4TP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
4TP
Nieuzbrojony prototyp 4TP
Nieuzbrojony prototyp 4TP
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2 osoby
Historia
Prototypy 15 sierpnia 1937 roku
Dane techniczne
Silnik 8-cylindrowy silnik gaźnikowy PZInż.425 o mocy 95 KM
Poj. zb. paliwa ok. 300 litrów
Pancerz stalowy, nitowany, 8-17 mm
Długość 3,84 m
Szerokość 2,08 m
Wysokość 1,75 m
Prześwit 0,32 m
Masa 4,33 t
Moc jedn. 22 KM/t
Nacisk jedn. 0,34 kG/cm²
Osiągi
Prędkość 55 km/h
Zasięg po szosie 450 km ,w terenie 240 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,70 m
Rowy (szer.) 1,60-1,70 m
Kąt podjazdu 38°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x nkm wz. 38FK kal. 20 mm (200 nab.)
1 x Karabin maszynowy wz. 30 kal. 7,92 mm (2500 nab.)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

4TP (oznaczenie fabryczne PZInż.140) – prototyp polskiego lekkiego czołgu rozpoznawczego z okresu II wojny światowej.

Należał do rodziny nowoczesnych pojazdów gąsienicowych, skonstruowanych w całości w Polsce pod koniec lat trzydziestych przez inż. E. Habicha. Ten czołg miał szansę wejść na uzbrojenie wojsk pancernych Wojska Polskiego, w miejsce używanych dotąd tankietek TK/TKS.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inżynier E.Habich, kierownik oddziału Biura Studiów PZInż., opracował w 1936r. projekt lekkiego czołgu rozpoznawczego o ciężarze 4 ton, nazywanego 4TP (PZInż.140).

Na bazie czołgu 4TP wykonano również jeden egzemplarz doświadczalny czołgu pływającego (PZInż.130), w celu zmniejszenia ciężaru zastosowano żeberkowe koła nośne i specjalne gąsienice.

Prototypy obu wozów wykonane były z próbnymi wieżami bez uzbrojenia. W opracowaniu były wieże: dla czołgu PZInż.140 z jednym NKM 20mm i jednym KM 7.9mm, a dla czołgu PZInż.130 z jednym z tych dwu karabinów. Rozważano także umieszczenie w czołgu PZInż.140 działka 37mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]