Danuta Waniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Danuta Waniek
Danuta Waniek.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 października 1946
Włocławek
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 23 grudnia 1995
do 2 grudnia 1997
Poprzednik Stanisław Iwanicki
Następca Danuta Hübner
Przewodniczący KRRiT
Okres urzędowania od 26 marca 2003
do 31 grudnia 2005
Poprzednik Juliusz Braun
Następca Elżbieta Kruk
Odznaczenia
Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)

Danuta Waniek (ur. 26 października 1946 we Włocławku) – polska polityk, posłanka na Sejm I, II i III kadencji, przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w latach 2003–2005.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maturę uzyskała w Liceum im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku. Studia ukończyła na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk prawnych otrzymała na UW w 1977, stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w 1988. W latach 1974–1976 studiowała politologię w Wiedniu (dwuletnie, podyplomowe studia politologiczne w Institut für Höhere Studien und Wissenschaftliche Forschungen), pod koniec lat 80. otrzymała stypendium Fundacji im. Friedricha Eberta w Bonn. Na początku lat 90. kierowała Samodzielną Pracownią Praktyki Konstytucyjnej w ISP PAN.

Była działaczką Zrzeszenia Studentów Polskich. W latach 1967–1990 należała do PZPR. W 1990 uczestniczyła w "Ruchu 8 Lipca" (reformatorskiej grupie w partii). Od 1991 do 2001 sprawowała mandat posła na Sejm I, II i III kadencji z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Była założycielką Demokratycznej Unii Kobiet, uczestniczyła w pracach Parlamentarnej Grupy Kobiet. W latach 1994–1995 pełniła funkcję podsekretarza stanu do spraw parlamentarnych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1995 kierowała sztabem wyborczym Aleksandra Kwaśniewskiego w kampanii prezydenckiej. Po jego zwycięstwie objęła urząd szefa Kancelarii Prezydenta RP (do 1997).

15 maja 2001 prezydent powołał ją w skład Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w związku z czym utraciła mandat poselski. Od 26 marca 2003 do 31 grudnia 2005 zajmowała stanowisko przewodniczącego KRRiT.

Po odejściu z tego stanowiska wróciła do pracy naukowej. Została profesorem na Wydziale Politologii w ALMAMER Wyższej Szkole Ekonomicznej z siedzibą w Warszawie. Wykłada przedmioty z zakresu systemu politycznego Polski oraz przywództwa politycznego w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja FryczaModrzewskiego. Należy do Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego oraz do Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej. Jest autorką i współautorką kilku książek oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. Została też członkinią rady programowej Kongresu Kobiet[1] i "ministrem obrony narodowej" w tzw. gabinecie cieni tej organizacji. W wyborach w 2011 bez powodzenia z ramienia SLD kandydowała do Senatu[2].

Ma dwóch synów, Piotra i Ryszarda.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Problemy socjologii konstytucji (red.), ISP PAN 1991, ISBN 8385479023
  • Referendum w Polsce współczesnej (red.), ISP PAN 1995, ISBN 8385479740
  • Referendum w Polsce i w Europie Wschodniej (red.), ISP PAN 1996, ISBN 8386759224
  • Partie polityczne w wyborach 2005 (red.), AlmaMer 2006, ISBN 8360197199
  • Dylematy ładu medialnego RP: standardy europejskie a praktyka polityczna, Oficyna Wydawnicza AFM 2007, ISBN 9788389823434
  • System polityczny Rzeczypospolitej Polskiej (red.), AlmaMer 2009, ISBN 9788360197813
  • Wybory 2007 i media – krajobraz po "IV RP": wybrane problemy, AlmaMer 2009, ISBN 9788360197806
  • Kobiety lewicy w polskim doświadczeniu politycznym: tradycje, wartości i tożsamość, Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ISBN 9788376116150
  • Lewica w praktyce rządzenia : problemy wybrane (red.), Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ISBN 9788376115931
  • Orzeł i krucyfiks. Eseje o podziałach politycznych w Polsce, Wydawnictwo Adam Marszałek 2011

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczona m.in. francuską Legią Honorową. W 1997 otrzymała litewski Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina.

Przypisy

  1. Rada Programowa. stowarzyszeniekongreskobiet.pl. [dostęp 5 marca 2011].
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 6 listopada 2011].

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Waniek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 5 marca 2011].