TKF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
TKF
Polska tankietka TKF w Muzeum Wojskowym w Belgradzie
Polska tankietka TKF w Muzeum Wojskowym w Belgradzie
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Ursus S.A. (PZInż)
Typ pojazdu tankietka
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2
Historia
Produkcja 1933
Egzemplarze ok. 20 egzemplarzy
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy Fiat 122 AC, 6-cylindrowy, czterosuwowy o mocy 42 KM przy 2600 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 60 l
Pancerz płyty pancerne, walcowane o grubości: 3-8 mm
Długość 2580 mm
Szerokość 1780 mm
Wysokość 1320 mm
Prześwit 300 mm
Osiągi
Prędkość 46 km/h (po drodze)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Hotchkiss wz.25 (zapasem amunicji 1800 sztuk)
Użytkownicy
Polska, Węgry
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tankietka TKFpolska tankietka (czołg rozpoznawczy) z okresu przed II wojną światową. Wersja TK-3.

Produkcja tankietek TKF odbywała się w zakładach Ursus S.A. Ogółem powstało co najmniej 18 pojazdów tego typu. We wrześniu 1939 roku z 13 czołgów TKF utworzono Szwadron Czołgów Rozpoznawczych, który następnie przydzielono 10 Brygadzie Kawalerii[1].

Podczas kampanii wrześniowej 10 Brygada Kawalerii przekroczyła granicę polsko-węgierską i na terenie Węgier została internowana. 22 września 1939 przekazano Węgrom m.in. 9 tankietek TK-3/TKF, które następnie zostały wcielone na wyposażenie armii węgierskiej. W marcu 1944 roku jedna z tankietek TKF została zdobyta przez partyzantów jugosłowiańskich. Pojazd ten znalazł się potem w muzeum wojskowym w Belgradzie[2].

Zmiany w stosunku do TK-3[edytuj | edytuj kod]

W TKF użyto produkowanego w Polsce silnika Fiat 122 AC. Silnik ten był jednostką sześciocylindrową, czterosuwową o mocy 42 KM przy 2600 obrotach na minutę. Pojemność silnika wynosiła 2516 cm³[3].

Przebudowie uległo także m.in. zawieszenie, skrzynia przekładniowa, przedni most, hamulce, kierownica, dźwignie gazu i sprzęgła, chłodnica, wentylator, mechanizm rozruchu ręcznego i instalacja elektryczna (m.in. napięcie z 6 na 12 V)[4][5].

Przypisy

  1. Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990, s. 43. ISBN 83-206-0847-3. (pol.)
  2. Janusz Ledwoch: Tankietki TK-3/TKS 1939. Warszawa: Wydawnictwo „MILITARIA”, 2009, s. 66. ISBN 9788372193216. (pol.)
  3. Adam Jońca: Tankietki TK-3 i TKS. T. 18. Edipresse Polska S.A., 2013, s. 33, seria: Wielki Leksykon Uzbrojenia. Wrzesień 1939. ISBN 978-83-7769-566-1. (pol.)
  4. Pojazdy II Wojny Światowej. T. 2. Warszawa: DIALOG Wydawnictwo Edukacyjne Sp. z o.o., 2004, s. 23-26. ISBN 83-920361-0-7. (pol.)
  5. Janusz Magnuski: Czołg rozpoznawczy TK (TKS). T. 36. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975, s. 15, seria: Typy Broni i Uzbrojenia. (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990, s. 43. ISBN 83-206-0847-3. (pol.)
  • Janusz Ledwoch: Tankietki TK-3/TKS 1939. Warszawa: Wydawnictwo „MILITARIA”, 2009, s. 66. ISBN 9788372193216. (pol.)
  • Pojazdy II Wojny Światowej. T. 2. Warszawa: DIALOG Wydawnictwo Edukacyjne Sp. z o.o., 2004, s. 23-26. ISBN 83-920361-0-7. (pol.)
  • Adam Jońca: Tankietki TK-3 i TKS. T. 18. Edipresse Polska S.A., 2013, s. 33, seria: Wielki Leksykon Uzbrojenia. Wrzesień 1939. ISBN 978-83-7769-566-1. (pol.)
  • Janusz Magnuski: Czołg rozpoznawczy TK (TKS). T. 36. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975, s. 14-15, seria: Typy Broni i Uzbrojenia. (pol.)