Arkadiusz (cesarz bizantyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arkadiusz
Arcadius.jpg
Imiona Flavius Arcadius
Panował jako Imperator Caesar Flavius Arcadius Augustus
Czas panowania 17 stycznia 395 – 1 maja 408
Dynastia teodozjańska
Data urodzin 377
Data śmierci 1 maja 408, Konstantynopol
Moneta
Solidus-Arcadius-RIC 1205.jpg
Lista cesarzy bizantyńskich
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Arkadiusz, Flavius Arcadius (ur. 377/378, zm. 1 maja 408) – cesarz wschodniorzymski w latach 395–408, syn cesarza Teodozjusza I Wielkiego i Aelii Flacilli, brat cesarza zachodniorzymskiego Honoriusza oraz Galli Placidii. Mąż Aelii Eudoksji, z którą miał córkę Pulcherię. Jego synem był również Teodozjusz II.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

19 stycznia 383 podniesiony przez ojca do rangi augusta, czyli współpanującego. Od 395 panował nad wschodnią częścią imperium rzymskiego, gdy jego brat rządził częścią zachodnią. Z polecenia Teodozjusza opiekunem młodego cesarza, był Stylicho.

Był nieudolnym władcą. Znajdował się pod wpływem żony oraz swoich ministrów – najpierw Flawiusza Rufina (do 395 roku), potem Eutropiusza (do 399) i Antemiusza (od 404). Podczas jego panowania miały miejsce wyniszczające cesarstwo rzymskie najazdy Hunów (395) i Wizygotów (395–397, 404–408). W 399 roku na skutek buntu Gildona cesarstwo wschodniorzymskie utraciło wpływy w prowincji Afryce. Wobec powtarzających się najazdów gockich, z inspiracji Eudoksji i patriarchy konstantynopolitańskiego Jana Chryzostoma w 400 dokonano rzezi Germanów, licznych w cesarskich oddziałach przybocznych. W 404 Eudoksja doprowadziła z kolei do wygnania patriarchy i rychło po tym zmarła. Arkadiusz był tylko biernym świadkiem tych wydarzeń, a po śmierci żony całkowicie usunął się w zacisze pałacowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Teodozjusz I Wielki
Double-headed eagle of the Greek Orthodox Church.svg Cesarz Wschodniorzymski
395–408
Double-headed eagle of the Greek Orthodox Church.svg Następca
Teodozjusz II