Jarosław Kaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jarosław Kaczyński
Kaczynski Jaroslaw 1 070.JPG
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1949
Warszawa
Prezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 14 lipca 2006
do 16 listopada 2007
Poprzednik Kazimierz Marcinkiewicz
Następca Donald Tusk
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Okres urzędowania od 22 grudnia 1990
do 31 października 1991
Poprzednik Michał Janiszewski
Następca Janusz Ziółkowski
Prezes Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 18 stycznia 2003
Poprzednik Lech Kaczyński
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 5 października 2001
do 19 grudnia 2002
Poprzednik Kazimierz Marcinkiewicz
Następca Ludwik Dorn
Jarosław Kaczyński Signature.svg
Odznaczenia
Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Jarosław Kaczyński i ówczesny prezydent Aleksander Kwaśniewski podczas spotkania w Pałacu Prezydenckim (2002)
Jarosław Kaczyński i papież Benedykt XVI
Jarosław Kaczyński, 2006
Premier Jarosław Kaczyński podczas wizyty w USA, 2006
Lech Kaczyński wręcza dymisję premierowi Jarosławowi Kaczyńskiemu

Jarosław Aleksander Kaczyński (ur. 18 czerwca 1949 w Warszawie) – polski polityk, doktor nauk prawnych. Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL. Twórca i prezes partii politycznych Porozumienie Centrum oraz Prawo i Sprawiedliwość, senator I kadencji, poseł na Sejm I, III, IV, V, VI i VII kadencji. Od 14 lipca 2006 do 16 listopada 2007 prezes Rady Ministrów. Kandydat na urząd Prezydenta RP w przedterminowych wyborach prezydenckich w 2010.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Jarosław Kaczyński urodził się w Warszawie na Żoliborzu. Ojciec, Rajmund Kaczyński, z zawodu inżynier, był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem powstania warszawskiego. Matka, Jadwiga z domu Jasiewicz, z wykształcenia była filologiem polskim (zawodowo związana z IBL PAN).

Jego bratem bliźniakiem był Lech Kaczyński. W 1962 bracia zagrali role Jacka (Lech Kaczyński) i Placka (Jarosław Kaczyński) w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego O dwóch takich, co ukradli księżyc w reżyserii Jana Batorego[1].

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał początkowo do XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie, ukończył w 1967 XXXIII Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w tymże mieście. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. W 1968 był wśród studentów biorących udział w wiecach organizowanych w ramach tzw. wydarzeń marcowych[2]. W 1971 na Wydziale Prawa i Administracji UW uzyskał tytuł magistra. Na tym samym roku studiowali z nim m.in. jego brat Lech, Andrzej Rzepliński, Marek Safjan, Bogusław Wołoszański i Mirosław Wyrzykowski. 8 grudnia 1976 na WPiA UW obronił pracę doktorską zatytułowaną Rola ciał kolegialnych w kierowaniu szkołą wyższą. Jego promotorem był Stanisław Ehrlich[3].

W 1971 uzyskał miejsce na aplikacji prokuratorskiej w Warszawie, której jednak nie rozpoczął[4]. W latach 1971–1976 zatrudniony był jako pracownik naukowy w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego. Później, do 1981, pracował jako adiunkt na Uniwersytecie Warszawskim w filii w Białymstoku. W latach 1982–1983 był zatrudniony w Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie na etacie starszego bibliotekarza.

W 1990 był współzałożycielem Fundacji Prasowej "Solidarność". W tym samym roku wszedł (obok m.in. Lecha Kaczyńskiego, Macieja Zalewskiego, Andrzeja Urbańskiego i Krzysztofa Czabańskiego) w skład władz spółki akcyjnej "Telegraf", po czym w 1991 zbył akcje tej spółki na rzecz Macieja Zalewskiego[5]. W 1993 prokurator przedstawił mu zarzut rzekomego nielegalnego finansowania Porozumienia Centrum przez Fundację Prasową "Solidarność". Sprawa została ostatecznie umorzona w 2000[6]. W latach 1994–1997 Jarosław Kaczyński kierował działem wydawniczym w spółce z o.o. "Srebrna".

Działalność polityczna w PRL[edytuj | edytuj kod]

W 1976, po tzw. wydarzeniach czerwcowych, rozpoczął współpracę z Komitetem Obrony Robotników, następnie z Biurem Interwencyjnym KSS KOR, kierowanym przez Zofię i Zbigniewa Romaszewskich[7]. Od 1979 należał do redakcji kierowanego przez Antoniego Macierewicza niezależnego miesięcznika "Głos"[2].

W 1980 zaangażował się w działalność "Solidarności", kierował sekcją prawną Ośrodka Badań Społecznych przy Regionie Mazowsze[2]. W 1981 podpisał deklarację założycielską Klubów Służby Niepodległości[2].

W latach 1979–1982 był rozpracowywany przez kilka komend wojewódzkich Milicji Obywatelskiej w ramach spraw operacyjnego sprawdzenia[8]. W stanie wojennym zajmował się dystrybucją wydawnictw podziemnych, brał udział w reaktywowaniu "Głosu". W 1982 był jednym z założycieli Komitetu Helsińskiego w Polsce. Należał do autorów raportu o łamaniu praw człowieka w Polsce w stanie wojennym prezentowanego w 1983 na konferencji KBWE w Madrycie, a w 1989 do założycieli Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka[9]. W 1983 nawiązał współpracę z niejawnymi władzami NSZZ "S", Tymczasową Komisją Koordynacyjną, od 1986 kierował biurem społeczno-politycznym TKK, a od 1987 był sekretarzem jawnej Krajowej Komisji Wykonawczej. Uczestniczył w pracach działającego legalnie od sierpnia 1988 Klubu Myśli Politycznej "Dziekania"[10]. W trakcie strajków w 1988 w maju i sierpniu doradzał, razem z bratem Lechem Kaczyńskim[11], strajkującym w Stoczni Gdańskiej im. Lenina[2].

W obradach Okrągłego Stołu uczestniczył w zespole ds. reform politycznych. W lipcu i sierpniu 1989 był ze strony NSZZ "S" członkiem zespołu ds. negocjacji ze Stronnictwem Demokratycznym i Zjednoczonym Stronnictwem Ludowym w sprawie powołania koalicyjnego rządu.

Działalność polityczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

Lata 1989–2005[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1990 był redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność". Od 1990 do 1991 sprawował funkcję ministra stanu, szefa Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Odszedł ze stanowiska po konflikcie środowiska Porozumienia Centrum z prezydentem. W 1990 był współtwórcą tej partii i został jej przywódcą.

W latach 1989–1991 zasiadał w Senacie I kadencji jako senator z województwa elbląskiego, był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Następnie do 30 maja 1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji, wybranego z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum w Warszawie. 29 stycznia 1993 był jednym z organizatorów tzw. marszu na Belweder, domagając się ustąpienia Lecha Wałęsy i dekomunizacji[12].

Ponownie zasiadł w Sejmie III kadencji w 1997, jako kandydat Ruchu Odbudowy Polski z okręgu stołecznego, podczas gdy jego ugrupowanie należało do Akcji Wyborczej Solidarność, której Jarosław Kaczyński był jednym z założycieli. Odszedł krótko po rozpoczęciu kadencji z koła ROP i został posłem niezrzeszonym. 30 grudnia 1997 ustąpił z funkcji szefa PC, a w 1998 odszedł z partii. Wrócił do niej w 1999 i w październiku tego samego roku został wybrany na honorowego prezesa ugrupowania. Wspólnie z Ludwikiem Dornem w styczniu 2000 ponownie przystąpił do koła parlamentarnego ROP (wówczas reaktywowanego, a w marcu tego samego roku przemianowanego na koło ROP-PC), w którym zasiadał do lipca 2001.

W 2001 wraz z Lechem Kaczyńskim współtworzył partię Prawo i Sprawiedliwość, która w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobyła 9,5% głosów i 44 mandaty poselskie. Jarosław Kaczyński utrzymał miejsce w Sejmie, uzyskując w okręgu warszawskim 144 343 głosy. W latach 2001–2003 był członkiem Komisji Etyki oraz przewodniczącym klubu parlamentarnego PiS. W 2003 objął stanowisko prezesa tego ugrupowania, zastępując swojego brata, który został wybrany na urząd prezydenta m.st. Warszawy.

Sejm V kadencji[edytuj | edytuj kod]

W 2005 Prawo i Sprawiedliwość pod jego przewodnictwem wygrało wybory parlamentarne, a on sam uzyskał mandat poselski z najlepszym indywidualnym wynikiem 171 129 głosów w okręgu warszawskim. Nie podjął się misji tworzenia nowego rządu, desygnując na to stanowisko Kazimierza Marcinkiewicza, co zbiegało się w czasie z drugą turą wyborów prezydenckich, w której znalazł się jego brat. 28 grudnia 2005 otrzymał od Lecha Kaczyńskiego nominację na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

W połowie 2006 ujawnił dokumenty ze swojej "teczki", założonej mu przez funkcjonariuszy SB. Deklarację takiego zamiaru ogłosił kilka miesięcy wcześniej, następnie jednak tłumaczył, że nie może tego uczynić, gdyż są w niej ślady ingerencji pułkownika Jana Lesiaka[13]. Dwie znajdujące się w niej deklaracje lojalności zostały uznane za podrobione nie później niż w 1993, zaś postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało umorzone w 2008 w związku z przedawnieniem karalności[14]. Po raz pierwszy o jego rzekomej lojalce poinformował tygodnik "NIE"[15], którego redakcja przyznała, że dokument ten był sfałszowany. Instytut Pamięci Narodowej uznał, że oświadczenie o zaniechaniu szkodliwej dla PRL działalności znajdujące się w tomie 2 Kwestionariusza Ewidencyjnego pod nazwą JAR, zostało sfałszowane. W 2010 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał orzeczenie stwierdzające, że Jarosław Kaczyński jako kandydat w wyborach prezydenckich złożył oświadczenie lustracyjne zgodne z prawdą[16].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Po podaniu się do dymisji przez Kazimierza Marcinkiewicza, 7 lipca 2006 Jarosław Kaczyński uzyskał formalną rekomendację kierowanej przez siebie partii na objęcie stanowiska premiera.

10 lipca Lech Kaczyński desygnował go na ten urząd. Jako nowy premier powołał gabinet w ramach koalicji PiS-Samoobrona-LPR w składzie tożsamym z dotychczasowym rządem (wyłączywszy zmianę na stanowisku ministra finansów, na którym Pawła Wojciechowskiego zastąpił Stanisław Kluza). 14 lipca prezydent dokonał zaprzysiężenia Rady Ministrów, a 19 lipca Sejm udzielił nowemu rządowi wotum zaufania.

22 września 2006 zdymisjonował po raz pierwszy wicepremiera i ministra rolnictwa i rozwoju wsi Andrzeja Leppera i został pełniącym obowiązki szefa tego resortu do 16 października, tj. do czasu powrotu lidera Samoobrony do rządu.

1 października tegoż roku, w trakcie powyższego kryzysu rządowego, na wiecu poparcia dla jego partii w Stoczni Gdańskiej przyrównał przeciwników rządu do funkcjonariuszy ZOMO, którzy w czasach PRL tłumili protesty robotników[17]. Sygnatariusze porozumień sierpniowych, w tym Lech Wałęsa, wystosowali otwarty list, w którym napisali: Niech Pan cofnie to oskarżenie, wycofa się ze słów, które ranią wielu Polaków[18].

26 kwietnia 2007 stanął na czele Komitetu Organizacyjnego EURO 2012. Na początku lipca tegoż roku odwołał ze składu rządu Andrzeja Leppera i Tomasza Lipca, a 8 sierpnia zdymisjonował szefa MSWiA Janusza Kaczmarka, desygnując na to stanowisko Władysława Stasiaka.

Jako premier złożył kilkanaście wizyt zagranicznych, spotykając się z przedstawicielami władz innych państw. Razem z Lechem Kaczyńskim prowadził negocjacje z europejskimi przywódcami ws. traktatu lizbońskiego, deklarując poparcie dla tzw. systemu pierwiastkowego.

Sejm VI kadencji[edytuj | edytuj kod]

Był liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach do Sejmu VI kadencji w okręgu warszawskim. W trakcie kampanii Julia Pitera publicznie zarzuciła mu, że dwa lata wcześniej próbował szantażem skłonić ją do głosowania za udzieleniem absolutorium Lechowi Kaczyńskiemu, pełniącemu wówczas funkcję prezydenta m.st. Warszawy[19].

W głosowaniu z 21 października 2007 otrzymał 273 684 głosów[20] i uzyskał mandat poselski. Był to drugi pod względem liczby głosów wynik w okręgu warszawskim – najwięcej głosów (534 241) zdobył lider PO, Donald Tusk.

5 listopada tego samego roku złożył w Pałacu Prezydenckim i w Sejmie dymisję z urzędu Prezesa Rady Ministrów, która w tym samym dniu została przyjęta przez prezydenta. Rada Ministrów pod jego kierownictwem sprawowała obowiązki do 16 listopada 2007, tj. do dnia zaprzysiężenia rządu Donalda Tuska.

Pozostał prezesem PiS na kongresie partii na początku 2008. W Sejmie VI kadencji zasiadł w Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Komisji do Spraw Kontroli Państwowej i Komisji Łączności z Polakami za Granicą. W marcu 2010 zdecydowaną większością głosów delegatów na kongres tej partii ponownie wybrany na prezesa PiS.

Wybory prezydenckie w 2010[edytuj | edytuj kod]

26 kwietnia 2010 ogłosił, że będzie kandydował z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w przedterminowych wyborach prezydenckich[21], rozpisanych po śmierci jego brata w katastrofie lotniczej w Smoleńsku. Szefem sztabu jego komitetu wyborczego została Joanna Kluzik-Rostkowska, zaś rzecznikiem sztabu – Paweł Poncyljusz. 6 maja 2010 przedstawiciele komitetu wyborczego złożyli w PKW dokumenty rejestracyjne, deklarujące zebrane 1,65 mln podpisów poparcia dla kandydata[22]. Dzień później Jarosław Kaczyński oficjalnie został zarejestrowany jako kandydat na urząd Prezydenta RP.

Poparcia jego kandydaturze udzieliły Komisja Krajowa NSZZ "Solidarność" (29 kwietnia 2010)[23], kierowana przez jednego z senatorów PiS "Solidarność" Rolników Indywidualnych (28 kwietnia 2010), Europa Wolnych Ojczyzn – Partia Polska (3 maja 2010)[24], Ruch Odbudowy Polski (6 maja 2010)[25]. 8 maja 2010 otrzymał poparcie ze strony partii Polska Plus[26], przeciwko czemu zaprotestował kierujący kołem poselskim tego ugrupowania Ludwik Dorn[27], który wystąpił z ugrupowania, popierając kandydaturę Marka Jurka[28].

Powołano warszawski społeczny komitet poparcia dla Jarosława Kaczyńskiego[29][30]. Podobne komitety zaczęto powoływać w kolejnych województwach i powiatach, a także poza granicami Polski. Poparcie dla Jarosława Kaczyńskiego zadeklarowała "Gazeta Polska"[31].

Oficjalnym hasłem kampanii kandydata ogłoszono hasło: "Polska jest najważniejsza"[32].

Po wiecu wyborczym z 9 czerwca Jarosław Kaczyński został pozwany przez komitet wyborczy Bronisława Komorowskiego, w związku z jego wypowiedzią, w której stwierdził, jakoby jego konkurent popierał prywatyzację służby zdrowia. Sąd Okręgowy w Warszawie w trybie wyborczym uwzględnił powództwo, nakazując kandydatowi PiS, po uprawomocnieniu się wyroku, sprostowanie tej informacji jako nieprawdziwej[33]. Komitet wyborczy Jarosława Kaczyńskiego złożył zażalenie na to orzeczenie do Sądu Apelacyjnego, który częściowo je uchylił, kierując sprawę do ponownego rozpoznania[34]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Warszawie ponownie nakazał sprostowanie podawanej przez Jarosława Kaczyńskiego informacji jako nieprawdziwej, Sąd Apelacyjny nie uwzględnił jego odwołania[35].

W pierwszej turze wyborów prezydenckich z 20 czerwca 2010 uzyskał 6 128 255 głosów (36,46%), zajmując 2. miejsce spośród 10 pretendentów[36]. Wszedł do drugiej tury głosowania razem z Bronisławem Komorowskim, który uzyskał poparcie na poziomie 41,54%. Spośród kandydatów, którzy odpadli w pierwszej turze, oddanie na niego głosu zadeklarowali Marek Jurek[37], Kornel Morawiecki[38] oraz Janusz Korwin-Mikke[39].

W drugiej turze głosowania Jarosław Kaczyński uzyskał 7 919 134 głosów ważnych, tj. 46,99%, przegrywając z Bronisławem Komorowskim[40].

Sejm VII kadencji[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2011 Jarosław Kaczyński ponownie startował do Sejmu jako lider listy PiS w okręgu stołecznym. Uzyskał mandat posła VII kadencji, otrzymując 202 297 głosów[41]. Ponownie był to drugi wynik w okręgu warszawskim za Donaldem Tuskiem (374 920 głosów). W trakcie kampanii wyborczej została wydana jego książka Polska naszych marzeń, zawierająca m.in. jego program wyborczy[42]. 29 czerwca 2013 kolejny raz wybrany na stanowisko prezesa partii.

Życie prywatne i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jest kawalerem, mieszka na warszawskim Żoliborzu. Jego brat bliźniak, Lech Kaczyński, który był m.in. prezydentem RP w latach 2005–2010, zginął w katastrofie lotniczej w Smoleńsku.

4. Aleksander Kaczyński
(urzędnik kolejowy)
     
    2. Rajmund Kaczyński
(inżynier)
5. Franciszka Świątkowska
(śpiewaczka)
       
      1. Jarosław Kaczyński
6. Aleksander Jasiewicz
(inżynier budownictwa)
   
    3. Jadwiga Jasiewicz
(filolog polski)
   
7. Stefania Szydłowska
     
 

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lech Kaczyński w bazie filmpolski.pl. [dostęp 10 kwietnia 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  3. Praca doktorska Jarosława Kaczyńskiego odnaleziona. wp.pl, 26 czerwca 2007. [dostęp 9 czerwca 2010].
  4. Piotr Semka: Od Żoliborza do stoczni. rp.pl, 26 maja 2010. [dostęp 30 maja 2010].
  5. Milczanowski: Telegraf umorzono niesłusznie!, "Trybuna" z 12 grudnia 2006
  6. Fundacja na ciężkie czasy. wyborcza.pl, 30 maja 2008. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  7. Bogusław Kopka, Ryszard Żelichowski (red.), Rodem z Solidarności. Sylwetki twórców NSZZ Solidarność, Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1997, s. 81–112, ISBN 83-7054-099-6.
  8. Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. Rozpracowywany. Jarosław Kaczyński. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 17 grudnia 2014].
  9. Marek A. Nowicki o roli Jarosława Kaczyńskiego w podziemiu. wyborcza.pl, 17 grudnia 2012. [dostęp 5 lipca 2013].
  10. Klub Myśli Politycznej "Dziekania" w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 4 stycznia 2011].
  11. Sławomir Cenckiewicz, Anna Piekarska, Adam Chmielecki, Janusz Kowalski, Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949–2005, Zysk i S-ka, Poznań 2013, s. 339–359, ISBN 978-83-7785-229-3.
  12. Wańka wstańka. "Wprost" nr 29/2010. [dostęp 13 września 2011].
  13. Teczka Kaczyńskich. wp.pl, 30 czerwca 2008. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  14. Umorzono sprawę fałszerstwa "lojalki" J. Kaczyńskiego. wprost.pl, 6 marca 2008. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  15. Figurant JAR, "Nie" nr 22/1993
  16. Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. Osoba publiczna. Jarosław Kaczyński. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 17 grudnia 2014].
  17. Jarosław Kaczyński, dokonując porównania, stwierdził wówczas: My jesteśmy tu, gdzie wtedy, oni tam, gdzie stało ZOMO.
  18. Kto jest tam, gdzie stało ZOMO. gazeta.pl, 3 października 2006. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  19. Pitera: Zarzucam Kaczyńskiemu szantaż!. wyborcza.pl, 18 października 2007. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  20. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  21. Oświadczenie Jarosława Kaczyńskiego. pis.org.pl, 26 kwietnia 2010. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  22. 1 mln 700 tys. podpisów. Sztab Kaczyńskiego złożył listy w PKW. tvn24.pl, 6 maja 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  23. Wybory 2010. Solidarność poparła Kaczyńskiego, Śniadek chce osobiście zbierać podpisy. gazeta.pl, 29 kwietnia 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  24. Europa Wolnych Ojczyzn – Partia Polska popiera kandydaturę Pana Jarosława Kaczyńskiego na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. kapitalizm.org, 3 maja 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  25. Jarosław Kaczyński zebrał 1,65 mln podpisów. interia.pl, 6 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  26. Wybory 2010. Polska Plus poparła Kaczyńskiego, Dorn: to samolikwidacja partii. gazeta.pl, 8 maja 2010. [dostęp 28 września 2010].
  27. Decyzja. dorn.blog.onet.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  28. Dorn rezygnuje z członkostwa w Polsce Plus. rp.pl, 15 maja 2010. [dostęp 16 maja 2010].
  29. Wybory 2010. Kaczyński: Mam poczucie, że mogę podjąć się tej misji. gazeta.pl, 7 maja 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  30. Kaczyński: mam poparcie milionów. Mogę podjąć się tej misji. wprost.pl, 7 maja 2010. [dostęp 9 maja 2010].
  31. Kaczyński potrzebny jak nigdy, "Gazeta Polska" z 1 maja 2010
  32. Hasło Kaczyńskiego: "Polska jest najważniejsza". tvn24.pl, 7 maja 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  33. Kaczyński przegrał w sądzie z Komorowskim. tokfm.pl, 16 czerwca 2010. [dostęp 16 czerwca 2010].
  34. Sąd: Pozew sztabu Komorowskiego do ponownego rozpatrzenia. gazeta.pl, 18 czerwca 2010. [dostęp 18 czerwca 2010].
  35. Wybory 2010. Jarosław Kaczyński musi sprostować. Apelacja odrzucona. tokfm.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 czerwca 2010].
  36. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 21 czerwca 2010].
  37. Wybory prezydenckie 2010. Marek Jurek poprze Jarosława Kaczyńskiego. gazetalubelska.pl, 21 czerwca 2010. [dostęp 24 czerwca 2010].
  38. Głosy przekaże Kaczyńskiemu. onet.pl, 20 czerwca 2010. [dostęp 13 listopada 2010].
  39. Oświadczenie. korwin-mikke.blog.onet.pl, 1 lipca 2010. [dostęp 1 lipca 2010].
  40. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 5 lipca 2010].
  41. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  42. Recenzja książki Jarosława Kaczyńskiego "Polska naszych marzeń". wiadomosci24.pl, 7 października 2011. [dostęp 10 października 2012].
  43. Wiadomości. premier.gov.pl, 28 sierpnia 2007. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  44. Do górali – po nadzieję. nowytarg.com.pl, 13 sierpnia 2008. [dostęp 26 kwietnia 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]