Boris Becker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boris Becker
Boris Becker
Boris Becker
Państwo  Niemcy
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 22 października 1967
Leimen
Wzrost 190 cm
Masa ciała 85 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1984
Zakończenie kariery 1999
Trener Mike Depalmer Jr.
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 49
Najwyżej w rankingu 1 (28 stycznia 1991)
Australian Open W (1991, 1996)
Roland Garros SF (1987, 1989, 1991)
Wimbledon W (1985, 1986, 1989)
US Open W (1989)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 15
Najwyżej w rankingu 6 (22 września 1986)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Dorobek medalowy

Boris Becker (ur. 22 listopada 1967 w Leimen) – niemiecki tenisista.

Agresywny woleista, z potężnym serwisem, który przyniósł mu przydomek Bum-Bum. Do jego markowych zagrań zaliczały się efektowne pady przy siatce, zazwyczaj skutecznie kończące akcję wolejową.

Jako 17-latek zdobył mistrzostwo Wimbledonu w 1985; pokonując Kevina Currena w finale został na kilka lat najmłodszym triumfatorem turnieju wielkoszlemowego (rekord poprawił na French Open 1989 Michael Chang), był zarazem pierwszym niemieckim mistrzem Wimbledonu oraz pierwszym zwycięzcą, który nie figurował na liście rozstawionych.

Jednak sukces Beckera nie był przypadkowy - potwierdził to wejściem na stałe do czołówki światowej, a także skuteczną obroną tytułu w 1986 (pokonał w finale Ivana Lendla). Trzecie zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w 1989 (pokonał Edberga w finale); dochodził do finałów w 1988, 1990, 1991 i 1995. Sukcesy te przyniosły mu żartobliwy przydomek właściciela Kortu Centralnego.

Wygrał także dwukrotnie Australian Open - 1991 (finał z Lendlem) i 1996 (finał z Changiem), oraz US Open w 1989. Nie udało mu się odnieść końcowego sukcesu na kortach Rolanda Garrosa (osiągnął trzy półfinały) - nie odpowiadała mu nawierzchnia ziemna, na której nie wygrał żadnego turnieju w grze pojedynczej.

W styczniu 1991 po raz pierwszy zajmował miejsce lidera w rankingu światowym. Sezony 1985-1996 kończył w pierwszej dziesiątce na świecie i wielokrotnie kwalifikował się do turnieju Masters; wygrywał Masters w 1988, 1992 i 1995.

1985-1999 występował w reprezentacji daviscupowej, w tym w zwycięskich sezonach 1988 i 1989, jednak wielokrotnie popadał w konflikty z kierownictwem drużyny, szczególnie na tle ambicjonalnym (nie chciał uznać równej pozycji innego niemieckiego mistrza Wimbledonu, Michaela Sticha, stąd zabrakło Beckera w sezonie 1993, kiedy Niemcy ponownie zdobyli Puchar Davisa). Mimo rozbieżności stworzył ze Stichem parę deblową na igrzyska olimpijskie w Barcelonie w 1992 i zdobył złoty medal.

Wygrał łącznie 49 turniejów w singlu oraz 15 w deblu (był nr 6 w rankingu deblistów w 1986). Kilkakrotnie ogłaszał decyzję o zakończeniu kariery i powracał ponownie do tenisa. Wraz ze Stichem i przede wszystkim ze Steffi Graf przyczynił się do wielkiego wzrostu zainteresowania tenisem w Niemczech. Jest bohaterem pism bulwarowych, obserwujących jego małżeństwo, romanse oraz kłopoty z podatkami.

W 2003 znalazł się w elitarnej Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]