Kazimierz Deyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest dobry artykuł
Kazimierz Deyna
Kazimierz Deyna.jpg
Kazimierz Deyna (1970)
Imię i nazwisko Kazimierz Deyna
Data i miejsce
urodzenia		 23 października 1947
Starogard Gdański, Polska
Data i miejsce
śmierci		 1 września 1989
San Diego, Stany Zjednoczone
Pseudonim Kaka[1], Generał[2], Kaz[1]
Pozycja napastnik, pomocnik
Wzrost 180 cm[1]
Masa ciała 77 kg[1]
Kariera juniorska
1958–1966 ZKS Włókniarz Starogard Gdański
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1966
1966–1978
1978–1981
1981–1984
1984–1987
 ŁKS
Legia Warszawa
Manchester City
San Diego Sockers NASL
San Diego Sockers MISL		 1 (0)
304 (94)
38 (12)
105 (49)
151 (103)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1965–1966
1967–1972
1968–1978		  Polska U-19
 Polska U-21
 Polska		 5 (0)
2 (2)
97 (41)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kazimierz Deyna w Wikicytatach Kazimierz Deyna w Wikicytatach
Dorobek medalowy
Olympic rings with white rims.svg Igrzyska olimpijskie
Złoto Monachium 1972 Piłka nożna
Srebro Montreal 1976 Piłka nożna
MŚ
Srebro RFN 1974 piłka nożna
Kazimierz Deyna
porucznik porucznik
Przebieg służby
Lata służby do października 1968
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Deyna wymowa i (ur. 23 października 1947 w Starogardzie Gdańskim, zm. 1 września 1989 w San Diego[1]) – polski piłkarz, oficer (w stopniu porucznika) Ludowego Wojska Polskiego[3]. Występował w reprezentacji Polski w latach 1968–1978, był jej kapitanem w latach 1973–1978. Król strzelców Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972, trzeci piłkarz Mistrzostw Świata w RFN w 1974.

Podstawy edukacji piłkarskiej zdobył w nieistniejącym już klubie Włókniarz Starogard Gdański, następnie trafił do kadry Gdańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, a później do reprezentacji Polski juniorów. Karierę kontynuował w Łodzi, Warszawie i Manchesterze, aby u schyłku piłkarskiej kariery osiąść w San Diego.

Zginął w wypadku samochodowym na międzystanowej drodze nr 15 w San Diego, w drodze powrotnej do domu. Pochowany został na El Camino Memorial Park w San Diego. W maju 2012 roku jego prochy przywiezione zostały do Polski. 6 czerwca 2012 został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu wojskowym na Powązkach, a w Warszawie przy stadionie Legii odsłonięto jego pomnik[4].

Przez analityków sportu uważany jest za jednego z najlepszych polskich piłkarzy w historii[5]. Najlepszy piłkarz polski XX wieku według tygodnika Piłka Nożna.

Spis treści

Początki [edytuj]

Dzieciństwo [edytuj]

Urodził się 23 października 1947 roku, w rodzinie Jadwigi z domu Sprengel[6] (ur. 29 kwietnia 1917, zm. 6 marca 1981) i Franciszka (ur. 28 października 1911 w Osieku, zm. 18 lutego 1976) Deynów, zamieszkałych w Starogardzie Gdańskim przy ulicy Lubichowskiej 86. Ojciec pracował na stanowisku robotniczym w Starogardzkiej Spółdzielni Mleczarskiej. Matka zajmowała się domem i wychowaniem licznego potomstwa. Kazimierz był piątym dzieckiem w rodzinie Deynów, nie licząc Wandy – siostrzenicy Franciszka, której rodzice zmarli podczas II wojny światowej[1]. Przyszły piłkarz miał ośmioro rodzeństwa: Irenę, Henryka, Franciszka, Teresę, Elżbietę, Marię, Jadwigę i Barbarę oraz przybraną siostrę Wandę. Najstarsi: Irena, Henryk, Franciszek i Wanda urodzili się w latach wojny, pozostała szóstka przyszła na świat po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej.

Edukację rozpoczął w Szkole Podstawowej nr 4 im. Juliusza Słowackiego mieszczącej się przy ulicy Warszawskiej. Po ukończeniu siedmioletniej szkoły podstawowej uczył się w Zasadniczej Szkole Zawodowej przy Zakładach Obuwniczych Neptun, gdzie przygotowywany był do zawodu elektryka. Po zakończeniu edukacji podjął pracę w charakterze modelarza w tym samym zakładzie, w którym odbywał praktykę zawodową[1].

Zainteresowanie sportem zaszczepili Kazimierzowi bracia i siostra Teresa. Starszy brat, Henryk, grał z powodzeniem w piłkę nożną w miejscowym Włókniarzu, a młodszy, Franciszek, był zawodnikiem najstarszego klubu piłkarskiego w Starogardzie, Starogardzkiego Klubu Sportowego. Deyna wśród rówieśników dominował nieomal we wszystkich możliwych konkurencjach i należał do najlepszych na lekcjach wychowania fizycznego. Był dobrym lekkoatletą (próbował skakać wzwyż), grał znakomicie w piłkę ręczną siedmioosobową i tenisa stołowego[7].

Początki kariery piłkarskiej [edytuj]

W 1958 roku Deyna rozpoczął karierę w klubie ZKS Włókniarz Starogard Gdański, trafiając pod opiekę Henryka Piotrowskiego[1]. Jako trampkarz zdobył z Włókniarzem wicemistrzostwo Wybrzeża (po porażce z Lechią Gdańsk 3:1, 21 czerwca 1962) i występował w drużynie juniorów. Strzelał dużo bramek w zespole występującym w wojewódzkiej lidze juniorów. Występował również w pierwszej seniorskiej drużynie klubu i wkrótce wywalczył w niej stałe miejsce, będąc jednocześnie członkiem kadry okręgu juniorów Gdańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. Grywał w różnych zespołach, rozgrywał mecze w spartakiadach zakładowych (jako pracownik zakładów obuwniczych), występował w reprezentacji Starogardu seniorów (m.in. mecz z reprezentacją Wilna) oraz reprezentował barwy okręgu gdańskiego.

W lipcu 1965 roku został powołany na centralny obóz dla wyróżniających się juniorów w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie przez dwa tygodnie, pod kierunkiem kilku trenerów (m.in. Antoniego Brzeżańczyka), doskonalił swoje umiejętności piłkarskie. Celem zgrupowania była selekcja do kadry Polski juniorów, do której jednak Deyna nie zakwalifikował się[8].

Pierwsze osiągnięcia piłkarskie [edytuj]

Pierwszym znaczącym sukcesem Deyny był srebrny medal wywalczony w turnieju finałowym im. dr. Jerzego Michałowicza w 1965 roku[9]. Gdańszczanie udanie przeszli przez eliminacje (5:0 z Olsztynem i 2:1 z Bydgoszczą) i w Koninie po wygranych meczach z Wrocławiem (1:0) i Rzeszowem (3:1), przegrali z Opolem 0:1[10].

10 października 1965 Deyna zadebiutował w reprezentacji Polski juniorów w meczu z drużyną Czechosłowacji. Grał tylko pierwszą część meczu, po czym został zmieniony przez Jana Małkiewicza[11]. Pierwszym wyjazdowym meczem dla Deyny w tej reprezentacji był mecz z Niemiecką Republiką Demokratyczną w Altenburgu[12] (30 października 1965).

Jesienią 1965 roku rozpoczęła się walka o piłkarza pomiędzy najmocniejszymi klubami Trójmiasta: Arką Gdynia i Lechią Gdańsk. Rodzice Kazimierza podpisali w jego imieniu umowę z Arką, mimo że był on wciąż zawodnikiem Włókniarza; za podpisanie karty zawodniczej dwóch klubów jednocześnie, Deyna został ukarany: najpierw dwumiesięczną dyskwalifikacją (orzeczoną przez GOZPN), a później dziewięciomiesięczną dyskwalifikacją (orzeczoną przez PZPN). W wyniku dyskwalifikacji mógł występować w reprezentacji Polski juniorów, ale nie grał w rozgrywkach klubowych[1].

W styczniu 1966 roku wyjechał do brata Henryka, mieszkającego w Łodzi, podejmując jednocześnie treningi w tamtejszym Łódzkim Klubie Sportowym. Z Łodzi pojechał na kolejne mecze reprezentacji Polski: do Tarnowa na mecz z NRD (0:0), do Koszyc na mecz z Czechosłowacją (0:1) oraz do Płocka na rewanżowy mecz z drużyną Czechosłowacji (1:1) w ramach eliminacji do turnieju UEFA. 2 października 1966 zadebiutował w zespole rezerw ŁKS-u w meczu na szczeblu III ligi z drużyną Włókniarza Białystok, w którym strzelił pięć goli, przyczyniając się do zwycięstwa zespołu 7:2[13]. Trener rezerw Leszek Jezierski zaproponował pierwszemu trenerowi ŁKS-u Longinowi Janeczkowi powołanie skutecznego napastnika do pierwszego składu[9]. Tydzień później, 8 października 1966 roku, Kazimierz Deyna zadebiutował w polskiej pierwszej lidze, występując w drużynie ŁKS przeciwko Górnikowi Zabrze. Mecz skończył się bezbramkowym remisem[9].

Po rozegraniu jednego meczu w pierwszej lidze, Deyna został powołany do wojska w formie transferu do Legii Warszawa[9].

Gra w seniorskiej reprezentacji Polski [edytuj]

Lata 1968–1972 [edytuj]

W reprezentacji Polski, której pierwszym trenerem był Ryszard Koncewicz, zadebiutował w wieku 21 lat 24 maja 1968 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie w wygranym 8-0 meczu przeciwko reprezentacji Turcji[14]. Deyna był rezerwowym zawodnikiem kadry. Z ławki rezerwowych wchodził w meczach z reprezentacjami Brazylii i Holandii. W 1969 roku strzelił 2 gole w meczu przeciwko Luksemburgowi, a także jedyną bramkę w meczu przeciwko Bułgarom w Sofii oraz w meczu rozegranym w Warszawie na Stadionie Dziesięciolecia[15].

W październiku 1971 roku rozegrał w kadrze przegrany 1-3 mecz z reprezentacją RFN, w następnym roku wystąpił w przegranym 3-1 meczu w Starej Zagorze oraz w wygranym 3-0 meczu z Bułgarią[16].

Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972 [edytuj]

Podczas igrzysk olimpijskich w Monachium wystąpił w wygranych meczach 5-1 z Kolumbią 4-0 z Ghaną i 2-1 z NRD[17]. W zremisowanym 1-1 meczu z reprezentacją Danii strzelił jedyną bramkę dla Polski[18]. Podczas meczu z reprezentacją Związku Radzieckiego zdobył w końcówce meczu bramkę na 2-1 z rzutu karnego[19]. W kolejnym meczu z udziałem Deyny przeciwko Maroku reprezentacja wygrała 5-0. Podczas finałowego meczu igrzysk olimpijskich Deyna strzelił obie bramki dla reprezentacji Polski, a ta zdobyła złoty medal[20].

Lata 1973–1974 [edytuj]

W 1973 roku wystąpił w meczach eliminacji mistrzostw świata przeciwko reprezentacji Walii (28 marca w Cardiff i 26 września w Chorzowie) i reprezentacji Anglii (6 czerwca w Chorzowie oraz 17 października w Londynie)[21].

Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1974 [edytuj]

Kazimierz Deyna gratuluje zdobycia bramki Grzegorzowi Lacie w meczu z Brazylią w 1974 roku
Kazimierz Deyna w objęciach kolegów po strzeleniu bramki Dino Zoffowi w meczu z Włochami w 1974 roku

W pierwszym meczu mistrzostw świata wystąpił przeciwko reprezentacji Argentyny, który reprezentacja Polski wygrała 3-2[22]. W kolejnym meczu Polacy pokonali Haiti 7-0, a Deyna strzelił jednego z goli[23] Podczas kolejnego meczu, z reprezentacją Włoch, wygranego 2-1[24], Deyna zdobył bramkę po potężnym uderzeniu zza pola karnego. Utarła się plotka, że siła strzału była tak mocna, że polskiemu kapitanowi pękł but i musiał zmienić go w trakcie przerwy[25]. W kolejnym meczu turnieju strzelił gola reprezentacji Jugosławii. O zwycięstwach polskiej reprezentacji pisały m.in. La Libre Belgique, Aftenposten, Corriere della Sera, Le Figaro, Neues Deutschland[26]. W półfinale, rozgrywanym w deszczu, reprezentacja Polski przegrała z reprezentacją RFN 0-1[27].

Lata 1975–1976 [edytuj]

W pierwszym meczu w 1975 roku przeciwko reprezentacji Stanów Zjednoczonych strzelił trzy bramki. Wystąpił w meczach eliminacji mistrzostw Europy przeciwko reprezentacjom Holandii i Włoch[28]. 5 i 9 lipca 1975 zagrał w Montrealu w meczach przeciwko reprezentacji Kanady, zdobywając w każdym ze spotkań po dwa gole[29]. W 1976 roku rozegrał w reprezentacji trzy mecze towarzyskie. Strzelił gola w wygranym 3-0 meczu z reprezentacją Brazylii.

Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976 [edytuj]

Na igrzyskach olimpijskich w Montrealu wystąpił w pięciu spotkaniach. W pierwszym meczu turnieju zagrał w zremisowanym 0-0 meczu z reprezentacją Kuby. W drugim spotkaniu przeciwko reprezentacji Iranu strzelił swoją jedyną bramkę w turnieju. W kolejnych wygranych spotkaniach, 5-0 z reprezentacją Korei Północnej i 2-0 z reprezentacją Brazylii, nie udało mu się strzelić gola. Wystąpił również w przegranym 1-3 meczu finałowym z reprezentacją NRD, zdobywając srebrny medal[30].

Lata 1977–1978 [edytuj]

W kwietniu 1977 roku zagrał w meczach towarzyskich z reprezentacjami Węgier i Irlandii. 1 maja 1978 roku zagrał w wygranym 2-1 meczu przeciwko reprezentacji Danii w Kopenhadze i w wygranym 1-3 meczu w Limassol przeciwko Cyprowi[31]. 10 czerwca 1977 wystąpił w meczu przeciwko reprezentacji Peru zdobywając bramkę. 12 czerwca wystąpił w wygranym 2-1 meczu przeciwko Boliwii w La Paz, tydzień później w przegranym 3-1 meczu przeciwko reprezentacji Brazylii, a 24 sierpnia w przegranym 2-1 meczu z reprezentacją Austrii. 21 września strzelił bramkę w wygranym 4-1 meczu przeciwko Danii. W meczu przeciwko Portugalii 29 października i przeciwko Szwecji 29 listopada strzelił po jednym golu[32].

Rok 1978 rozpoczął w reprezentacji od występu 22 marca w wygranym 1-3 meczu z reprezentacją Luksemburga. W kolejnym wygranym 5-2 spotkaniu na stadionie Warty w Poznaniu przeciwko reprezentacji Grecji strzelił dwa gole. Tydzień później strzelił bramkę w wygranym 3-0 meczu przeciwko reprezentacji Irlandii.

Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1978 [edytuj]

Na mistrzostwach świata w Argentynie wystąpił we wszystkich rozegranych przez Polskę spotkaniach. W pierwszym meczu przeciwko RFN był wynik 0-0. Kolejne spotkanie z reprezentacją Tunezji zakończyło się zwycięstwem 1-0. W następnym, wygranym 3-1, spotkaniu przeciwko reprezentacji Meksyku strzelił jedyną bramkę na Mundialu[33]. W kolejnym spotkaniu przeciwko reprezentacji Argentyny nie wykorzystał rzutu karnego[34]. Wystąpił także w wygranym 1-0 meczu przeciwko reprezentacji Peru. Ostatnim występem Deyny w reprezentacji Polski był występ w przegranym 1-3 meczu przeciwko reprezentacji Brazylii[35].

Kariera klubowa [edytuj]

Legia Warszawa [edytuj]

Grafitti przedstawiające Kazimierza Deynę

W Legii Kazimierz Deyna zadebiutował w meczu I ligi 20 listopada 1966 roku przeciwko Ruchowi Chorzów[36], zaś pierwszego gola dla tego klubu zdobył w wygranym na wyjeździe meczu z GKS Katowice 13 maja 1967 roku (bramkę zdobył w 81 minucie, jako czwartą w tym spotkaniu dla Legii). Wiosną 1967 roku występował już w większości spotkań I ligowych. Zespół zakończył sezon na czwartej pozycji w ekstraklasie[37]. W drugim sezonie w barwach Legii, Deyna zdobył wicemistrzostwo Polski, a rok później mistrzostwo kraju. Wystąpił we wszystkich 26 meczach ligowych, zdobywając 12 bramek. W sezonie ligowym 1968/1969 trenerem Legii Edmunda Zientary, zdobywając mistrzostwo Polski (na finiszu rozgrywek pięć punktów przewagi nad Ruchem[38].). W sezonie tym Deyna wystąpił 23 razy w zespole mistrza Polski, grając łącznie 1994 minuty.

Sezon 1970/1971 Legia z Kazimierzem Deyną w składzie skończyła na drugim miejscu[39]. Deyna grał w przeważającej większości spotkań ligowych, strzelał bramki. W sezonie 1971/1972 zdobył brązowy medal w ligowych rozgrywkach, występując we wszystkich spotkaniach I ligi, w pełnym wymiarze czasowym (łącznie 2340 minut). W sezonie 1972/1973 drużyna uplasowała się na ósmym miejscu, a w kolejnych dwóch podopieczni Jaroslava Vejvody zajęli kolejno miejsca 4. (sezon 1973/1974) i 6. (sezon 1974/1975). Deyna grał w większości spotkań. W następnych czterech sezonach Legia pod kierownictwem Andrzeja Strejlaua osiągnął dwa razy ósme miejsce, raz piąte, i raz w ostatnim sezonie występów Deyny w Legii, szóste. W sezonie 1975/1976 otrzymał od sędziego Aleksandra Suchanka czerwoną kartkę za wybitnie niesportowe zachowanie wobec zawodnika Górnika Wieczorka. Była to jedyna czerwona kartka w karierze ligowej wielokrotnego kapitana Legii[40]. Swój ostatni mecz ligowy w Legii Warszawa Kazimierz Deyna rozegrał 5 listopada 1978 roku, występując przeciwko Widzewowi Łódź[41]. W meczu oznaczonym 303, rozegranym w Warszawie przeciwko opolskiej Odrze, zdobył swoje ostatnie bramki w polskiej lidze, z których jedną wspominał później Józef Młynarczyk: Jedna z tych bramek, którą Kazik mi strzelił, śni mi się do dzisiaj. Nadal nie wiem, jak on to zrobił. Piłka wpadła mi po prostu za kołnierz. Teraz już nie, ale kiedyś bardzo mnie to męczyło. Ale Deyna nie tylko ze mnie zrobił balona[42].

W warszawskiej Legii zagrał w 304 meczach I ligi. Więcej spotkań w tymże klubie rozegrał tylko Lucjan Brychczy (368 spotkań). Strzelił 94 bramki, zajmując także pod tym względem drugie miejsce wśród zawodników Legii. Kazimierz Deyna w warszawskiej Legii grał z numerem 10; numer ten od sezonu 2006/07 jest w stołecznym klubie zastrzeżony[43].

Występy w Wielkiej Brytanii i USA [edytuj]

Od 1974 roku o pozyskanie Deyny do swoich klubów starały się m.in. Saint-Étienne, AC Milan, Inter Mediolan, AS Monaco, Real Madryt i Bayern Monachium, lecz za każdym razem rozmowy kończyły się fiaskiem – Deyna, jako oficer Ludowego Wojska Polskiego nie mógł wyjechać do krajów NATO. Zgodę władz państwowych na wyjazd z Polski otrzymał dopiero po drugim występie w mistrzostwach świata (1978). Oczekując na sfinalizowanie transferu, rozegrał prawie całą rundę jesienną w swoim macierzystym klubie (wystąpił łącznie w 11 meczach ligowych i 2 meczach pucharowych).

Po kilku miesiącach negocjacji menedżer Kazimierza Deyny, Ted Miodoński, doprowadził do podpisania 22 listopada 1978 roku kontraktu z angielskim klubem Manchester City[44]. Anglicy mieli za pozyskanie zawodnika zapłacić sto pięćdziesiąt tysięcy funtów, rozegrać dwa mecze z Legią (jeden w Warszawie, a drugi w Manchesterze) oraz ufundować dla polskiego klubu komplet sprzętu piłkarskiego firmy Adidas[45].

Manchester City [edytuj]

Koszulka Kazimierza Deyny w której grał w Manchesterze City

Po dwutygodniowej adaptacji Kazimierz Deyna zadebiutował w nowym klubie w przegranym meczu z Ipswich Town 1:2[46]. W sezonie 1978/1979 rozegrał w barwach Manchesteru City 13 meczów ligowych. W Manchesterze przez długi czas szukano mu właściwego miejsca w rozstawieniu zespołu: próbowano ustawiać go na pozycji środkowego napastnika, przesuwano ze środka pomocy na skrzydła. Menadżerowie i trenerzy angielscy nie potrafili zagospodarować Deyny w swoim zespole[47].

18 września 1979 roku na boisku Legii w meczu Legia – Manchester City, „Kaka” pierwszą połowę zagrał w barwach Legii, a drugą – w swoim nowym angielskim klubie. Mecz obserwowało 25 tys. ludzi, a Deyna strzelił dla obu zespołów po jednej bramce w każdej połowie[42]. Ostatecznie Legia zwyciężyła 2:1. Był to ostatni występ Kazimierza Deyny na boisku w Polsce.

W kolejnym sezonie ligowym w Anglii (1979/1980) Deyna rozegrał 22 mecze, strzelając pięć bramek. W ostatnim roku pobytu na wyspach zagrał w 3 meczach ligowych, nie strzelając żadnej bramki i zagrał jeden mecz w ćwierćfinale pucharu UEFA, występując w Moenchengladbach w meczu Borussia – Manchester City. Anglicy przegrali 3:1, a Kaka strzelił honorowego gola[48] Coraz rzadsze występy w pierwszej jedenastce Manchesteru City i przesunięcie do zespołu rezerw sprawiło, że Deyna zaczął poszukiwać nowego klubu[47]. Początkowo myślał o przeniesieniu się do jednego z klubów na kontynencie, jednak kiedy pojawiła się szansa wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, za namową menedżera Teda Miodońskiego, podpisał kontrakt z San Diego Sockers[47].

Dla Manchesteru City strzelił łącznie 13 goli[47].

Stany Zjednoczone [edytuj]

Koszulka Kazimierza Deyny, w której grał w San Diego Sockers

W lutym 1981 roku Deyna podpisał kontrakt za 35 tys. dolarów[49] i zadebiutował 28 marca 1981 roku w wygranym 2:1 meczu z Vancouver Whitecaps. Grał regularnie przez siedem lat w barwach San Diego Sockers (zarówno w rundzie zasadniczej, jak i play offs). W NASL rozegrał łącznie 105 spotkań. Grając w barwach San Diego Sockers w meczu z Tampa Bay Rowdies (12 sierpnia 1983) pobił rekord skuteczności Giorgio Chinaglii, zdobywając w amerykańskiej punktacji 13 punktów (8 za cztery bramki i 5 za asysty).

Drugim nurtem zainteresowań piłkarskich Deyny była gra w hali[42]. Drużyna, w której występował, zdobyła trzykrotnie miano najlepszej w halach USA (1983, 1985, 1986)[50]. Osiągnięcia punktowe z hali Kazimierza Deyny z sezonów 1982/1983 i 1984/1985 były jednymi z lepszych w lidze MISL. Kazimierz Deyna łącznie zdobył pięć tytułów mistrzowskich w barwach San Diego Sockers, za każdy z nich otrzymując okolicznościowy sygnet od prezydenta San Diego Sockers (jeden z nich znajduje się w muzeum Legii Warszawa, w ekspozycji poświęconej Kazimierzowi Deynie)[42]. Ostatni mecz zawodowo rozegrał 31 maja 1987 roku w meczu przeciwko Tacoma Stars[50].

Schyłek kariery [edytuj]

Na przełomie 1987 i 1988 roku, na wzór Harlem Globetrotters, Deyna wraz z Gertem Wieczorkowskim i kolegami z San Diego założył klub The Legends[51]. Jako siedzibę wybrano meksykańskie miasto Tijuana, ze względu na korzystniejszy niż w USA system podatkowy[52]. Celem klubu było popularyzowanie piłki nożnej w USA, promocja tego sportu w USA przed mistrzostwami świata 1994, przypomnienie starych gwiazd europejskiego futbolu na boiskach amerykańskich i wyjazdy do Europy dla przypomnienia się widowni starego kontynentu. Jednocześnie Deyna chciał zająć się szkoleniem – podejmował tego próby pracując z amerykańskimi chłopcami w ramach obozów sportowych Kaz Deyna World Soccer Camps[52]. Krążyła nawet w USA opinia, iż miał zostać jednym z asystentów głównego trenera przygotowującego reprezentację Stanów Zjednoczonych do mistrzostw świata w 1994 roku (USA było gospodarzem turnieju)[52].

Marzeniem Deyny był powrót do Polski i założenie szkółki piłkarskiej dla dzieci[52]. Dopóki nie było to możliwe, łączył występy na boisku w roli zawodnika z pracą w charakterze trenera. Zagrał także w amerykańskim filmie Johna Hustona pt. Ucieczka do zwycięstwa (tytuł oryginalny Escape to Victory), u boku znakomitych aktorów i piłkarzy (m.in. Co Prinsa, Paula van Himsta, Sørena Lindsteda Johna Warka, Kevina O’Callaghana, Maksa von Sydow, Hallvara Thoresena, Osvaldo Ardilesa, Michaela Caine'a, Pele, Bobby Moore'a, Mike Summerbee)[53] .

Menadżer Ted Miodoński, któremu Deyna przez wiele lat wierzył bezgranicznie, okazał się oszustem. Znając numery kont bankowych Deyny i mając pełnomocnictwa, ukradł zawodnikowi kwotę ok. miliona dolarów[52]. Sprawę z manipulowaniem kontami piłkarza odkryła jego żona Mariola Deyna. Zawodnik stracił nie tylko wiele pieniędzy, ale również pogorszyły się jego stosunki w rodzinie[54].

W lipcu 1989 roku wraz z reprezentacją Polski weteranów grał w nieoficjalnych mistrzostwach Europy oldbojów w Danii. Mecz z Włochami, zakończony wynikiem 3:1, był jego ostatnim w karierze[55].

Kariera wojskowa [edytuj]

Kazimierz Deyna służył w wojsku do października 1968[56] jako porucznik w Ludowym Wojsku Polskim. Został mianowany na stopień bosmanmata po ukończeniu służby w wojsku[57]. Po mistrzostwach świata w 1974 Deyna został awansowany na stopień podporucznika[58] (awans na porucznika otrzymał w roku 1974 w nagrodę na zajęcie III miejsca na Mundialu[59]). Przynależność do Ludowego Wojska Polskiego spowodowała, że Deyna nie mógł wyjechać do krajów NATO. Zgodę władz państwowych na wyjazd z Polski otrzymał dopiero po drugim występie w mistrzostwach świata (1978).

Śmierć [edytuj]

Główna wiadomość jednej z lokalnych gazet w San Diego z dnia 1 września 1989 roku, informująca o śmierci Kazimierza Deyny
Grób Kazimierza Deyny w San Diego

Zginął w nocy 1 września 1989 roku w wypadku samochodowym na sześciopasmowej autostradzie I-15, na północ od Miramar Road. Podczas powrotu do domu, kierowany przez niego biały Dodge Colt z 1984 roku z całą siłą uderzył w tył zepsutej, choć prawidłowo zaparkowanej na prawym skrajnym pasie (awaryjnym) ciężarówki Ford F-600, należącej do Meksykanina Manuela Vasqueza[60].

Maksymalna prędkość na tym odcinku drogi wynosiła 55 mil, czyli niecałe 90 kilometrów na godzinę[60]. Deyna znacznie to ograniczenie przekroczył, znajdując się jednocześnie pod wpływem alkoholu[60]. Policja nie stwierdziła śladów hamowania[61] a koroner Charles Kelly napisał w raporcie, że przyczyną śmierci były liczne obrażenia głowy, klatki piersiowej, a w ślad za nimi także obrażenia wewnętrzne. Urazy były tak liczne i widoczne, że Deyna pochowany został z zabandażowaną głową[60]. Zidentyfikowano go na podstawie prawa jazdy, które wyjątkowo trzymał w kieszeni dżinsów oraz okolicznościowego sygnetu. Informacja w mediach o jego śmierci była tematem nr 1[62].

Pogrzeb [edytuj]

W USA [edytuj]

Kazimierz Deyna pochowany został 9 września 1989 roku na wielowyznaniowym cmentarzu w el Camino Memorial Park Madonna Lawn pod numerem 203-D[63][60]. W uroczystościach pogrzebowych wzięło udział około 100 osób[60]. Po mszy świętej celebrowanej w klasztorze karmelitów przez ks. Mariana Sikorskiego, trumna ze zwłokami Kazimierza Deyny została przewieziona na cmentarz El Camino Memorial Park. Nieśli ją piłkarze zawodowego klubu San Diego Sockers[42].

W Polsce [edytuj]

W 2012 roku urna z prochami Kazimierza Deyny została sprowadzona do Polski. 6 czerwca 2012 roku w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie odbyła się ponowna msza pogrzebowa, po której urna spoczęła na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[64]. Uroczystość miała charakter państwowy[65]. Na uroczystości obecni byli m.in. minister sportu i turystyki Joanna Mucha, prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzej Kraśnicki, który wręczył małżonce piłkarza Marioli Złoty Medal PKOl przyznany pośmiertnie Deynie[66], muzyk Stanisław Soyka oraz ówczesny selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej Franciszek Smuda[67]. Został pochowany na kwaterze C 31 TUJE 20[68].

Osiągnięcia [edytuj]

Drużynowe [edytuj]

Krajowe [edytuj]

  • 1969
  • 1969
    • Coppagermania.png finalista Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa
  • 1970
    • Meisterschale.png Mistrz Polski w barwach Legii Warszawa
  • 1972
    • Coppagermania.png finalista Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa
  • 1973
    • Coppagermania.png zdobywca Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa

Międzynarodowe [edytuj]

  • 1970
  • 1971
    • Coppacampionivecchia.png ćwierćfinalista Pucharu Europy w barwach Legii Warszawa
  • 1972
    • Olympic flag.svg mistrz olimpijski z Monachium[69]
    • Olympic flag.svg król strzelców turnieju olimpijskiego w Monachium – 9 goli[69]
  • 1974
  • 1976
  • 1978
  • 1982
    • mistrzostwo w North American Soccer League
  • 1983
    • MISLTeamLocations.PNG mistrzostwo w Major Indoor Soccer League
  • 1984
    • mistrzostwo w North American Soccer League
  • 1985
    • MISLTeamLocations.PNG mistrzostwo w Major Indoor Soccer League
  • 1986
    • MISLTeamLocations.PNG mistrzostwo w Major Indoor Soccer League

Indywidualne [edytuj]

Krajowe [edytuj]

  • 1969
  • 1972
  • 1973
    • Piłkarz Roku w Polsce według Katowickiego „Sportu”
    • 5. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku
    • Piłkarz Roku w Polsce według tygodnika „Piłka Nożna”
  • 1974
    • Piłkarz Roku w Polsce według tygodnika „Piłka Nożna”
    • 2. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku
  • 1976
    • 9. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku
  • 1977
    • Laureat klasyfikacji o „Złote Buty” według Katowickiego „Sportu” – 1. miejsce
    • 9. miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku
  • 1978
    • Laureat klasyfikacji o „Złote Buty” według Katowickiego „Sportu” – 2. miejsce
  • 1989
  • 1994
    • „Piłkarz 75-lecia” w plebiscycie PZPN i „Piłka Nożna”, przy udziale „Przeglądu Sportowego”, „Sportu” i „Tempa”, przeprowadzonego z okazji 75-lecia PZPN. Wyniki ogłoszono 26.11.1994 roku podczas gali z udziałem laureatów w Centrum Konferencyjnym Wojska Polskiego w Warszawie
  • 2000
    • „Piłkarz XX wieku w Polsce” według tygodnika „Piłka Nożna”, w plebiscycie głosowano od września do grudnia 2000 roku, oddano 43 508 głosów, Kazimierz Deyna uzyskał 17 724 głosy. Wyniki ogłoszono w numerze świątecznym (19-26 grudnia 2000 roku)

Międzynarodowe [edytuj]

  • 1972
  • 1973
    • Pallone d'oro.svg laureat plebiscytu „France Football” na najlepszego piłkarza Europy – w 1973 roku – 6. miejsce[71]
  • 1974
    • Pallone d'oro.svg laureat plebiscytu „France Football” na najlepszego piłkarza Europy – w 1974 roku – 3. miejsce[72]
    • Pallone d'oro.svg „Brązowa Piłka” od magazynu „Kicker” dla trzeciego piłkarza świata
    • FIFA World Player of the Year.svg trzeci piłkarz Mistrzostw Świata w RFN obok Beckenbauera i Cruijffa
  • 1982
    • MISLTeamLocations.PNG Sockers Most Valuable Midfielder w lidze MISL w sezonie 1982/83 – najszybciej strzelone trzy gole – w 15,53 min w meczu przeciw Edmonton 03.01.1982 roku
  • 1983
    • MISLTeamLocations.PNG wybrany do All Star – Major Soccer Indoor League w sezonie 1982/83
    • Ustanowił rekord North American Soccer League pod względem liczby punktów, zdobytych w jednym meczu – 13 pkt za cztery bramki i pięć asyst, w meczu San Diego Sockers – Tampa Bay Rowdies – 12.08.1983 r.
  • 1984
    • wybrany do All Star – North American Soccer League w sezonie 1983/84
  • 2008
    • Anglia 10 kwietnia 2008 roku angielski magazyn „Four Four Two” ogłosił listę najlepszych zagranicznych piłkarzy w historii Premier Leauge. Kazimierz Deyna znalazł się na 48. miejscu w zestawieniu[73]
  • 2009
    • Anglia 25 lutego 2009 roku tygodnik The Sunday Times umieścił Kazimierza Deynę w pierwszej 50-tce najwybitniejszych piłkarzy Manchesteru City. Deyna znalazł się na 47. pozycji i w pokonanym polu zostawił gwiazdę reprezentacji Brazylii – Robinho[74]

Odznaczenia [edytuj]

Statystyki [edytuj]

Statystyka oficjalnych występów w klubach z Europy [edytuj]

Sezon Klub Liga Ligi krajowe[77] Puchary krajowe Europejskie Puchary Łącznie
Meczów Bramek Meczów Bramek Meczów Bramek Meczów Bramek
1966/1967 Polska Łódzki Klub Sportowy I Liga 1 0 0 0 0 0 1[77] 0[77]
1966/1967 Polska Legia Warszawa I Liga 12 6 1 1 0 0 13 7
1967/1968 Legia Warszawa I Liga 23 6 2 0 4 4 29 10
1968/1969 Legia Warszawa I Liga 26 12 6 5 6 2 38 19
1969/1970 Legia Warszawa I Liga 23 5 4 3 8 3 35 11
1970/1971 Legia Warszawa I Liga 23 3 4 4 6 1 33 8
1971/1972 Legia Warszawa I Liga 26 10 6 8 4 0 36 18
1972/1973 Legia Warszawa I Liga 25 8 7 4 3 3 35 15
1973/1974 Legia Warszawa I Liga 27 8 3 2 5 2 35 12
1974/1975 Legia Warszawa I Liga 26 5 0 0 2 0 28 5
1975/1976 Legia Warszawa I Liga 26 11 2 1 0 0 28 12
1976/1977 Legia Warszawa I Liga 28 9 4 0 2 2 34 11
1977/1978 Legia Warszawa I Liga 28 9 4 1 0 0 32 10
1978/1979 Legia Warszawa I Liga 11 2 2 1 0 0 13 3
1978/1979 Anglia Manchester City First Division 13 6 2 0 1 1 16 7
1979/1980 Manchester City First Division 22 6 0 0 0 0 22 6
1980/1981 Manchester City First Division 3 0 0 0 0 0 3 0
Podsumowanie
Razem Łódzki Klub Sportowy I Liga 1 0 0 0 0 0 1 0
Legia Warszawa I Liga 304 94 45 30 40 17 389 141
Manchester City First Division 38 12 2 0 1 1 41 13
Łącznie 343 106 47 30 41 18 431 154

Źródło: deyna.info[78]

Statystyka występów w North American Soccer League i Major Indoor Soccer League [edytuj]

Występując w ligach North American Soccer League oraz Major Indoor Soccer League, Deyna grał wyłącznie w klubie San Diego Sockers.

Sezon Liga Mecze Bramki
1981 North American Soccer League 39 15
1982 North American Soccer League 26 11
1983 North American Soccer League 18 15
1984 North American Soccer League 22 8
1982/83 Major Indoor Soccer League 54 59
1984/85 Major Indoor Soccer League 54 38
1985/86 Major Indoor Soccer League 29 4
1986/87 Major Indoor Soccer League 14 2
Podsumowanie
Razem North American Soccer League 105 49
Major Indoor Soccer League 151 103
Łącznie 256 152

Statystyka występów w reprezentacji Polski [edytuj]

Oficjalne występy w reprezentacji Polski
Rok Reprezentacja Meczów Bramek
1965 reprezentacja juniorów 2 0
1966 reprezentacja juniorów 3 0
1967 reprezentacja młodzieżowa 1 1
1968 reprezentacja seniorów 5 0
1969 reprezentacja seniorów 8 7
1970 reprezentacja seniorów 5 2
1971 reprezentacja seniorów 5 1
1972 reprezentacja seniorów 10 9
1972 reprezentacja młodzieżowa 1 1
1973 reprezentacja seniorów 14 1
1974 reprezentacja seniorów 12 4
1975 reprezentacja seniorów 8 6
1976 reprezentacja seniorów 8 3
1977 reprezentacja seniorów 12 4
1978 reprezentacja seniorów 10 4
Łącznie reprezentacja juniorów 5 0
reprezentacja młodzieżowa 2 2
reprezentacja seniorów 97 41

Źródło: deyna.info[78] – S. Szeczepłek, Deyna, Warszawa 1996 oraz G. Gowrzewski, Kolekcja klubów, Katowice 1995.

Spis meczów w reprezentacji Polski [edytuj]

Mecze w reprezentacji juniorów [edytuj]

Lp. Data Miejsce Gospodarz vs Gość Wynik Bramki Uwagi
1. 10 października 1965 Mielec  Polska
–
  Czechosłowacja
0:0
–
 mecz towarzyski
2. 30 października 1965 Altenburg  NRD
–
 Polska
1:0
–
 mecz towarzyski
3. 27 marca 1966 Tarnów Polska
–
 NRD
0:0
–
 mecz towarzyski
4. 3 kwietnia 1966 Koszyce Czechosłowacja
–
 Polska
1:0
–
 mecz towarzyski
5. 10 kwietnia 1966 Płock Polska
–
 Czechosłowacja
1:1
–
 mecz towarzyski

Mecze w reprezentacji młodzieżowej [edytuj]

Lp. Data Miejsce Gospodarz vs Gość Wynik Bramki Uwagi
1. 8 listopada 1967 Eindhoven  Holandia
–
 Polska
3:2
1
 mecz towarzyski
2. 25 maja 1972 Regensburg Niemcy RFN
–
 Polska
3:2
1
 mecz towarzyski

Mecze w reprezentacji „A” [edytuj]

Lp. Data Miejsce Gospodarz vs Gość Wynik Bramki Uwagi
1. 24 kwietnia 1968 Chorzów  Polska
–
  Turcja
8:0
–
 mecz towarzyski
2. 1 maja 1968 Warszawa Polska
–
  Holandia
0:0
–
 mecz towarzyski
3. 20 czerwca 1968 Warszawa Polska
–
  Brazylia
3:6
–
 mecz towarzyski
4. 20 października 1968 Szczecin Polska
–
  NRD
1:1
–
 mecz towarzyski
5. 17 grudnia 1968 Mar del Plata  Argentyna
–
 Polska
1:0
–
 mecz towarzyski
6. 20 kwietnia 1969 Kraków Polska
–
  Luksemburg
8:1
2
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
7. 30 kwietnia 1969 Ankara Turcja
–
 Polska
1:3
–
 mecz towarzyski
8. 7 maja 1969 Rotterdam Holandia
–
 Polska
1:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
9. 15 czerwca 1969 Sofia  Bułgaria
–
 Polska
4:1
1
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
10. 27 sierpnia 1969 Łódź Polska
–
  Norwegia
6:1
1
 mecz towarzyski
11. 7 września 1969 Chorzów Polska
–
 Holandia
2:1
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
12. 12 października 1969 Luksemburg Luksemburg
–
 Polska
1:5
2
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
13. 9 listopada 1969 Warszawa Polska
–
 Bułgaria
3:0
1
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
14. 16 maja 1970 Kraków Polska
–
 NRD
1:1
1
 mecz towarzyski
15. 19 maja 1970 Kopenhaga  Dania
–
 Polska
0:2
–
 mecz towarzyski
16. 2 września 1970 Warszawa Polska
–
 Dania
5:0
1
 mecz towarzyski
17. 6 września 1970 Rostock NRD
–
 Polska
5:0
–
 mecz towarzyski
18. 14 października 1970 Chorzów Polska
–
  Albania
3:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
19. 5 maja 1971 Lozanna  Szwajcaria
–
 Polska
2:4
1
 mecz towarzyski
20. 12 maja 1971 Tirana Albania
–
 Polska
1:1
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
21. 9 czerwca 1971 Wolos  Grecja
–
 Polska
0:1
1
 mecz towarzyski
22. 22 września 1971 Kraków Polska
–
 Turcja
5:1
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
23. 17 listopada 1971 Hamburg Niemcy RFN
–
 Polska
0:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
24. 5 grudnia 1971 Izmir Turcja
–
 Polska
1:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
(nieof.)° 16 kwietnia 1972 Stara Zagora Bułgaria
–
 Polska
3:1
–
 eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
(nieof.) 26 kwietnia 1972 Szczecin Polska
–
  Hiszpania
2:0
–
 eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
(nieof.) 7 maja 1972 Warszawa Polska
–
 Bułgaria
3:0
–
 eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
25. 10 maja 1972 Poznań Polska
–
 Szwajcaria
0:0
–
 mecz towarzyski
26. 28 sierpnia 1972 Ingolstadt  Kolumbia
–
 Polska
1:5
2
 Igrzyska Olimpijskie 1972
27. 30 sierpnia 1972 Regensburg Polska
–
  Ghana
4:0
1
 Igrzyska Olimpijskie 1972
28. 1 września 1972 Norymberga Polska
–
 NRD
2:1
–
 Igrzyska Olimpijskie 1972
29. 3 września 1972 Regensburg Dania
–
 Polska
1:1
1
 Igrzyska Olimpijskie 1972
30. 5 września 1972 Augsburg Polska
–
  ZSRR
2:1
1
 Igrzyska Olimpijskie 1972
31. 8 września 1972 Norymberga Polska
–
  Maroko
5:0
2
 Igrzyska Olimpijskie 1972
32. 10 września 1972 Monachium Polska
–
  Węgry
2:1
2
 Igrzyska Olimpijskie 1972
33. 15 października 1972 Bydgoszcz Polska
–
  Czechosłowacja
3:0
–
 mecz towarzyski
34. 20 marca 1973 Łódź Polska
–
  Stany Zjednoczone
4:0
–
 mecz towarzyski
35. 28 marca 1973 Cardiff  Walia
–
 Polska
2:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
36. 13 maja 1973 Warszawa Polska
–
  Jugosławia
2:2
–
 mecz towarzyski
37. 6 czerwca 1973 Chorzów Polska
–
  Anglia
2:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
38. 1 sierpnia 1973 Toronto  Kanada
–
 Polska
1:3
–
 mecz towarzyski
39. 3 sierpnia 1973 Chicago Stany Zjednoczone
–
 Polska
0:1
–
 mecz towarzyski
40. 5 sierpnia 1973 Los Angeles  Meksyk
–
 Polska
0:1
–
 mecz towarzyski
41. 8 sierpnia 1973 Monterrey Meksyk
–
 Polska
1:2
–
 mecz towarzyski
42. 12 sierpnia 1973 New Britain Stany Zjednoczone
–
 Polska
1:0
–
 mecz towarzyski
43. 19 sierpnia 1973 Warna Bułgaria
–
 Polska
0:2
–
 mecz towarzyski
44. 26 września 1973 Chorzów Polska
–
 Walia
3:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
45. 10 października 1973 Rotterdam Holandia
–
 Polska
1:1
1
 mecz towarzyski
46. 17 października 1973 Londyn Anglia
–
 Polska
1:1
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
47. 21 października 1973 Dublin  Irlandia
–
 Polska
1:0
–
 mecz towarzyski
48. 17 kwietnia 1974 Liège  Belgia
–
 Polska
1:1
1
 mecz towarzyski
49. 15 czerwca 1974 Stuttgart Polska
–
 Argentyna
3:2
–
 Mistrzostwa Świata 1974
50. 19 czerwca 1974 Monachium Polska
–
  Haiti
7:0
1
 Mistrzostwa Świata 1974
51. 23 czerwca 1974 Stuttgart Polska
–
  Włochy
2:1
1
 Mistrzostwa Świata 1974
52. 26 czerwca 1974 Stuttgart Polska
–
  Szwecja
1:0
–
 Mistrzostwa Świata 1974
53. 30 czerwca 1974 Frankfurt Polska
–
 Jugosławia
2:1
1
 Mistrzostwa Świata 1974
54. 3 lipca 1974 Frankfurt RFN
–
 Polska
1:0
–
 Mistrzostwa Świata 1974
55. 6 lipca 1974 Frankfurt Polska
–
 Brazylia
1:0
–
 Mistrzostwa Świata 1974
56. 4 września 1974 Warszawa Polska
–
 NRD
1:3
–
 mecz towarzyski
57. 7 września 1974 Wrocław Polska
–
  Francja
0:2
–
 mecz towarzyski
58. 9 października 1974 Poznań Polska
–
  Finlandia
3:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
59. 13 listopada 1974 Praga Czechosłowacja
–
 Polska
2:2
–
 mecz towarzyski
60. 26 marca 1975 Poznań Polska
–
 Stany Zjednoczone
7:0
3
 mecz towarzyski
61. 19 kwietnia 1975 Rzym Włochy
–
 Polska
0:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
62. 24 czerwca 1975 Seattle Stany Zjednoczone
–
 Polska
0:4
–
 mecz towarzyski
63. 6 lipca 1975 Montreal  Kanada
–
 Polska
1:8
2
 mecz towarzyski
64. 9 lipca 1975 Montreal Kanada
–
 Polska
1:4
2
 mecz towarzyski
65. 10 września 1975 Chorzów Polska
–
 Holandia
4:1
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
66. 15 października 1975 Amsterdam Holandia
–
 Polska
3:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
67. 26 października 1975 Warszawa Polska
–
 Włochy
0:0
–
 eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
68. 24 marca 1976 Chorzów Polska
–
  Argentyna
1:2
–
 mecz towarzyski
69. 24 kwietnia 1976 Lens  Francja
–
 Polska
2:0
–
 mecz towarzyski
(nieof.) 30 czerwca 1976 Chorzów Polska
–
 Brazylia
3:0
1
 mecz towarzyski
70. 18 lipca 1976 Montreal  Kuba
–
 Polska
0:0
–
 Igrzyska Olimpijskie 1976
71. 22 lipca 1976 Montreal Polska
–
  Iran
3:2
1
 Igrzyska Olimpijskie 1976
72. 25 lipca 1976 Montreal Polska
–
  Korea Północna
5:0
–
 Igrzyska Olimpijskie 1976
(nieof.) 27 lipca 1976 Toronto Polska
–
 Brazylia
2:0
–
 Igrzyska Olimpijskie 1976
73. 31 lipca 1976 Montreal NRD
–
 Polska
3:1
–
 Igrzyska Olimpijskie 1976
74. 16 października 1976 Porto  Portugalia
–
 Polska
0:2
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
75. 31 października 1976 Warszawa Polska
–
  Cypr
5:0
2
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
76. 13 kwietnia 1977 Budapeszt Węgry
–
 Polska
2:1
–
 mecz towarzyski
77. 24 kwietnia 1977 Dublin Irlandia
–
 Polska
0:0
–
 mecz towarzyski
78. 1 maja 1977 Kopenhaga Dania
–
 Polska
1:2
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
79. 15 maja 1977 Limassol  Cypr
–
 Polska
1:3
–
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
80. 29 maja 1977 Buenos Aires Argentyna
–
 Polska
3:1
–
 mecz towarzyski
81. 10 czerwca 1977 Lima  Peru
–
 Polska
1:3
1
 mecz towarzyski
82. 12 czerwca 1977 La Paz  Boliwia
–
 Polska
1:2
–
 mecz towarzyski
83. 19 czerwca 1977 Sao Paulo Brazylia
–
 Polska
3:1
–
 mecz towarzyski
84. 24 sierpnia 1977 Wiedeń  Austria
–
 Polska
2:1
–
 mecz towarzyski
85. 21 września 1977 Chorzów Polska
–
 Dania
4:1
1
 mecz towarzyski
86. 29 października 1977 Chorzów Polska
–
  Portugalia
1:1
1
 eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
87. 12 listopada 1977 Wrocław Polska
–
  Szwecja
2:1
1
 mecz towarzyski
88. 22 marca 1978 Luksemburg Luksemburg
–
 Polska
1:3
–
 mecz towarzyski
89. 5 kwietnia 1978 Poznań Polska
–
 Grecja
5:2
2
 mecz towarzyski
90. 12 kwietnia 1978 Łódź Polska
–
 Irlandia
3:0
1
 mecz towarzyski
91. 26 kwietnia 1978 Warszawa Polska
–
 Bułgaria
1:0
–
 mecz towarzyski
92. 1 czerwca 1978 Buenos Aires Polska
–
 RFN
0:0
–
 Mistrzostwa Świata 1978
93. 6 czerwca 1978 Rosario Polska
–
  Tunezja
1:0
–
 Mistrzostwa Świata 1978
94. 10 czerwca 1978 Rosario Polska
–
  Meksyk
3:1
1
 Mistrzostwa Świata 1978
95. 14 czerwca 1978 Rosario Argentyna
–
 Polska
2:0
–
 Mistrzostwa Świata 1978
96. 18 czerwca 1978 Mendoza Polska
–
 Peru
1:0
–
 Mistrzostwa Świata 1978
97. 21 czerwca 1978 Mendoza Polska
–
 Brazylia
1:3
–
 Mistrzostwa Świata 1978

° – mecz nieoficjalny

Rodzina [edytuj]

Kazimierz Deyna wziął ślub 25 lipca 1970 roku w Poznaniu z Mariolą Polasik (naprawdę Bogumiła Kazimiera)[79]. Jego świadkami byli Bernard Blaut i Władysław Stachurski. W połowie 1973 Deynie urodził się syn Norbert Kazimierz Sebastian[80].

Filmografia [edytuj]

  • 1981: Ucieczka do zwycięstwa (tytuł oryg. Escape to Victory) – jako Paweł Wołczek
  • 2003: Deyna – jako on sam

Źródła:[81][82].

Upamiętnienia [edytuj]

Memorabilia
Pomnik Kazimierza Deyny na ulicy Łazienkowskiej
Pomnik Kazimierza Deyny na ulicy Łazienkowskiej
 

Na ścianie bocznej domu rodzinnego piłkarza w Starogardzie Gdańskim (ul. Lubichowska 86) znajduje się graffiti z wizerunkiem Kazimierza Deyny[83]. Jedna z ulic na warszawskich Górcach nosi imię i nazwisko piłkarza. Ulica Kazimierza Deyny mieści się także w Oleśnicy[84]. Jedno z rond w Siedlcach nosi jego imię (na skrzyżowniu ulic Ulica Sokołowska / ppłk Mariana Drobika)[85][86].

Przed wejściem do gmachu stadionu Legii Warszawa znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona Kazimierzowi Deynie, odsłonięta 22 stycznia 2005[87]. 23 października 2006 w Muzeum Legii na stadionie przy ulicy Łazienkowskiej została otwarta Aleja Kazimierza Deyny, gdzie znajdują się pamiątki z całej kariery zawodnika[88]. Na nowo powstałym stadionie Legii Warszawa trybuna wschodnia (niegdyś w tym miejscu była słynna Żyleta) została przez kibiców w wyniku konkursu w 2010 nazwana imieniem Kazimierza Deyny[89]. 6 czerwca 2012 przy stadionie Legii odsłonięto jego pomnik[4].

W 2001 roku w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie odsłonięto gwiazdę piłkarza, symbolizującą jego wybitne osiągnięcia[90]. W 2012 roku ukazała się reedycja biografii Kazimierza Deyny, której autorem był Stefan Szczepłek[91]. W tym samym roku powstała też komedia obyczajowa pt. Być jak Kazimierz Deyna, reżyserowana przez Annę Wieczur-Bluszcz[92].

Przypisy

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 kazimierzdeyna.com: Biografia (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  2. ↑ Sławomir Lewandowski, Legenda Kazimierza Deyny, „Pomorskie” nr 5/2011.
  3. ↑ teatr-mickiewicza.pl: Kazimierz Deyna – biografia (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  4. ↑ 4,0 4,1 PAP: Przed stadionem Legii odsłonięto pomnik Kazimierza Deyny (pol.). sport.dziennik.pl, 2012-06-07. [dostęp 2012-06-08].
  5. ↑ deon.pl: Uroczystości pogrzebowe Kazimierza Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  6. ↑ legia.com: legia.com Bilety Kazimierz Deyna (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  7. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 172. ISBN 9788393375851.
  8. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 44. ISBN 9788393375851.
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 kazimierzdeyna.com: Biografia 2 (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  10. ↑ 1000wspomnien.pll: Pierwsze osiągnięcia (pol.). [dostęp 2012-06-27].
  11. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 45. ISBN 9788393375851.
  12. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 45. ISBN 9788393375851.
  13. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 50. ISBN 9788393375851.
  14. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 149. ISBN 9788393375851.
  15. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 150. ISBN 9788393375851.
  16. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 158. ISBN 9788393375851.
  17. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 158. ISBN 9788393375851.
  18. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 159. ISBN 9788393375851.
  19. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 162. ISBN 9788393375851.
  20. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 165. ISBN 9788393375851.
  21. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 180-184. ISBN 9788393375851.
  22. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 187. ISBN 9788393375851.
  23. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 188. ISBN 9788393375851.
  24. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 193. ISBN 9788393375851.
  25. ↑ Historia PRL tom 16 1973-1975. Warszawa: New Media Concept sp. z.o.o., 2009, s. 97. ISBN 978-83-7558-506-3.
  26. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 188. ISBN 9788393375851.
  27. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 188. ISBN 9788393375851.
  28. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 272. ISBN 9788393375851.
  29. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 272. ISBN 9788393375851.
  30. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 272. ISBN 9788393375851.
  31. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 272. ISBN 9788393375851.
  32. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 272. ISBN 9788393375851.
  33. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 273. ISBN 9788393375851.
  34. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 218. ISBN 9788393375851.
  35. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 273. ISBN 9788393375851.
  36. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 64. ISBN 9788393375851.
  37. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 104. ISBN 9788393375851.
  38. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 116. ISBN 9788393375851.
  39. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 104. ISBN 9788393375851.
  40. ↑ legia.com: Kazimierz Deyna (pol.). [dostęp 2012-06-25].
  41. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 222. ISBN 9788393375851.
  42. ↑ 42,0 42,1 42,2 42,3 42,4 legendyfutbolu.pl: Kazimierz Deyna (pol.). [dostęp 2012-06-26].
  43. ↑ Marcin Gołębiewski: Nr 10 zastrzeżony dla Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-25].
  44. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 222-223. ISBN 9788393375851.
  45. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 222-223. ISBN 9788393375851.
  46. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 224. ISBN 9788393375851.
  47. ↑ 47,0 47,1 47,2 47,3 sport.pl: Kazimierz Deyna w Manchesterze City. Momenty były (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  48. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 230. ISBN 9788393375851.
  49. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 231. ISBN 9788393375851.
  50. ↑ 50,0 50,1 Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 233. ISBN 9788393375851.
  51. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 234. ISBN 9788393375851.
  52. ↑ 52,0 52,1 52,2 52,3 52,4 deyna.info: Kazimierz Deyna – Biografia – część 5 (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  53. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 237. ISBN 9788393375851.
  54. ↑ sport.wp.pl: Co zniszczyło Kazimierza Deynę? (pol.). [dostęp 2012-06-15].
  55. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 164. ISBN 9788393375851.
  56. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 150. ISBN 9788393375851.
  57. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 152. ISBN 9788393375851.
  58. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 193. ISBN 9788393375851.
  59. ↑ Historia PRL tom 16 1973-1975. Warszawa: New Media Concept sp. z.o.o., 2009, s. 96. ISBN 978-83-7558-506-3.
  60. ↑ 60,0 60,1 60,2 60,3 60,4 60,5 legionisci.pl: Historia Legii: Tragiczny wypadek Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  61. ↑ sport.interia.pl: Kazimierz Deyna – samotność bohatera (pol.). [dostęp 2012-06-15].
  62. ↑ interia360.pl: Kazimierz Deyna – sportowa ofiara Żelaznej Kurtyny (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  63. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. marginesy, 2012, s. 257. ISBN 9788393375851.
  64. ↑ Urna z prochami Deyny spoczęła na Powązkach (pol.). rp.pl. [dostęp 2012-06-06].
  65. ↑ Maria Ruszkiewicz: Kazimierz Deyna spoczął na Powązkach (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  66. ↑ tvp.info: „Polski” pogrzeb Kazimierza Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  67. ↑ Bartłomiej Kubiak: Mucha, Smuda i Soyka na uroczystościach pogrzebowych Kazimierza Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  68. ↑ Kazimierz Deyna w bazie danych pochowanych na Powązkach
  69. ↑ 69,0 69,1 69,2 69,3 portalwiedzy.onet.pl: Deyna Kazimierz (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  70. ↑ „France Football”: Classement 1972 (fr.). [dostęp 2012-11-08].
  71. ↑ „France Football”: Classement 1973 (fr.). [dostęp 2012-11-08].
  72. ↑ „France Football”: Classement 1974 (fr.). [dostęp 2012-11-08].
  73. ↑ [1] – Plebiscyt FourFourTwo.
  74. ↑ [2] – The 50 greatest Manchester City players.
  75. ↑ 75,0 75,1 Anna Kamińska: Muzeum Legii – Odznaczenia Kazimierza Deyny (pol.). [dostęp 2012-06-20].
  76. ↑ interia.pl: Pogrzeb Kazimierza Deyny na polskiej ziemi (pol.). [dostęp 2012-07-12].
  77. ↑ 77,0 77,1 77,2 90minut.pl: Kazimierz Deyna (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  78. ↑ 78,0 78,1 [3] – S. Szeczepłek, Deyna, Warszawa 1996 oraz G. Gowrzewski, Kolekcja klubów, Katowice 1995.
  79. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 155. ISBN 9788393375851.
  80. ↑ Stefan Szczepłek: Deyna. Marginesy, 2012, s. 157. ISBN 9788393375851.
  81. ↑ filmweb.pl: Kazimierz Deyna (pol.). [dostęp 2012-06-15].
  82. ↑ imdb.com: Kazimierz Deyna (1947–1989) (ang.). [dostęp 2012-06-21].
  83. ↑ Sławomir Lewandowski „Legenda Kazimierza Deyny” „Pomorskie” nr 5/2011.
  84. ↑ nocowanie.pl: Ulica: Kazimierza Deyny – miejscowość Oleśnica (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  85. ↑ rondo im. Kazimierza Deyny w Siedlcach portal sportsiedlce.pl
  86. ↑ chcą ronda Kazimierza Deyny w Siedlcach portal spin
  87. ↑ deyna.info: Pomnik Kazika (pol.). [dostęp 2012-06-25].
  88. ↑ wiadomosci24.pl: Aleja Kazimierza Deyny w Warszawie (pol.). [dostęp 2012-06-27].
  89. ↑ http://legionisci.com/news/33823_trybuna_wschodnia_im_kazimierza_deyny.html Trybuna wschodnia: im. Kazimierza Deyny!
  90. ↑ wladek.pl: Aleja Gwiazd: GWIAZDY (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  91. ↑ relaksologia.pl: Kazimierz Deyna – biografia legendarnego polskiego piłkarza (pol.). [dostęp 2012-06-21].
  92. ↑ filmpolski.pl: BYĆ JAK KAZIMIERZ DEYNA (pol.). [dostęp 2012-06-20].

Bibliografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich 1972

1 Kostka • 2 Szymanowski • 3 Gorgoń • 4 Anczok • 5 Ćmikiewicz • 6 Maszczyk • 7 Szymczak • 8 Szołtysik • 9 Deyna • 10 Lubański • 11 Gadocha • 12 Kmiecik • 13 Kraska • 14 Ostafiński • 15 Lato • 16 Marx • 17 Jarosik • 18 Szeja • 19 Gut • trener: Górski

 Flag of Poland 2.svg
p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Mundialu 1974
1 Fischer • 2 Tomaszewski • 3 Kalinowski • 4 Szymanowski • 5 Gut • 6 Gorgoń • 7 Wieczorek • 8 Bulzacki • 9 Żmuda • 10 Musiał • 11 Ćmikiewicz • 12 Deyna • 13 Kasperczak • 14 Maszczyk • 15 Jakóbczak • 16 Lato • 17 Szarmach • 18 Gadocha • 19 Domarski • 20 Kapka • 21 Kmiecik • 22 Kusto • Trener: Górski
 Flaga Polski
p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich 1976

1 Tomaszewski • 2 Szymanowski • 3 Gorgoń • 4 Rudy • 5 Żmuda • 6 Maszczyk • 7 Lato • 8 Kasperczak • 9 Deyna • 10 Szarmach • 11 Kmiecik • 12 Mowlik • 13 Wawrowski • 14 Wieczorek • 15 Ćmikiewicz • 16 Benigier • 17 Ogaza • trener: Górski

 Flag of Poland 2.svg
p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Mundialu 1978

1 Tomaszewski • 2 Mazur • 3 Maculewicz • 4 Szymanowski • 5 Nawałka • 6 Gorgoń • 7 Iwan • 8 Kasperczak • 9 Żmuda • 10 Rudy • 11 Masztaler • 12 Deyna • 13 Kupcewicz • 14 Justek • 15 Kusto • 16 Lato • 17 Szarmach • 18 Boniek • 19 Lubański • 20 Wójcicki • 21 Kukla • 22 Kostrzewa • trener: Gmoch

 Flag of Poland 2.svg
p • d • e
Najlepszy piłkarz roku w Polsce (wg plebiscytu Piłki Nożnej)

1973: Kazimierz Deyna • 1974: Kazimierz Deyna • 1975: Zygmunt Maszczyk • 1976: Henryk Kasperczak • 1977: Grzegorz Lato • 1978: Zbigniew Boniek • 1979: Wojciech Rudy • 1981: Grzegorz Lato • 1982: Zbigniew Boniek • 1983: Józef Młynarczyk • 1984: Włodzimierz Smolarek • 1985: Dariusz Dziekanowski • 1986: Włodzimierz Smolarek • 1987: Andrzej Iwan • 1988: Krzysztof Warzycha • 1989: Ryszard Tarasiewicz • 1990: Jacek Ziober • 1991: Piotr Czachowski • 1992: Wojciech Kowalczyk (zrzekł się) • 1993: Marek Leśniak • 1994: Roman Kosecki • 1995: Leszek Pisz • 1996: Piotr Nowak • 1997: Sławomir Majak • 1998: Mirosław Trzeciak • 1999: Jacek Zieliński • 2000: Jerzy Dudek • 2001: Emmanuel Olisadebe • 2002: Maciej Żurawski • 2003: Jacek Krzynówek • 2004: Jacek Krzynówek • 2005: Euzebiusz Smolarek • 2006: Euzebiusz Smolarek • 2007: Euzebiusz Smolarek • 2008: Jakub Błaszczykowski • 2009: Mariusz Lewandowski • 2010: Jakub Błaszczykowski • 2011: Robert Lewandowski • 2012: Robert Lewandowski
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kazimierz_Deyna&oldid=36498965”