Bazyli I Macedończyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bazyli I Macedończyk


Czas panowania 86729 sierpnia 886
Dynastia macedońska
Data urodzin 811
Data śmierci 29 sierpnia 886
Moneta
Solidus-Basil I with Constantine and Eudoxia-sb1703.jpg
Solid Bazylego I
Lista cesarzy bizantyńskich
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Bazyli I Macedończyk, Bazyli I Macedoński, Bazyli I Kefalas, Bazyli I Głowacz (ur. 811, zm. 29 sierpnia 886) – cesarz bizantyjski od 867, pierwszy cesarz z dynastii macedońskiej.

Potomek rodziny osiadłej w Macedonii. Wysuwano hipotezy, że mógł być słowiańskiego (w tym czasie miała miejsce kolonizacja słowiańska w Macedonii) lub armeńskiego pochodzenia.

Uprowadzony do niewoli bułgarskiej w czasie wojny bizantyjsko-bułgarskiej w latach 811-813. Do kraju powrócił w nieznanych okolicznościach.

Bazyli karierę rozpoczął od stanowiska koniucha na dworze cesarskim (855). Usuwając politycznych przeciwników, został współcesarzem w 866 roku, a mordując Michała III w 867 roku jedynowładcą. Jego panowanie zapoczątkowuje okres rozkwitu Cesarstwa, nazywany renesansem macedońskim.

Cesarstwo Bizantyńskie w roku 867.

Odbudował autorytet Bizancjum na Bałkanach, jego flota uwolniła Dubrownik od oblężenia arabskiego (867/868). Bułgaria ostatecznie uznała kościelne zwierzchnictwo Bizancjum (870). Bazylemu udało się również załagodzić spory z papieżem wynikające z tzw. schizmy Focjusza. W 878 zdobył ostatnią fortecę paulicjanTefrike we wschodniej Anatolii, jednak nie doprowadziło to do całkowitego upadku herezji[1].

Prowadził zwycięskie kampanie na wschodzie, korzystając z osłabienia będącego w kryzysie kalifatu Abbasydów, które doprowadziły do opanowania dróg wypadowych w górach Taurusu i Antytaurusu oraz umocnienia się w dolinie Eufratu. Poważne sukcesy w walce z Arabami udało się Bazylemu odnieść również i na zachodzie. Przy pomocy floty weneckiej oczyścił Adriatyk z korsarzy saraceńskich, wreszcie odzyskał Bari w 876 roku i Tarent w południowych Włoszech, umacniając w ten sposób pozycję Cesarstwa w tym regionie. Nie powiodło mu się jedynie na Sycylii, gdzie nie zdołał powstrzymać upadku Syrakuz (878).

Za jego panowania nastąpiła reorganizacja administracji i skarbu państwa. Zapoczątkował ponowną kodyfikację prawa bizantyjskiego, wydając dwa dzieła Procheiron i Epanagogę. Bazyli zasłynął również jako mecenas artystyczny.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Z pierwszą żoną Marią, Bazyli miał kilkoro dzieci, w tym:

  • Symbatiosa, współcesarza w latach 869-879 jako Konstantyn,
  • Anastazję, żonę generała Krzysztofa.

Z drugą żoną Eudokią Ingeriną (kochanką poprzedniego cesarza), Bazyli miał 3 synów (niektórzy historycy przypisują ojcostwo poprzedniemu cesarzowi):

Przypisy

  1. Barber M. Katarzy, Warszawa 2005, s. 19

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Michał III Metystes
CoA of the Byzantine Empire.svg Cesarz bizantyjski
867-886
CoA of the Byzantine Empire.svg Następca
Leon VI Filozof i Aleksander