Jonathan Stark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jonathan Stark
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Seattle
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1971
Medford
Wzrost 188 cm
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2001
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 36 (28 lutego 1994)
Australian Open 3R (1993)
Roland Garros 3R (1993)
Wimbledon 3R (1996)
US Open 2R (1992, 1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 19
Najwyżej w rankingu 1 (1 sierpnia 1994)
Australian Open F (1994)
Roland Garros W (1994)
Wimbledon QF (1992, 1993)
US Open QF (1995)

Jonathan Stark[1] (ur. 3 kwietnia 1971 w Medford) – amerykański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, mistrz turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, lider rankingu ATP deblistów.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowy tenisista występował w latach 1991–2001. Na kortach zarobił łącznie 3 220 867 dolarów amerykańskich[1].

W grze pojedynczej wygrał 2 turnieje rangi ATP World Tour oraz uczestniczył w 1 finale.

W 1992 roku wygrał swój pierwszy deblowy tytuł ATP World Tour, w Wellington grając wspólnie z Jaredem Palmerem. W 1994 roku awansował do finału wielkoszlemowego Australian Open (z Byronem Blackiem). W meczu o tytuł mistrzowski przegrał z parą Jacco EltinghPaul Haarhuis 7:6, 3:6, 4:6, 3:6. W tym samym roku Amerykanin odniósł swój największy w karierze sukces, wygrywając French Open. W finale pokonał 6:4, 7:6 parę Jan ApellJonas Björkman. Partnerem deblowym Amerykanina był Byron Black. W sezonie 1997 wygrał razem z Rickiem Leachem ATP World Tour World Championships. Ostatnie deblowe zwycięstwo w turnieju rangi ATP World Tour Stark odniósł w 2001 roku w Long Island, partnerując Kevinowi Ullyettowi. Łącznie Stark odniósł 19 zwycięstw oraz osiągnął 21 finałów rozgrywek ATP World Tour.

W 1995 roku Stark został mistrzem Wimbledonu w grze mieszanej. Razem z Martiną Navrátilovą pokonali duet Gigi FernándezCyril Suk 6:4, 6:4[2][3].

Amerykanin reprezentował swój kraj w Pucharze Davisa. Najlepszym jego wynikiem jest dojście do finału imprezy w 1997 roku. Rywalami Stanów Zjednoczonych w ostatniej fazie rozgrywek byli Szwedzi, którzy wygrali konfrontację 5:0. Stark swoje obydwa mecze przegrał, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej.

Najwyżej sklasyfikowany wśród singlistów był w lutym 1994 roku, będąc na 36. pozycji, a wśród rankingu deblistów był liderem w sierpniu 1994 roku. Na szczycie listy gry podwójnej utrzymywał się łącznie przez 6 tygodni.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (2–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 14 czerwca 1992 Rosmalen Trawiasta Niemcy Michael Stich 4:6, 5:7
Zwycięzca 1. 17 października 1993 Bolzano Dywanowa (hala) Francja Cédric Pioline 6:3, 6:2
Zwycięzca 2. 6 października 1996 Singapur Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Michael Chang 6:4, 6:4

Gra mieszana (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 lipca 1995 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Martina Navrátilová Portoryko Gigi Fernández
Czechy Cyril Suk
6:4, 6:4

Gra podwójna (19–21)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 stycznia 1992 Wellington Twarda Stany Zjednoczone Jared Palmer Holandia Michiel Schapers
Czechosłowacja Daniel Vacek
6:3, 6:3
Finalista 1. 16 sierpnia 1992 Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
3:6, 6:1, 3:6
Finalista 2. 4 października 1992 Brisbane Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Steve DeVries
Australia David Macpherson
4:6, 4:6
Zwycięzca 2. 11 października 1992 Sydney Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
6:2, 6:3
Finalista 3. 7 lutego 1993 San Francisco Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Scott Davis
Holandia Jacco Eltingh
1:6, 6:4, 5:7
Finalista 4. 21 marca 1993 Miami Twarda Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Holandia Richard Krajicek
Holandia Jan Siemerink
7:6, 4:6, 6:7
Zwycięzca 3. 16 maja 1993 Coral Springs Ceglana Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Stany Zjednoczone Paul Annacone
Stany Zjednoczone Doug Flach
6:4, 6:3
Zwycięzca 4. 13 czerwca 1993 Rosmalen Trawiasta Stany Zjednoczone Patrick McEnroe Republika Południowej Afryki David Adams
Rosja Andriej Olchowski
7:6, 1:6, 6:4
Zwycięzca 5. 3 października 1993 Bazylea Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Brad Pearce
Stany Zjednoczone Dave Randall
3:6, 7:5, 6:3
Zwycięzca 6. 10 października 1993 Tuluza Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Niemcy David Prinosil
Niemcy Udo Riglewski
7:5, 7:6
Zwycięzca 7. 24 października 1993 Wiedeń Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Mike Bauer
Niemcy David Prinosil
6:3, 7:6
Zwycięzca 8. 7 listopada 1993 Paryż Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Holandia Tom Nijssen
Czechy Cyril Suk
4:6, 7:5, 6:2
Finalista 5. 9 stycznia 1994 Oʻahu Twarda Stany Zjednoczone Alex O'Brien Holandia Tom Nijssen
Czechy Cyril Suk
4:6, 4:6
Finalista 6. 30 stycznia 1994 Australian Open, Melbourne Twarda Zimbabwe Byron Black Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
7:6, 3:6, 4:6, 3:6
Finalista 7. 6 lutego 1994 San José Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Rick Leach
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:4, 4:6, 4:6
Zwycięzca 9. 13 lutego 1994 Memphis Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Jim Grabb
Stany Zjednoczone Jared Palmer
7:6, 6:4
Finalista 8. 13 marca 1994 Indian Wells Twarda Zimbabwe Byron Black Kanada Grant Connell
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
5:7, 3:6
Zwycięzca 10. 5 czerwca 1994 French Open, Paryż Ceglana Zimbabwe Byron Black Szwecja Jan Apell
Szwecja Jonas Björkman
6:4, 7:6
Zwycięzca 11. 31 lipca 1994 Toronto Twarda Zimbabwe Byron Black Stany Zjednoczone Patrick McEnroe
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:4, 6:4
Finalista 9. 9 października 1994 Sydney Twarda (hala) Zimbabwe Byron Black Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
4:6, 6:7
Finalista 10. 16 października 1994 Tokio Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Kanada Grant Connell
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
3:6, 6:3, 4:6
Finalista 11. 6 listopada 1994 Paryż Dywanowa (hala) Zimbabwe Byron Black Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
6:3, 6:7, 5:7
Zwycięzca 12. 26 lutego 1995 Filadelfia Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jim Grabb Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
7:6, 6:7, 6:3
Zwycięzca 13. 16 kwietnia 1995 Tokio Twarda Bahamy Mark Knowles Australia John Fitzgerald
Szwecja Anders Järryd
6:3, 3:6, 7:6
Zwycięzca 14. 28 maja 1995 Bolonia Ceglana Zimbabwe Byron Black Belgia Libor Pimek
Stany Zjednoczone Vince Spadea
7:5, 6:3
Finalista 12. 18 lutego 1996 San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Richey Reneberg Stany Zjednoczone Trevor Kronemann
Australia David Macpherson
4:6, 6:3, 3:6
Zwycięzca 15. 28 kwietnia 1996 Seul Twarda Stany Zjednoczone Rick Leach Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:4, 6:4
Zwycięzca 16. 10 listopada 1996 Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Patrick Galbraith Stany Zjednoczone Todd Martin
Stany Zjednoczone Chris Woodruff
7:6, 6:4
Finalista 13. 12 stycznia 1997 Auckland Twarda Stany Zjednoczone Rick Leach Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
4:6, 6:4, 6:7
Finalista 14. 23 lutego 1997 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
3:6, 6:3, 1:6
Finalista 15. 12 października 1997 Singapur Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
4:6, 4:6
Finalista 16. 26 października 1997 Stuttgart Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
3:6, 3:6
Finalista 17. 2 listopada 1997 Paryż Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
2:6, 6:7
Zwycięzca 17. 23 listopada 1997 Doubles Championship, Hartford Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Rick Leach Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:3, 6:4, 7:6
Finalista 18. 29 marca 1998 Miami Twarda Stany Zjednoczone Alex O'Brien Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
2:6, 4:6
Finalista 19. 18 czerwca 2000 Londyn (Queen's) Trawiasta Filipiny Eric Taino Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
7:6(5), 3:6, 6:7(1)
Zwycięzca 18. 27 sierpnia 2000 Long Island Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Scott Humphries
6:4, 6:4
Finalista 20. 25 lutego 2001 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Alex O'Brien Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:7(3)
Finalista 21. 4 marca 2001 San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill Bahamy Mark Knowles
Stany Zjednoczone Brian MacPhie
3:6, 6:7(4)
Zwycięzca 19. 26 sierpnia 2001 Long Island Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Czechy Leoš Friedl
Czechy Radek Štěpánek
6:1, 6:4

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jonathan Stark (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 10 grudnia 2009].
  2. Wimbledon Mixed Doubles (ang.). worldtennissource.com. [dostęp 10 grudnia 2009].
  3. Bill Glauber: Mixed feelings for Navratilova WIMBLEDON (ang.). baltimoresun.com, 10 lipca 1995. [dostęp 22 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]