Konstans II (cesarz bizantyński)
| Konstans II Brodaty |
|
 Konstans II i jego syn Konstantyn – wizerunek na monecie |
|
| Cesarz bizantyjski | |
| Okres panowania | od 641 do 15 września 668 |
| Poprzednik | Herakleonas |
| Następca | Konstantyn IV Pogonatos |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | 7 listopada 630 |
| Zmarł | 15 września 668 |
| Ojciec | Konstantyn III |
| Matka | Gregoria |
| Żona | Fausta |
| Dzieci | Konstantyn IV Pogonatos, Herakliusz, Tyberiusz |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
Konstans II Brodaty (Constans II Pogonatus, ur. 7 listopada 630, zm. 15 września 668) – cesarz bizantyjski od 641.
Był synem Konstantyna III i jego żony Gregorii. Tron odziedziczył po swoim wuju – Herakleonasie, obalonym w wyniku zamieszek w Konstantynopolu. W celu zapewnienia sobie pełni władzy[1] kazał wyświęcić na księdza swego brata Teodozjusza i następnie go zamordować.
Początek panowania cesarza upłynął pod znakiem zagrożenia ze strony Arabów. Pod wodzą kalifa Umara i jego dowódców przygotowywali się do oblężenia Konstantynopola od strony lądu i morza, jednak powstrzymała ich śmierć arabskiego władcy. Konstans II zmuszony został do rezygnacji z ziem egipskich, gdy jego flota poniosła klęskę pod Finike w 655 roku. Wykorzystując względny spokój na froncie arabskim cesarz skierował się nad Dunaj, gdzie w 658 roku pokonał plemiona słowiańskie. Do trudnej sytuacji Konstansa przyczyniły się również liczne bunty uzurpatorów. W latach 646–647 w egzarchacie Kartaginy panował samozwańczy cesarz Grzegorz, pokonany przez Arabów pod Sufetulą. Z kolei w Italii i Sycylii basileusem ogłosił się w 649 roku. Olimpios, wysłany uprzednio przez Konstansa z misją uwięzienia papieża Marcina I. Bunt zakończył się wraz z nagłą śmiercią Olimpiosa w 652 roku.
W polityce religijnej Konstans II sprzyjał jawnie monoteletyzmowi. Aby ugruntować pozycję doktryny ogłosił traktat religijny Typos, co jednak doprowadziło do niepokojów na tle religijnym. Samozwaniec afrykański Grzegorz był zwolennikiem ortodoksji, a Olimpios ogłosił się cesarzem wykorzystując niepopularność Konstansa w Italii. W związku z planami odzyskania afrykańskich posiadłości i Sycylii, cesarz nosił się z zamiarem przeniesienia stolicy imperium do Syrakuz. Aby ugruntować następstwo tronu, w 654 roku uczynił współpanującymi swoich synów: Konstantyna (późniejszego cesarza), Tyberiusza i Herakliusza.
Dokonał gruntownej reorganizacji Marynarki Wojennej Cesarstwa. W 663 roku wyruszył na czele nowej floty na Sycylię w celu uratowania wyspy i Północnej Afryki z Kartaginą przed zajęciem ich przez Arabów. Poniósł jednak klęskę. Został zamordowany w Syrakuzach 15 września 668 podczas kąpieli[2]. Zabił go jeden z jego dworzan, a zwłoki jego przywieziono do Konstantynopola i pochowano w kościele Świętych Apostołów.
Jego żoną była Fausta, córka Valentinusa. Konstans miał z nią trzech synów:
- Konstantyna IV, kolejnego cesarza,
- Herakliusza, współcesarza w latach 659–681,
- Tyberiusza, współcesarza w latach 659–681.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 177. ISBN 83-7425-025-9.
- ↑ Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 178. ISBN 83-7425-025-9.
Bibliografia [edytuj]
- Aleksander Krawczuk Poczet Cesarzy Bizantyjskich wyd. Iskry, Warszawa 2006 ISBN 978-83-244-0025-6
- Historia Świata 600-800-Pochód Islamu tekst Stephen G. Hyslop; wyd. Amber Warszawa 1998 ISBN 83-7169-795-3
| Poprzednik Herakleonas |
 |
Cesarz bizantyjski 641 - 668 |
|
Następca Konstantyn IV Pogonatos |
