Jim Courier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jim Courier
Jim Courier
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Orlando
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1970
Sanford
Wzrost 185 cm
Masa ciała 82 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2000
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 23
Najwyżej w rankingu 1 (10 lutego 1992)
Australian Open W (1992, 1993)
Roland Garros W (1991, 1992)
Wimbledon F (1993)
US Open F (1991)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 20 (9 września 1989)
Australian Open 1R (1990)
Roland Garros 2R (1989)
Wimbledon 3R (1989, 1991)
US Open 1R (1989, 1990)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

James Spencer "Jim" Courier (ur. 17 sierpnia 1970 w Sanford) – amerykański tenisista, zwycięzca czterech turniejów wielkoszlemowych, przez 58 tygodni lider rankingu światowego w grze pojedynczej.

W ciągu kilkunastu lat kariery zawodowej (od 1988) wygrał 23 turnieje w singlu i 6 w deblu. U progu kariery osiągał sukcesy w grze podwójnej, m.in. w parze z Samprasem awansując do turnieju Masters w 1989. W deblu wygrywał takie prestiżowe turnieje, jak otwarte mistrzostwa Włoch w Rzymie, otwarte mistrzostwa Niemiec w Hamburgu, otwarte mistrzostwa Kanady, Indian Wells. Przede wszystkim przeszedł jednak do historii tenisa jako singlista.

W 1989 wygrał turniej w Bazylei, pokonując w finale Szweda Edberga. W 1991 awansował na pozycję nr 2 w rankingu światowym po wielu udanych startach turniejowych, w tym zwycięstwie w wielkoszlemowym French Open; pokonał w pierwszym od 1954 amerykańsko-amerykańskim finale Agassiego. Również w 1991 dotarł do finału US Open (przegrał z Edbergiem; w półfinale pokonał weterana, 40-letniego Connorsa) i turnieju Masters. 10 lutego 1992 Courier został liderem rankingu światowego po zdobyciu drugiego tytułu wielkoszlemowego – Australian Open; w pierwszej połowie roku pozostawał poza zasięgiem rywali – serię 25 zwycięstw (Tokio, Hongkong, Rzym, French Open) przerwała dopiero niespodziewana porażka w III rundzie Wimbledonu z Rosjaninem Olchowskim. Druga połowa sezonu 1992 nie była już tak udana, ale Courier ponownie osiągnął finał Masters oraz przyczynił się do zdobycia przez USA Pucharu Davisa; zapewnił sobie także pozycję lidera rankingu na koniec roku.

Jim Courier i Andre Agassi

Udanie rozpoczął także kolejny rok. Obronił tytuł w Australian Open (po czterosetowym zwycięstwie nad Edbergiem w finale), wygrywał kolejne turnieje, ale wiosną oddał pozycję lidera rankingu Samprasowi, a w obronie tytułu na kortach Rolanda Garrosa przeszkodził mu Hiszpan Bruguera (w finale). Dość niespodziewanie osiągnął także finał na Wimbledonie, ale przegrał z Samprasem; był to ostatni finał wielkoszlemowy Couriera.

W kolejnych latach osiągał już nieco słabsze wyniki. Wypadł z czołowej dziesiątki rankingu w 1994 (powrócił jeszcze rok później i po raz ostatni wystąpił w turnieju Masters), chociaż nadal wygrywał turnieje mniejszej rangi. Ostatni tytuł zdobył w 1998 w Orlando. Pozostawał także dość regularnym reprezentantem w Pucharze Davisa. Zakończył karierę po nieudanym starcie do sezonu 2000.

Zdecydowanie najmocniejszą stroną Couriera był forhend, szczególnie tzw. wychodzący (tj. grany wzdłuż linii na stronę bekhendową praworęcznego rywala). Uważano go za gracza, który sukcesy zawdzięczał nie tyle wybitnemu talentowi, co solidnemu przygotowaniu; na korcie wyróżniał się także m.in. charakterystyczną czapką baseballową. W 2005 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1991 Francja French Open (1) Ceglana Stany Zjednoczone Andre Agassi 3:6, 6:4, 2:6, 6:1, 6:4
2. Przegrany 1991 Stany Zjednoczone US Open Twarda Szwecja Stefan Edberg 2:6, 4:6, 0:6
3. Zwycięzca 1992 Australia Australian Open (1) Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:3, 3:6, 6:4, 6:2
4. Zwycięzca 1992 Francja French Open (2) Ceglana Czechy Petr Korda 7:5, 6:2, 6:1
5. Zwycięzca 1993 Australia Australian Open (2) Twarda Szwecja Stefan Edberg 6:2, 6:1, 2:6, 7:5
6. Przegrany 1993 Francja French Open Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 4:6, 6:2, 2:6, 6:3, 3:6
7. Przegrany 1993 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(3), 6:7(6), 6:3, 3:6

Finały turnieju Masters Cup[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Przegrany 1991 Niemcy Frankfurt Dywanowa Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:3, 6:7(5), 3:6, 4:6
2. Przegrany 1992 Niemcy Frankfurt Dywanowa Niemcy Boris Becker 4:6, 3:6, 5:7

Finały turniejów Masters[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1991 Stany Zjednoczone Indian Wells (1) Twarda Francja Guy Forget 4:6, 6:3, 4:6, 6:3, 7:6(4)
2. Zwycięzca 1991 Stany Zjednoczone Miami Twarda Stany Zjednoczone David Wheaton 4:6, 6:3, 6:4
3. Zwycięzca 1992 Włochy Rzym (1) Ceglana Hiszpania Carlos Costa 7:6(3), 6:0, 6:4
4. Zwycięzca 1993 Stany Zjednoczone Indian Wells (2) Twarda Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira 6:3, 6:3, 6:1
5. Zwycięzca 1993 Włochy Rzym (2) Ceglana Chorwacja Goran Ivanišević 6:1, 6:2, 6:2

Finały turniejów ATP Championship Series i ATP World Series tournaments[edytuj | edytuj kod]

Legenda
ATP Championship Series
ATP World Series tournaments
Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1989 Szwajcaria Bazylea (1) Twarda Szwecja Stefan Edberg 7:6(6), 3:6, 2:6, 6:0, 7:5
2. Przegrany 1992 Stany Zjednoczone San Francisco Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 3:6, 3:6
3. Przegrany 1992 Belgia Bruksela Dywanowa Niemcy Boris Becker 7:6(5), 6:2, 6:7(10), 6:7(5), 5:7
4. Zwycięzca 1992 Japonia Tokio (1) Twarda Holandia Richard Krajicek 6:4, 6:4, 7:6(3)
5. Zwycięzca 1992 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 7:5, 6:3
6. Przegrany 1992 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 4:6
7. Zwycięzca 1993 Stany Zjednoczone Memphis Twarda Stany Zjednoczone Todd Martin 5:7, 7:6(4), 7:6(4)
8. Przegrany 1993 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 3:6, 7:6(1), 6:7(2)
9. Zwycięzca 1993 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Niemcy Boris Becker 7:5, 6:3
10. Przegrany 1994 Francja Nicea Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 4:6, 2:6
11. Przegrany 1994 Francja Lyon Dywanowa Szwajcaria Marc Rosset 4:6, 6:7(2)
12. Zwycięzca 1995 Australia Adelajda Twarda Francja Arnaud Boetsch 6:2, 7:5
13. Zwycięzca 1995 Stany Zjednoczone Scottsdale Twarda Australia Mark Philippoussis 67:6(2), 6:4
14. Zwycięzca 1995 Japonia Tokio (2) Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:4, 6:3
15. Zwycięzca 1995 Szwajcaria Bazylea (2) Twarda Holandia Jan Siemerink 6:7(2), 7:6(5), 5:7, 6:2, 7:5
16. Przegrany 1995 Francja Tuluza Twarda Francja Arnaud Boetsch 4:6, 7:6(5), 0:6
17. Zwycięzca 1996 Stany Zjednoczone Filadelfia Dywanowa Stany Zjednoczone Chris Woodruff 6:4, 6:3
18. Zwycięzca 1997 Katar Ad-Dauha Twarda Wielka Brytania Tim Henman 7:5, 6:7(5), 6:2
19. Zwycięzca 1997 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Szwecja Thomas Enqvist 6:4, 6:4
20. Zwycięzca 1997 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Szwecja Magnus Gustafsson 7:6(10), 3:6, 6:3
21. Zwycięzca 1998 Stany Zjednoczone Orlando Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 7:5, 3:6, 7:5
22. Przegrany 1999 Stany Zjednoczone Memphis Twarda Niemcy Tommy Haas 4:6, 1:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów Masters[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. Zwycięzca 1989 Włochy Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Pete Sampras Brazylia Danilo Marcelino
Brazylia Mauro Menezes
6:4, 6:3
2. Zwycięzca 1990 Niemcy Hamburg Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera Niemcy Udo Riglewski
Niemcy Michael Stich
7:6, 6:2
3. Przegrany 1990 Włochy Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Martin Davis Hiszpania Sergio Casal
Hiszpania Emilio Sánchez
6:7, 5:7
4. Zwycięzca 1991 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Hiszpania Javier Sánchez Francja Guy Forget
Francja Henri Leconte
7:6, 3:6, 6:3
5. Zwycięzca 1993 Kanada Montreal Twarda Bahamy Mark Knowles Kanada Glenn Michibata
Stany Zjednoczone David Pate
6:4, 7:6

Finały turniejów ATP Championship Series i ATP World Series tournaments[edytuj | edytuj kod]

Legenda
ATP Championship Series
ATP World Series tournaments
Nr Końcowy wynik Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. Przegrany 1989 Stany Zjednoczone Forest Hills Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras Stany Zjednoczone Rick Leach
Stany Zjednoczone Jim Pugh
4:6, 2:6
2. Przegrany 1994 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Javier Sánchez Rosja Jewgienij Kafielnikow
Czechy David Rikl
7:5, 1:6, 4:6
3. Zwycięzca 1995 Australia Adelajda Twarda Australia Patrick Rafter Zimbabwe Byron Black
Kanada Grant Connell
7:6, 6:4
4. Przegrany 1997 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Stany Zjednoczone Alex O'Brien Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
5:7, 6:7
5. Przegrany 1999 Australia Adelajda Twarda Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Brazylia Gustavo Kuerten
Ekwador Nicolás Lapentti
4:6, 4:6
6. Zwycięzca 1999 Stany Zjednoczone Orlando Ceglana Australia Todd Woodbridge Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 6:4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]