Jonathan Stark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jonathan Stark
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Seattle
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1971
Medford
Wzrost 188 cm
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2001
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 36 (28 lutego 1994)
Australian Open 3R (1993)
Roland Garros 3R (1993)
Wimbledon 3R (1996)
US Open 2R (1992, 1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 19
Najwyżej w rankingu 1 (1 sierpnia 1994)
Australian Open F (1994)
Roland Garros W (1994)
Wimbledon QF (1992, 1993)
US Open QF (1995)

Jonathan Stark[1] (ur. 3 kwietnia 1971 w Medford) – amerykański tenisista specjalizujący się w grze podwójnej. Jest zwycięzcą deblowego French Open (1994), jak i Tennis Masters Cup (1997).

Karierę zawodową Stark rozpoczął w roku 1991. W 1992 roku wygrał swój pierwszy deblowy tytuł, w Wellington, grając wspólnie z Jaredem Palmerem. Do końca roku wraz z Patrickiem McEnroem zdobył tytuł w Sydney. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w singlu odniósł w 1993 roku we włoskim Bolzano, pokonując w finale Cédrica Pioline.

W roku 1994 awansował do finału wielkoszlemowego Australian Open (z Byronem Blackiem). W meczu o tytuł mistrzowski przegrał z parą Jacco Eltingh-Paul Haarhuis 7:6, 3:6, 4:6, 3:6. W tym samym roku Amerykanin odniósł swój największy w karierze sukces, wygrywając French Open. W finale pokonał 6:4, 7:6 parę Jan Apell-Jonas Björkman. Partnerem deblowym Amerykanina był Byron Black. W 1995 roku Stark został mistrzem Wimbledonu w grze mieszanej. Razem z Martiną Navrátilovą pokonali duet Gigi Fernández-Cyril Suk 6:4, 6:4[2][3]. Swój drugi singlowy tytuł wywalczył w Singapurze w roku 1996. W kolejnym sezonie wygrał razem z Rickiem Leachem Tennis Masters Cup w grze podwójnej. Ostatnie deblowe zwycięstwo w turnieju rangi ATP World Tour Stark odniósł w 2001 roku w Long Island, partnerując Kevinowi Ullyettowi.

Amerykanin reprezentował swój kraj w Pucharze Davisa. Najlepszym jego wynikiem jest dojście do finału imprezy w roku 1997. Rywalami Amerykanów w ostatniej fazie rozgrywek byli Szwedzi, którzy wygrali konfrontację 5:0. Stark swoje obydwa mecze przegrał, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej.

Najwyżej sklasyfikowany wśród singlistów był w lutym 1994 roku, będąc na 36. pozycji, a wśród rankingu deblistów był liderem w sierpniu 1994 roku. W 2001 roku zakończył karierę sportową. Na kortach zarobił łącznie 3 220 867 dolarów amerykańskich[1].

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska Olimpijskie
International Series Gold
International Series

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (2)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1993 Włochy Bolzano Dywanowa (hala) Francja Cédric Pioline 6:3, 6:2
2. 1996 Singapur Singapur Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 6:4

Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1992 Holandia Rosmalen Trawiasta Niemcy Michael Stich 4:6, 5:7

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1995 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Stany Zjednoczone Martina Navrátilová Portoryko Gigi Fernández
Czechy Cyril Suk
6:4, 6:4

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (19)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1992 Nowa Zelandia Wellington Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Holandia Michiel Schapers
Czechy Daniel Vacek
6:3, 6:3
2. 1992 Australia Sydney Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
7:6, 6:3
3. 1993 Stany Zjednoczone Coral Springs Ceglana Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Paul Annacone
Stany Zjednoczone Doug Flach
6:4, 6:3
4. 1993 Holandia Rosmalen Trawiasta Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Republika Południowej Afryki David Adams
Rosja Andriej Olchowski
7:6, 1:6, 6:4
5. 1993 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Brad Pearce
Stany Zjednoczone David Randall
3:6, 7:5, 6:3
6. 1993 Francja Tuluza Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Niemcy David Prinosil
Niemcy Udo Riglewski
7:5, 7:6
7. 1993 Austria Wiedeń Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Mike Bauer
Niemcy David Prinosil
6:3, 7:6
8. 1993 Francja Paryż Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Holandia Tom Nijssen
Czechy Cyril Suk
7:6, 6:4
9. 1994 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:2, 6:4
10. 1994 Francja French Open Ceglana Zimbabwe Byron Black Szwecja Jan Apell
Szwecja Jonas Björkman
6:4, 7:6
11. 1994 Kanada Montreal Twarda Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Patrick McEnroe
Stany Zjednoczone Jared Palmer
7:6, 7:6
12. 1995 Stany Zjednoczone Filadelfia Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
7:6, 6:7, 6:3
13. 1995 Japonia Tokio Twarda Bahamy Mark Knowles Australia John Fitzgerald
Szwecja Anders Järryd
6:3, 3:6, 7:6
14. 1995 Włochy Bolonia Ceglana Zimbabwe Byron Black Belgia Libor Pimek
Stany Zjednoczone Vince Spadea
7:5, 6:3
15. 1996 Korea Południowa Seul Twarda Stany Zjednoczone Rick Leach Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:4, 6:4
16. 1996 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Stany Zjednoczone Todd Martin
Stany Zjednoczone Chris Woodruff
7:6, 6:4
17. 1997 Stany Zjednoczone Hartford Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:3, 6:4, 7:6(3)
18. 2000 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Scott Humphries
6:4, 6:4
19. 2001 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Czechy Leoš Friedl
Czechy Radek Štěpánek
6:1, 6:4

Finalista (21)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jonathan Stark (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 10 grudnia 2009].
  2. Wimbledon Mixed Doubles (ang.). worldtennissource.com. [dostęp 10 grudnia 2009].
  3. Bill Glauber: Mixed feelings for Navratilova WIMBLEDON (ang.). baltimoresun.com, 10 lipca 1995. [dostęp 22 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]