Dekstran
Dekstran – polimer glukozy o wysokim ciężarze cząsteczkowym rozpuszczalny w wodzie, stosowany jako płyn krwiozastępczy. Wytwarzany jest ze śluzu pokrywającego komórki bakterii Leuconostoc mesenteroides.
Spis treści |
Farmakokinetyka [edytuj]
Dekstran podawany jest we wlewie dożylnym. Czas półtrwania wynosi 6-8h. Wydalanie następuje głównie przez nerki (w mniejszym stopniu biorą w nim udział płuca). Niewydalony dekstran ulega metabolizmowi w wątrobie do dwutlenku węgla i wody. Nie przenika przez barierę krew-mózg.
Mechanizm działania [edytuj]
Do podaniu i.v. podnosi ciśnienie osmotyczne i zwiększa objętość osocza (1g dekstranu wiąże 20 ml wody). Ponadto zmniejsza lepkość krwi (przeciwdziała to agregacji krwinek). Trzeba jednak pamiętać, że dekstran nie ma właściwości wiązania i przenoszenia tlenu, dlatego nie może być stosowany jako substytut pełnej krwi.
Wskazania [edytuj]
- wstrząs hipowolemiczny,
- profilaktyka żylno-zakrzepowa u pacjentów poddanych zabiegom operacyjnym a obciążonych ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych,
- w zaburzeniach mikrokrążenia − jako środek poprawiający właściwości reologiczne krwi,
- w okulistyce, w zespole suchego oka.
Działania niepożądane [edytuj]
- objawy przeciążenia układu krążenia przy zbyt szybkim podaniu,
- wstrząs anafilaktyczny,
- nudności, wymioty.
Interakcje [edytuj]
Płynów infuzyjnych zawierających dekstran nie należy podawać równocześnie z ampicyliną, kwasem askorbinowym, chlorpromazyną, barbituranami i prometazyną, ponieważ mogą tworzyć się połączenia kompleksowe lub lek może ulec wytrąceniu.
Przetaczanie krwi a wiara [edytuj]
Propagowany przez Świadków Jehowy jako alternatywa dla transfuzji krwi[potrzebne źródło].
Bibliografia [edytuj]
- Indeks leków medycyny praktycznej. Wydanie I. Kraków, 2006 r.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||