezkrytycznym jego przyjęciem (Rudel podpisywał swoje książki, w których nie krył uwielbienia dla Hitlera) doprowadziło do afery Rudla i przeniesienia obu do przedterminowej rezerwy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Podczas pobytu w USA Rudlowi skradziono wszystkie odznaczenia.

Przypisy

  1. Aces of the Luftwaffe: Tank Killers. (ang.). [dostęp 18 października 2010].
  2. Niektóre źródła podają 519.
  3. Thomson, D. et al.: Die Luftwaffe, Bechtermünz Verlag, Eltville a. R., 1993, S. 123
  4. Paweł Wroński, Europa Walczy 1939-1945. Nie takie proste zwycięstwo, Davies, Norman Gazeta.pl Kultura 2008-09-02 [dostęp] 22.07.2010
  5. Hans-Ulrich Rudel (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]