Dariusz Wdowczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dariusz Wdowczyk
Dariusz Wdowczyk 2013.jpg
Imię i nazwisko Dariusz Wdowczyk
Data i miejsce
urodzenia
25 września 1962
Warszawa, Polska
Pseudonim Wdowiec
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Obecny klub Pogoń Szczecin (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1979–1983
1983–1989
1989–1994
1994–1998
1998
Gwardia Warszawa
Legia Warszawa
Celtic
Reading
Polonia Warszawa

206 (17)
116 (4)
82 (0)
5 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1984-1992  Polska 53 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1998–2000
2000–2001
2001–2002
2002-2004
2005–2007
2007-2008
2013-
Polonia Warszawa
Orlen Płock
Widzew Łódź
Korona Kielce
Legia Warszawa
Polonia Warszawa
Pogoń Szczecin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Dariusz Wdowczyk (ur. 25 września 1962 w Warszawie) – polski trener piłkarski i były piłkarz, szkoleniowiec Pogoni Szczecin.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Występował zwykle na pozycji lewego obrońcy. Karierę piłkarską rozpoczynał jako zawodnik Gwardii Warszawa. W barwach harpagonów zadebiutował w polskiej ekstraklasie w sezonie 1981-1982. Był już wówczas podstawowym zawodnikiem warszawskiej drużyny. Udanymi występami w Gwardii zwrócił na siebie uwagę bardziej utytułowanego lokalnego rywala – Legii. Od 1983 przez 7 sezonów występował w barwach wojskowych. Był jednym z najlepszych zawodników stołecznej drużyny w latach osiemdziesiątych. Mimo że Legii nie udało się zdobyć wówczas Mistrzostwa Polski Wdowczyk był także uznawany za jednego najlepszych w tamtym czasie polskich piłkarzy. Jako obrońca Legii zasłynął m.in. silnymi strzałami, co pozwoliło mu zdobyć 16 bramek dla wojskowych. Ogółem w barwach Legii rozegrał 192 oficjalne spotkania, w tym 152 ligowe. Pełnił również funkcję kapitana Legii. W połowie sezonu 1989-1990 przeniósł się do Szkocji, gdzie przez 5 sezonów występował w drużynie Celtic F.C., wspólnie z innym byłym legionistą Dariuszem Dziekanowskim. Później przez kilka lat występował w angielskim Reading F.C. Karierę piłkarską zakończył w 1998 jako gracz stołecznej Polonii, gdzie następnie rozpoczął pracę szkoleniową. W lidze polskiej rozegrał 211 spotkań, w których strzelił 17 goli. W lidze szkockiej zaliczył 119 gier strzelając 4 gole, zaś w lidze angielskiej rozegrał 82 mecze.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik Legii zdobył Puchar Polski oraz Superpuchar w 1989 oraz przyczynił się do zdobycia Pucharu w 1990.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze jako nastolatek bronił barw narodowych występując w juniorskich reprezentacjach Polski. Tam też osiągnął swoje największe sukcesy na arenie międzynarodowej. W 1980 i 1981 zdobył dwa razy z rzędu tytuł Wicemistrza Europy do lat 18. Z czasem, dzięki udanym występom w Gwardii i Legii, zwrócił uwagę selekcjonera pierwszej reprezentacji Antoniego Piechniczka. W drużynie narodowej zadebiutował meczem z Finlandią 12 września 1984. Później regularnie występował w reprezentacji, jednak zabrakło go w kadrze na Mistrzostwa Świata w 1986 w Meksyku. Był podstawowym zawodnikiem w drużynach prowadzonych przez Wojciecha Łazarka i Andrzeja Strejlaua. W 6 meczach był kapitanem reprezentacji, m.in. w spotkaniach z Anglią i Szwecją na koniec eliminacji do Mistrzostw Świata we Włoszech. Przygodę z drużyną narodową zakończył 19 maja 1992 spotkaniem z Austrią. W barwach Polski wystąpił 53 razy, strzelił 2 bramki.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniowca zaczynał jeszcze jako zawodnik Polonii Warszawa. Na początku sezonu 1998-1999 był grającym asystentem Zdzisława Podedwornego. Po zakończeniu kariery piłkarskiej i dymisji Podedwornego wspólnie z dyrektorem sportowym Polonii Jerzym Engelem zostali szkoleniowcami Czarnych Koszul. Po zatrudnieniu Engela na stanowisku selekcjonera kadry narodowej w przerwie zimowej sezonu 1999-2000 Wdowczyk został samodzielnym pierwszym trenerem Polonii, którą w tym samym sezonie doprowadził do tytułu Mistrza Polski oraz zwycięstwa w Pucharze Ligi, a następnie zwycięstwa w Superpucharze.

Po niezbyt udanej dla Polonii rundzie jesiennej sezonu 2000-2001 Wdowczyk pożegnał się z pracą w Warszawie. Przez kilka miesięcy pracował w Orlenie Płock, a następnie w Widzewie Łódź, skąd został zwolniony jeszcze przed pierwszym meczem sezonu. Później został zatrudniony w trzecioligowej Koronie Kielce, z którą awansował do II ligi. Ma też swój udział w awansie Korony do I ligi, gdyż prowadził drużynę w pierwszej połowie sezonu, później jednak rozwiązał kontrakt z klubem w związku z możliwością objęcia Legii.

Kilkakrotnie wymieniany był jako potencjalny kandydat do objęcia funkcji trenera Legii Warszawa. W spekulacjach medialnych uważany był za faworyta szefów nowego właściela warszawskiej drużyny – Grupy ITI. Stanowisko szkoleniowca Legii objął ostatecznie we wrześniu 2005 zastępując Jacka Zielińskiego, który został jego asystentem. Owocem jego pracy było zdobycie Mistrzostwa Polski w 2006. Sezon 2006-2007 nie był już tak udany dla Wdowczyka. Po porażce w eliminacjach do Ligi Mistrzów, odpadnięciu z Pucharu UEFA i Pucharu Polski oraz niepowodzeniach w lidze jego pozycja w Legii została zagrożona. W konsekwencji kolejnych nieudanych występów w rundzie wiosennej, 13 kwietnia 2007 został zwolniony ze stanowiska.

1 lipca 2007 objął obowiązki dyrektora ds. piłki nożnej w szkockim klubie Livingston F.C. 29 października 2007 podpisał kontrakt z drugoligową Polonią Warszawa. Pracował tam niecałe pół roku z powodu zatrzymania pod zarzutami korupcji. Wkrótce PZPN zawiesił jego licencję trenerską, przez co nie mógł on wykonywać pracy trenera. Po rozwiązaniu kontraktu z Polonią z dniem 15 kwietnia 2008, w lipcu został zatrudniony w czwartoligowej Koronie Góra Kalwaria, oficjalnie w charakterze konsultanta. W tej roli pracował w Górze Kalwarii do marca 2009 r.

Po odbyciu kary zawieszenia powrócił na ławkę trenerską w Pogoni Szczecin.

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

28 marca 2008 Dariusz Wdowczyk został zatrzymany przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce[1]. Prokurator postawił mu zarzut wręczania korzyści majątkowych sędziom i obserwatorom meczów w zamian za korzystne dla Korony Kielce prowadzenie i ocenianie meczów w sezonie 2003-2004. 29 marca został zwolniony. Oskarżony przyznał się do winy, a później dobrowolnie poddał się karze, dzięki czemu możliwe było rozpatrzenie jego sprawy w trybie przyspieszonym bez procesu. 16 września 2009 został skazany przez Sąd Rejonowy w Kielcach na 3 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat, grzywnę w wysokości 100 tysięcy zł oraz trzyletni zakaz pracy w sporcie za udział w procederze korupcyjnym w Koronie Kielce w sezonie 2003-2004[2]. Obarczono go również kwotą 20 470 zł tytułem kosztów sądowych. Dodatkowo 29 października 2009 r. został skazany przez Wydział Dyscypliny PZPN na siedem lat bezwzględnej dyskwalifikacji (przy czym w karę tą wliczono okres zawieszenia licencji trenerskiej od 2008) oraz 20 tys. zł grzywny. Kara miała obowiązywać do 2016 roku. 5 lipca 2012, po upływie czterech lat zawieszenia, Komisja Kształcenia i Licencjonowania Trenerów PZPN udzieliła Wdowczykowi licencję UEFA Pro na okres 1 roku, zaś Trybunał Arbitrażowy przy PKOl przywrócił możliwość pracy w zawodzie trenera[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

poprzednik:
Janusz Kubot
Trener Wisły Płock w latach:
20002001
następca:
Andrzej Wiśniewski