Jan VII Paleolog
| Jan VII Paleolog
|
|
| Czas panowania | 1390, 1399-1402 |
| Dynastia | Paleologów |
| Data urodzin | 1370 |
| Data śmierci | 22 września 1408 – Saloniki |
| Lista cesarzy bizantyńskich | |
Jan VII Paleolog (gr. Ιωάννης Ζ' Παλαιολόγος, Iōannēs VII Palaiologos) (ur. 1370, zm. 22 września 1408 w Salonikach) – cesarz bizantyjski przez okres kilku miesięcy w 1390 pod koniec rządów Jana V Paleologa oraz współcesarz z Manuelem II w latach 1399-1402. Syn Andronika IV Paleologa.
Brał udział w buncie swego ojca przeciwko dziadkowi - Janowi V. Pod koniec życia dziada, 14 kwietnia 1390 roku udało mu się zająć tron, z którego został zrzucony przez swojego stryja - Manuela II. Uciekł następnie do sułtana Bajazyda I. Powrócił do Bizancjum i mimo początkowego konfliktu, Manuel II powierzył mu ster rządów na czas swojej podróży po Europie w latach 1399 - 1403. Współcesarzem został wówczas także jego syn - Andronik V Paleolog.[1]
Ożenił się z Ireną Gattilusio. Miał z nią syna Andronika V Paleologa.
Przypisy
- ↑ M.B.. Leszka, Manuel II, [w:] Paleologowie, seria: "Dynastie świata", Warszawa 2011, s. 36 - 39.
Bibliografia[edytuj]
- Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa 2002.
| Poprzednik Jan V Paleolog |
Cesarz bizantyjski 1399 - 1402 |
Następca Manuel II Paleolog |