Marcjan (cesarz bizantyński)
| Marcjan | |
| Imiona | Flavius Marcianus |
| Panował jako | Imperator Caesar Flavius Marcianus Augustus |
| Czas panowania | 25 sierpnia 450 – 27 stycznia 457 |
| Dynastia | teodozjańska |
| Data urodzin | ok. 392 |
| Data śmierci | 27 stycznia 457, Konstantynopol |
| Moneta | |
| Lista cesarzy bizantyńskich | |
Marcjan (Imperator Caesar Flavius Marcianus Augustus, ur. ok. 392, zm. 27 stycznia 457) – cesarz wschodniorzymski panujący w latach 450–457.
Był jednym z wodzów w armii Aspara, magistra militum, czyli głównodowodzącego armii bizantyńskiej, pochodzącego z irańskiego ludu Alanów (tylko to stanęło mu na przeszkodzie w uzyskaniu korony). Cesarzem obrano Marcjana przy wydatnym poparciu wszechwładnego wodza, który poślubił siostrę poprzednika, Pulcherię, choć było to fikcyjne małżeństwo[1] (ich jedynym dzieckiem była córka Aelia Eufemia). Jedną z pierwszych decyzji nowego cesarza była odmowa[1] płacenia haraczu Hunom. Wywołało to liczne najazdy Hunów, skutecznie odpierane przez wojska bizantyńskie. Natomiast w 456 roku z powodzeniem odpierały również najazdy koczowników arabskich.
Władca wraz z żoną patronowali obradom soboru chalcedońskiego w (451) i budowie klasztoru świętego Marona w Syrii (452). W 453 roku armia cesarska przywróciła porządek w Jerozolimie, gdzie wdowa po Teodozjuszu II – Atena Eudokia – doprowadziła do wybuchu rewolty monofizytów i wygnała biskupa Juwenalisa (który za odwołanie poparcia dla monofizytyzmu uzyskał tytuł patriarchy). Na rozkaz Marcjana z Aleksandrii usunięto czołowego przedstawiciela monofizytów Dioskura, a na tron patriarszy wprowadzono prawowiernego Proteriosa, który został wkrótce zamordowany (457). W tym samym roku zmarł cesarz, prawdopodobnie wskutek gangreny.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 48. ISBN 83-7425-025-9.
| Poprzednik Teodozjusz II |
Cesarz wschodniorzymski 450–457 |
Następca Leon I |