BMS Scuderia Italia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Scuderia Italia
Dallara F191 z sezonu 1991 Formuły 1
Dallara F191 z sezonu 1991 Formuły 1
Pełna nazwa BMS Scuderia Italia
Aktywna od 1984
Siedziba Brescia, Włochy
Ważni ludzie
Założyciel Giuseppe Lucchini
Kierowcy Alex Caffi
Andrea de Cesaris
Emanuele Pirro
Gianni Morbidelli
JJ Lehto
Pierluigi Martini
Michele Alboreto
Luca Badoer
Inne
Debiut Grand Prix Brazylii 1988
Ostatni wyścig Grand Prix Portugalii 1993
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

BMS Scuderia Italia – włoski zespół wyścigowy i były zespół rajdowy, były uczestnik wyścigów Formuły 1. Zespół został założony przez włoskiego magnata stali Giuseppe Lucchiniego w 1983 roku jako Brixia Motor Sport (BMS), choć jego początki sięgają roku 1980. Początkowo uczestniczył w Rajdowych Mistrzostwach Włoch, a w 1987 roku zadebiutował w wyścigowej serii WTCC. Przemianowany na BMS Scuderia Italia, w latach 19881993 uczestniczył w wyścigach Formuły 1, dwukrotnie osiągając miejsce na podium. Po wycofaniu się z Formuły 1 zespół zaangażował się w serie wyścigowe samochodów o zamkniętym nadwoziu, takie jak STW, FIA GT, CIS, Mistrzostwa Świata Prototypów, International GT Open czy Le Mans Series.

Zespół był powiązany z różnymi producentami samochodów, takimi jak Alfa Romeo, Lancia, Ferrari, Nissan, Porsche czy Aston Martin. W okresie ich uczestnictwa w Formule 1 nadwozia dostarczały im takie firmy jak Dallara i Lola.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Początki zespołu sięgają roku 1980. Wtedy to włoski magnat rynku stali oraz entuzjasta motorsportu, Giuseppe Lucchini, wraz z innymi miłośnikami sportu samochodowego postanowił wystawić zespół w Mistrzostwach Włoch. Zespół nazywał się Scuderia Mirabella Mille Miglia. Zakupiono Osellę PA8 z silnikiem BMW. Kierowcą został Giorgio Francia. Francia wygrał 9 z 10 wyścigów w sezonie. Rok później Lella Lombardi wygrała Włoskie Mistrzostwa GR6. W 1983 roku zespół został rozwiązany.

W 1983 roku utworzono zespół o nazwie Brixia Motor Sport. W jego barwach w Rajdowych Samochodowych Mistrzostwach Włoch Alfą Romeo GTV6 ścigał się Giacomo Bossini. W 1985 roku zamieniono samochód na Lancię 037. Rok później Bossini jeździł modelami 037 oraz Delta S4. Wtedy też zajął 3 miejsce w klasyfikacji Mistrzostw Włoch. W 1987 roku Alfą Romeo 75 Turbo nadal startowano w Mistrzostwach Włoch, ale zadebiutowano także w serii WTCC. Na przełomie lipca i sierpnia postanowiono, iż zespół zadebiutuje w Formule 1.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Lucchini postanowił, iż będzie kupował samochody od Dallary, a kierowcą zostanie młody Alex Caffi. W debiucie zespołu Caffi nie zdołał się prekwalifikować, ponieważ wystawiono stary i używany samochód Formuły 3000Dallarę 3087. Od Grand Prix San Marino wystawiano już Dallarę F188. Zespół nie zdobył punktów, a najlepszym rezultatem było siódme miejsce w Grand Prix Portugalii.

Na sezon 1989 postanowiono wystawić dwóch kierowców: zachowano Caffiego, a jako jego partnera zespołowego obrano doświadczonego Andreę de Cesarisa. W Monako Caffi zdobył pierwsze punkty za czwarte miejsce, natomiast w Kanadzie de Cesaris był trzeci, zdobywając pierwsze dla zespołu podium. Ogółem Scuderia Italia z ośmioma punktami zajęła ósme miejsce w klasyfikacji zespołów.

Po sezonie 1989 Caffi odszedł z zespołu, a na jego miejsce przyszedł Gianni Morbidelli, którego po dwóch Grand Prix zastąpił Emanuele Pirro. Dallara F190 była samochodem niedostatecznie rozwiniętym w stosunku do poprzednika oraz zawodnym, co spowodowało, iż zespół w całym sezonie nie zdobył ani punktu, najlepiej finiszując na 10 pozycji.

Przed sezonem 1991 doszło w zespole do dwóch ważnych zmian. De Cesaris odszedł do Jordana, a zastąpił go JJ Lehto. BMS Scuderia Italia zrezygnowała także z silników Ford, które nie zapewniały wystarczającej mocy. Postanowiono skorzystać z silników Judd, które pozwoliły także na zbudowanie wydajniejszego aerodynamicznie samochodu. Silnik był zawodny, ale mimo tego JJ Lehto zdobył drugie dla zespołu podium, na Imoli. Ogółem BMS Scuderia Italia zdobyła 5 punktów i zajęła ósme miejsce.

Na sezon 1992 kierowcami zespołu byli JJ Lehto i Pierluigi Martini. Wymieniono silniki Judd na mocniejsze jednostki Ferrari. Jednakże wyniki pogorszyły się, jedynie Martini zdołał zdobyć dwa punkty, co dało zespołowi dziesiątą pozycję.

W sezonie 1993 zespół zmienił dostawcę nadwozi z Dallary na oferującą tańsze pojazdy Lolę. Kierowcy zespołu, Michele Alboreto i debiutant Luca Badoer, nie zdołali wywalczyć ani punktu, kilkakrotnie się nie kwalifikowali, a Lola T93/30 była najwolniejszym samochodem w stawce. Po czternastu wyścigach sezonu zespół wycofał się, tłumacząc się tym, że prywatny zespół niebudujący własnych samochodów nie mógł być dłużej konkurencyjny.

Po Formule 1[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku BMS Scuderia Italia powróciła do wyścigów samochodów turystycznych. Wystawiono Nissana Primerę w niemieckiej serii Super Tourenwagen Cup, i uczestniczono w niej do 1996 roku. Kierowcami byli Michael Bartels (1994), Ivan Capelli (1994–1995), Sascha Maassen (1995), Kieth O'Dor (1995) i Anthony Reid (1996). Najwyższym miejscem w tej serii dla zespołu było szóste miejsce Bartelsa w klasyfikacji ogólnej w 1994 roku. W 1995 roku O'Dor odniósł jedyne zwycięstwo dla BMS w serii STC, na torze AVUS.

W 1997 roku zespół zajął dziewiąte miejsce w serii FIA GT na Porsche 911 GT1. W tym samym roku wystawiono ten sam pojazd w wyścigu 24h Le Mans, a kierowcami byli Pierluigi Martini, Christian Pescatori i Antônio Hermann de Azevedo, którzy zdołali zająć ósme miejsce i czwarte w klasie GT1.

Pescatori kontynuował starty dla zespołu, który w 1998 roku wystawił Alfę Romeo 155 w serii Campionato Italiano Superturismo. Włoski kierowca zajął czwarte miejsce w klasyfikacji ogólnej.

W latach 1999–2001 BMS Scuderia Italia wystawiała Ferrari 333 SP w Mistrzostwach Świata Prototypów. W 2001 roku zespół wygrał tę serię, a w latach 1999–2000 był drugi.

W 2002 roku powrócono do serii FIA GT, w której zespół uczestniczy do dziś. W serii tej zespół wystawiał różne samochody, takie jak Ferrari 550-GTS Maranello, Aston Martin DBR9 czy Porsche 911 GT3. W latach 2003–2004 zespół wygrał tę serię, a w latach 2006–2007 był drugi. Ponadto w 2005 roku zespół wygrał Le Mans Endurance Series w klasie GTS/GT1 oraz Włoskie Mistrzostwa FIA GT w klasie GT1.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Samochód Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Punkty Msc.
1988 Dallara 3087
Dallara F188
Ford V8 G BRA SMR MON MEX CAN USE FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 0
Włochy Alex Caffi NPK NU NU NU NPK 8 12 11 15 NU 8 NU 7 10 NU NU
1989 Dallara F189 Ford V8 P BRA SMR MON MEX USA CAN FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 8 8
Włochy Alex Caffi NPK 7 4 13 NU 6 NU NPK NU 7 NU 11 NU NU 9 NU
Włochy Andrea de Cesaris 13 10 13 NU 8 3 NPK NU 7 NU 11 NU NU 7 10 NU
1990 Dallara F190 Ford V8 P USA BRA SMR MON CAN MEX FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 0
Włochy Gianni Morbidelli NZ 14
Włochy Emanuele Pirro NU NU NU NU NU 11 NU 10 NU NU 15 NU NU NU
Włochy Andrea de Cesaris NU NU NU NU NU 13 DK NU NZ NU NU 10 NU NU NU NU
1991 Dallara F191 Judd V10 P USA BRA SMR MON CAN MEX FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 5 8
Włochy Emanuele Pirro NU 11 NPK 6 9 NPK NZ 10 10 NU 8 10 NU 15 NU 7
Finlandia JJ Lehto NU NU 3 11 NU NU NU 13 NU NU NU NU NU 8 NU 12
1992 Dallara F192 Ferrari V12 G RSA MEX BRA ESP SMR MON CAN FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR JPN AUS 2 10
Finlandia JJ Lehto NU 8 8 NU 11 9 9 9 13 10 NZ 7 11 NU 9 NU
Włochy Pierluigi Martini NU NU NU 6 6 NU 8 10 15 11 NU NU 8 NU 10 NU
1993 Lola T93/30 Ferrari V12 G RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR JPN AUS 0
Włochy Michele Alboreto NU 11 11 NZ NZ NU NZ NZ NZ 16 NU 14 NU NU
Włochy Luca Badoer NU 12 NZ 7 NU NZ 15 NU NU NU NU 13 10 14

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • History (ang.). scuderiaitalia.it. [dostęp 2011-07-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]