Mats Wilander

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mats Wilander
Mats Wilander
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Hailey
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1964
Växjö
Wzrost 182 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1981
Zakończenie kariery 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 33
Najwyżej w rankingu 1 (12 września 1988)
Australian Open W (1983, 1984, 1988)
Roland Garros W (1982, 1985, 1988)
Wimbledon QF (1987–1989)
US Open W (1988)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 3 (21 października 1985)
Australian Open F (1984)
Roland Garros SF (1985)
Wimbledon W (1986)
US Open F (1986)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mats Wilander (ur. 22 sierpnia 1964 w Växjö) – szwedzki tenisista.

Startując jeszcze w gronie juniorów Wilander zwyciężył w 1981 roku w Rolandzie Garrosie.

Jako zawodowy tenisista startował w latach 1981–1996. Był czołowym zawodnikiem świata w drugiej połowie lat 80., zwyciężając w 33 turniejach rangi ATP World Tour w grze pojedynczej, w tym siedmiu wielkoszlemowych.

W 1982 roku wygrał po raz pierwszy zawody wielkoszlemowe, turniej Rolanda Garrosa, po pokonaniu w finale Guillermo Vilasa; miał wtedy 17 lat i 9 miesięcy i był najmłodszym triumfatorem wielkoszlemowym w historii; wynik ten wkrótce poprawili Boris Becker i Michael Chang. Triumfował także na kortach Rolanda Garrosa w 1985 roku i 1988 roku, a w 1983 roku i 1987 roku dochodził do finału. Trzykrotnie triumfował w Australian Open (1983, 1984 – turnieje rozgrywane w grudniu; 1988), a w 1985 roku (grudzień) przegrał w finale. W 1984 roku grał także w przegranym finale gry podwójnej. Wilander odniósł także zwycięstwo na US Open, 1988 roku. Ponadto osiągał finał singla w Nowym Jorku w 1987 roku i finał debla w 1985 roku. Jedyny tytuł wielkoszlemowy w deblu zdobył w 1986 roku na Wimbledonie, a jego partnerem był Joakim Nyström.

Wielokrotnie tenisista szwedzki kwalifikował się do zawodów Masters Grand Prix, awansując w 1987 roku do finału gry pojedynczej. W 1985 roku był uczestnikiem razem z Joakimem Nyströmem finału gry podwójnej.

W 1988 roku awansował na 1. pozycję w rankingu singlowym, wyprzedzając Ivana Lendla. Łącznie na szczycie listy znajdował się przez 20 tygodni.

W latach 1981–1990 reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa i trzykrotnie zdobywał to trofeum – w 1984, 1985, 1987 roku.

Na początku XXI wieku Wilander pracował m.in. jako trener Marata Safina. Bierze także aktywny udział w rozgrywkach weteranów, odnosząc kolejne sukcesy.

W 2002 roku został wpisany do międzynarodowej tenisowej galerii sławy. Obecnie pracuje jako komentator dla Eurosportu.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (33):

  • 1982 – Roland Garros, Båstad, Genewa, Barcelona
  • 1983 – Monte Carlo, Lizbona, Aix-en-Provence, Båstad, Cincinnati, Genewa, Barcelona, Sztokholm, Australian Open
  • 1984 – Cincinnati, Barcelona, Australian Open
  • 1985 – Roland Garros, Boston, Båstad
  • 1986 – Bruksela, Cincinnati
  • 1987 – Bruksela, Monte Carlo, Rzym, Boston, Indianapolis
  • 1988 – Australian Open, Miami, Roland Garros, Cincinnati, US Open, Palermo
  • 1990 – Itaparica

gra podwójna (7):

  • 1983 – Båstad
  • 1984 – Genewa
  • 1985 – Rzym, Filadelfia
  • 1986 – Wimbledon
  • 1994 – Praga, Santiago

Finalista[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (26):

  • 1981 – Bangkok
  • 1982 – Bazylea, Bruksela, Sztokholm
  • 1983 – Guarujá, Roland Garros
  • 1984 – Mediolan, Monte Carlo, Sztokholm
  • 1985 – Australian Open, Barcelona, Bruksela, Cincinnati, Genewa, Monte Carlo, Tokio (hala)
  • 1986 – Båstad, Boca West, Sztokholm
  • 1987 – Barcelona, Roland Garros, US Open, Masters Grand Prix
  • 1989 – Boston
  • 1990 – Lyon
  • 1996 – Pinehurst

gra podwójna (11):

  • 1982 – Båstad
  • 1983 – Genewa, Bruksela
  • 1984 – Monte Carlo, Australian Open
  • 1985 – Cincinnati, Masters Grand Prix
  • 1986 – Monte Carlo, US Open
  • 1987 – Boston, Indianapolis

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]