Àlex Corretja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Àlex Corretja
Àlex Corretja
Àlex Corretja
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1974
Barcelona
Wzrost 180 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2005
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 17
Najwyżej w rankingu 2 (1 lutego 1999)
Australian Open 3R (1998)
Roland Garros F (1998, 2001)
Wimbledon 2R (1994, 1996)
US Open QF (1996)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 50 (9 czerwca 1997)
Australian Open 3R (1998)
Wimbledon 3R (1996)
US Open 3R (1996)
Dorobek medalowy

Àlex Corretja Verdegay (ur. 11 kwietnia 1974 w Barcelonie) – hiszpański tenisista narodowości katalońskiej, finalista wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej, wicelider rankingu światowego, medalista olimpijski w grze podwójnej z Sydney (2000), zdobywca Pucharu Davisa.

Od grudnia 2001 roku jest żonaty (z Martą Cors), ma dwie córki (Aroę, ur. 2003 i Carlę, ur. 2005).

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Jako junior wygrał turniej Orange Bowl do lat 16 w 1990 roku.

W zawodowym gronie tenisistów Corretja występował w latach 1991–2005.

Pierwszy finał rangi ATP World Tour osiągnął w 1992 roku w Guaruji, przegrywając z Carstenem Arriensem. Wynik ten dał Hiszpanowi awans do czołowej setki rankingu światowego.

W 1993 roku osiągnął 2 półfinały i 4 ćwierćfinały rozgrywek ATP World Tour. Przełomowy w jego karierze okazał się kolejny sezon – w 1994 roku był w półfinałach w Meksyku, Barcelonie, Madrycie, Indianapolis, Atenach i Santiago, a jesienią w finale w Palermo (przegrał z Alberto Berasateguiem). W listopadzie 1994 roku wygrał swój pierwszy turniej, pokonując w finale w Buenos Aires Javiera Franę.

W 1995 roku Corretja był w 4 rundzie wielkoszlemowego French Open, a w turnieju w Gstaad pokonał Thomasa Mustera, przerywając serię 40 zwycięstw na kortach ziemnych tego zawodnika. W 1996 roku głównie dzięki 3 finałom turniejowym (Hamburg, Kitzbühel, Marbella) znalazł się po raz pierwszy w czołowej dwudziestce rankingu światowego (nr 19. w październiku 1996 roku). Był również w ćwierćfinale US Open, gdzie uległ Pete'owi Samprasowi w pięciosetowym pojedynku, w którym Amerykanin zmagał się z kłopotami zdrowotnymi, a Hiszpan nie wykorzystał piłki meczowej.

W 1997 roku Corretja awansował już do najlepszej dziesiątki na świecie po zwycięstwie w Rzymie. W finale pokonał Marcelo Ríosa. W ciągu tego sezonu był w 5 finałach turniejowych, z czego 3 wygrał.

W sezonie 1998 tenisista hiszpański wygrał 5 turniejów, w dalszych 2 dochodził do finałów. Jeden z tych finałów osiągnął w wielkoszlemowym French Open, gdzie pokonał m.in. Hernána Gumy'ego w pojedynku 3 rundy, trwającym 5 godzin i 31 minut. Mecz ten (wygrany przez Corretję 6:1, 5:7, 6:7, 7:5, 9:7) stał się na kilka lat rekordem turnieju pod względem długości (później wynik ten poprawili Fabrice Santoro i Arnaud Clément). W dalszych rundach Corretja pokonał Jasona Stoltenberga, Filipa Dewulfa, a w półfinale Cédrica Pioline'a. W finale nie sprostał Carlosowi Moyi, przegrywając 3:6, 5:7, 3:6. W lipcu triumfował w Gstaad, pokonując w finale Borisa Beckera. Podczas turniejów latem rozgrywanych w Stanach Zjednoczonych wygrał imprezę w Indianapolis, pokonując w finale Andre Agassi'ego i dochodząc do 4 rundy US Open (ponownie przegrał z Moyą). W październiku Corretja wygrał halowy turniej w Lyonie po finale z Tommym Haasem. Wyniki te dały mu awans do turnieju ATP World Tour World Championships. Zawody rozpoczął od zwycięstwa nad Andre Agassim (który skreczował w trzecim secie). Następnie przegrał pojedynek z Timem Henmanem, ale dzięki zwycięstwu nad rezerwowym Albertem Costą wyszedł z grupy. W półfinale pokonał lidera rankingu Pete'a Samprasa, a w decydującym meczu zrewanżował się Carlosowi Moyi za porażkę w finale French Open. Corretja wygrał finał 3:6, 3:6, 7:5, 6:3, 7:5, a po turnieju awansował na 3. miejsce w rankingu światowym. Pozycję tę poprawił o jeszcze jedno miejsce na początku lutego 1999 roku.

Sezon 1999 był mniej udany dla Hiszpana, który dotarł do 3 finałów, był w ćwierćfinale French Open, ale żadnej imprezy nie wygrał.

W 2000 roku Corretja został mistrzem 5 turniejów, w tym imprezy w Indian Wells, gdzie wyeliminował m.in. zajmującego 3. miejsce w rankingu Magnusa Normana, a w finale Thomasa Enqvista. Po raz kolejny osiągnął ćwierćfinał French Open. Latem wygrał turnieje w Gstaad, Kitzbühel i Waszyngtonie. Ponownie wystąpił w turnieju Tennis Masters Cup, tym razem odpadając po meczach grupowych (wygrał z Lleytonem Hewittem, przegrał z Petem Samprasem i Maratem Safinem).

W 2001 roku po raz drugi dotarł do finału French Open. W drodze do finału pokonał m.in. Mariano Zabaletę, Fabrice'a Santoro, w ćwierćfinale Rogera Federera, w półfinale Sébastiena Grosjeana. Przegrał finał, rozgrywany w wietrznych warunkach, z Gustavo Kuertenem w czterech setach. W lipcu 2001 roku Corretja zwyciężył w Amsterdamie w finale pokonując Junusa al-Ajnawiego.

Ostatnie turnieje Corretja wygrał w 2002 roku – w Kitzbühel i Gstaad. Wygrał łącznie 17 turniejów w cyklu ATP World Tour, był także w 13 finałach.

W grze podwójnej odniósł 3 zwycięstwa turniejowe, a 4 razy przegrywał finały.

W 2000 roku w parze z Albertem Costą zdobył brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Sydney. w meczu półfinałowym Hiszpanie ulegli czołowej australijskiej parze Todd WoodbridgeMark Woodforde, ale w pojedynku o brąz okazali się lepsi od reprezentantów RPA Johna-Laffnie de Jagera i Davida Adamsa.

Corretja bronił barw narodowych także w Pucharze Davisa oraz Drużynowym Pucharze Świata. W Pucharze Davisa bilans jego występów wynosi 20 zwycięstw i 11 porażek (w singlu i deblu). Debiutował w kwietniu 1996 roku w meczu z Izraelem, przyczyniając się do powrotu Hiszpanii w do grupy światowej. W 2000 roku przyczynił się do zdobycia przez zespół hiszpański trofeum, zdobywając punkty we wszystkich rundach.

Tenis Corretji opierał się na regularności. Hiszpan najlepiej czuł się na kortach o nawierzchni ziemnej, zazwyczaj pozostając na końcowej linii kortu i stamtąd wyprowadzając rotowane uderzenia. unikał ataków przy siatce, natomiast skutecznie grał tzw. minięcia (passing-shoty). Corretjia grał prawą ręką, z bekhendem jednoręcznym.

Ceniony za sportowe zachowanie na korcie, otrzymał wyróżnienie dziennikarzy sportowych dla najsympatyczniejszego tenisisty (tzw. nagrodę pomarańczy) w 1999 roku. Kilkakrotnie wybierano go do rady zawodników przy Stowarzyszeniu Tenisistów Zawodowych (ATP).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (17–13)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1 listopada 1992 Guarujá Twarda Niemcy Carsten Arriens 6:7(5), 3:6
Finalista 2. 2 października 1994 Palermo Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 6:2, 6:7(6), 4:6
Zwycięzca 1. 13 listopada 1994 Buenos Aires Ceglana Argentyna Javier Frana 6:3, 5:7, 7:6(5)
Finalista 3. 12 maja 1996 Hamburg Ceglana Hiszpania Roberto Carretero 6:2, 4:6, 4:6, 4:6
Finalista 4. 28 lipca 1996 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 2:6, 4:6, 4:6
Finalista 5. 6 października 1996 Marbella Ceglana Niemcy Marc-Kevin Goellner 6:7(4), 6:7(2)
Zwycięzca 2. 13 kwietnia 1997 Estoril Ceglana Hiszpania Francisco Clavet 6:3, 7:5
Finalista 6. 27 kwietnia 1997 Monte Carlo Ceglana Chile Marcelo Ríos 4:6, 3:6, 3:6
Finalista 7. 4 maja 1997 Monachium Ceglana Australia Mark Philippoussis 6:7(3), 6:1, 4:6
Zwycięzca 3. 18 maja 1997 Rzym Ceglana Chile Marcelo Ríos 7:5, 7:5, 6:3
Zwycięzca 4. 20 lipca 1997 Stuttgart Ceglana Słowacja Karol Kučera 6:2, 7:5
Zwycięzca 5. 15 lutego 1998 Dubaj Twarda Hiszpania Félix Mantilla 7:6(0), 6:1
Finalista 8. 10 maja 1998 Hamburg Ceglana Hiszpania Albert Costa 2:6, 0:6, 0:1 krecz
Finalista 9. 6 czerwca 1998 French Open, Paryż Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 3:6, 5:7, 3:6
Zwycięzca 6. 12 lipca 1998 Gstaad Ceglana Niemcy Boris Becker 7:6(5), 7:5, 6:3
Zwycięzca 7. 23 sierpnia 1998 Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 2:6, 6:2, 6:3
Zwycięzca 8. 25 października 1998 Lyon Dywanowa (hala) Niemcy Tommy Haas 2:6, 7:6(6), 6:1
Zwycięzca 9. 29 listopada 1998 World Championship, Hanower Twarda (hala) Hiszpania Carlos Moyá 3:6, 3:6, 7:5, 6:3, 7:5
Finalista 10. 17 stycznia 1999 Sydney Twarda Stany Zjednoczone Todd Martin 3:6, 6:7(5)
Finalista 11. 29 sierpnia 1999 Long Island Twarda Szwecja Magnus Norman 6:7(4), 6:4, 3:6
Finalista 12. 19 września 1999 Majorka Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:2, 5:7, 3:6
Zwycięzca 10. 19 marca 2000 Indian Wells Twarda Szwecja Thomas Enqvist 6:4, 6:4, 6:3
Zwycięzca 11. 16 lipca 2000 Gstaad Ceglana Argentyna Mariano Puerta 6:1, 6:3
Zwycięzca 12. 30 lipca 2000 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Emilio Benfele Álvarez 6:3, 6:1, 3:0 krecz
Zwycięzca 13. 20 sierpnia 2000 Waszyngton Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:2, 6:3
Zwycięzca 14. 22 października 2000 Tuluza Twarda (hala) Hiszpania Carlos Moyá 6:3, 6:2
Finalista 13. 10 czerwca 2001 French Open, Paryż Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten 7:6(3), 5:7, 2:6, 0:6
Zwycięzca 15. 22 lipca 2001 Amsterdam Ceglana Maroko Junus al-Ajnawi 6:3, 5:7, 7:6(0), 3:6, 6:2
Zwycięzca 16. 14 lipca 2002 Gstaad Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 6:3, 7:6(3), 7:6(3)
Zwycięzca 17. 28 lipca 2002 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:4, 6:1, 6:3

Gra podwójna (3–4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 18 czerwca 1995 Oporto Ceglana Hiszpania Jordi Arrese Hiszpania Tomás Carbonell
Hiszpania Francisco Roig
3:6, 6:7
Zwycięzca 1. 1 października 1995 Palermo Ceglana Francja Fabrice Santoro Holandia Hendrik Jan Davids
Republika Południowej Afryki Piet Norval
6:7, 6:4, 6:3
Finalista 2. 20 kwietnia 1997 Barcelona Ceglana Argentyna Pablo Albano Hiszpania Alberto Berasategui
Hiszpania Jordi Burillo
3:6, 5:7
Zwycięzca 2. 4 maja 1997 Monachium Ceglana Argentyna Pablo Albano Niemcy Karsten Braasch
Niemcy Jens Knippschild
3:6, 7:5, 6:2
Finalista 3. 22 lipca 2001 Amsterdam Ceglana Argentyna Luis Lobo Holandia Paul Haarhuis
Holandia Sjeng Schalken
4:6, 2:6
Zwycięzca 3. 29 lipca 2001 Kitzbühel Ceglana Argentyna Luis Lobo Szwecja Simon Aspelin
Australia Andrew Kratzmann
6:1, 6:4
Finalista 4. 28 lipca 2002 Kitzbühel Ceglana Argentyna Lucas Arnold Ker Republika Południowej Afryki Robbie Koenig
Japonia Thomas Shimada
6:7(3), 4:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]