Kazimierz Deyna

Kazimierz Deyna
Imię i nazwisko	Kazimierz Deyna
Data i miejsce urodzenia	23 października 1947 Starogard Gdański, Polska
Data i miejsce śmierci	1 września 1989 San Diego, Stany Zjednoczone
Pseudonim	Kaka, Generał
Pozycja	napastnik, pomocnik
Wzrost	180 cm
Masa ciała	77 kg
Kariera juniorska
1958-1966	Włókniarz Starogard Gdański
Kariera seniorska
Lata	Klub	M (G)
1966 1966-1978 1978-1981 1981-1984 1984-1987	ŁKS Łódź Legia Warszawa Manchester City San Diego Sockers NASL San Diego Sockers MISL	1 (0) 304 (94) 38 (12) 105 (49) 151 (103)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1965-1966 1967-1972 1968-1978	Polska U-19 Polska U-21 Polska	5 (0) 2 (2) 97 (41)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kazimierz Deyna w Wikicytatach

Dorobek medalowy

Igrzyska olimpijskie Złoto Monachium 1972 Piłka nożna Srebro Montreal 1976 Piłka nożna Mistrzostwa świata Srebro RFN 1974 piłka nożna

Kazimierz Deyna wymowa (ur. 23 października 1947 w Starogardzie Gdańskim, zm. 1 września 1989 w San Diego) − polski piłkarz, oficer (w stopniu porucznika) Ludowego Wojska Polskiego. Wielokrotny reprezentant i kapitan reprezentacji Polski. Jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii reprezentacji Polski. Król strzelców igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972, trzeci piłkarz mistrzostw świata w RFN (1974). Najlepszy piłkarz polski XX wieku, według tygodnika Piłka Nożna. Dzieciństwo i młodość Kazimierza Deyny związane były ze Starogardem Gdańskim. Tu się urodził, tu uczęszczał do szkół, tu zdobywał podstawy edukacji piłkarskiej. Z nieistniejącego już dzisiaj klubu Włókniarz Starogard Gdański trafił najpierw do kadry Gdańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, a później do reprezentacji Polski juniorów. Wreszcie stąd wyruszył na podbój piłkarskiego świata, początkowo (na krótko) do Łodzi, później na kilkanaście lat do Warszawy, następnie przebywał w Manchesterze, by u schyłku piłkarskiej kariery osiąść w San Diego. W jego piłkarskiej marszrucie znaleźć można kluby futbolowe z trzech federacji: Włókniarz Starogard Gdański, Łódzki Klub Sportowy, Legia Warszawa (Polska), Manchester City (Anglia), San Diego Sockers (USA). W Ameryce zginął w wypadku samochodowym, na międzystanowej drodze nr 15 w San Diego, w drodze powrotnej do domu. Pochowany został na El Camino Memorial Park, San Diego w stanie Kalifornia. Przeżył niewiele ponad czterdzieści lat, z czego ponad trzy czwarte jego życia związane było z piłką nożną.

Początki

W rodzinnym domu

Urodził się 23 października 1947 roku, w rodzinie Jadwigi i Franciszka Deynów zamieszkałych w Starogardzie Gdańskim przy ulicy Lubichowskiej 86. Ojciec Kazimierza – Franciszek urodził się 28 października 1911 r. w Osieku; matka Jadwiga (z domu Sprengel) przyszła na świat 21 kwietnia 1917 roku na osiedlu Freda koło Starogardu.

Ojciec pracował na stanowisku robotniczym w Starogardzkiej Spółdzielni Mleczarskiej. Matka zajmowała się domem i wychowaniem licznego potomstwa. Kazimierz (nazywany z kociewska Kazmniyrzem) urodził się w rodzinie wielodzietnej. Był piątym dzieckiem w rodzinie państwa Deynów, nie licząc adoptowanej po śmierci rodziców w czasie wojny córki siostry Franciszka – Wandy.

Kazik wychowywał się z licznym rodzeństwem: Ireną, Henrykiem, Franciszkiem, Teresą, Elżbietą, Marią, Jadwigą i Barbarą oraz przybraną siostrą Wandą. Rozpiętość wieku rodzeństwa była dość spora. Najstarsi: Irena, Henryk, Franciszek i Wanda urodzili się w latach drugiej wojny światowej, a pozostała szóstka przyszła na świat po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej. Różnica wieku pomiędzy najstarszą córką Ireną, a najmłodszą Barbarą wynosiła ponad dwadzieścia lat.

Edukację pobierał w Szkole Podstawowej nr 4 im. Juliusza Słowackiego mieszczącej się przy ulicy Warszawskiej. Uczył się przeciętnie, chociaż regularnie otrzymywał promocję z klasy do klasy. Po ukończeniu siedmioletniej szkoły podstawowej, młody Deyna rozpoczął naukę w Zasadniczej Szkole Zawodowej przy Zakładach Obuwniczych „Neptun”. Była to typowa szkoła przyzakładowa, gdzie łączono zajęcia teoretyczne z nauką praktyczną zawodu w miejscowych zakładach obuwniczych. Kazimierz uczył się w zawodzie elektryka. Po zakończeniu edukacji w szkole zawodowej podjął pracę w charakterze modelarza w tym samym zakładzie, gdzie odbywał praktykę zawodową.

Duch sportu w rodzinie Deynów zaszczepili bracia i siostra Teresa. Starszy Henryk grał z powodzeniem w miejscowym Włókniarzu w piłkę nożną. Nieco młodszy Franciszek był zawodnikiem najstarszego klubu piłkarskiego w Starogardzie, SKS-u (Starogardzki Klub Sportowy). Starsi bracia niejednokrotnie zabierali na treningi i mecze młodszego Kazia, który już we wczesnym wieku szkolnym zdradzał duże zainteresowanie sportem. Sport dla przyszłego mistrza olimpijskiego był niezwykle ważną sprawą. Kazik był bardzo wysportowanym chłopakiem. Wśród rówieśników dominował nieomal we wszystkich możliwych konkurencjach. Już w szkole należał do najlepszych na lekcjach wychowania fizycznego. Był dobrym lekkoatletą (próbował skakać wzwyż), grał znakomicie w piłkę ręczną siedmioosobową, brylował w grze w tenisa stołowego.

Nade wszystko „umiłował” piłkę nożną. Tu był bardzo dobry już od wczesnych lat szkolnych. Zawsze należał do najlepszych wśród rówieśników grających na przydomowych podwórkach i placach. Interesowało go wszystko to, co związane było z futbolem. Obeznany był z tajnikami futbolu lokalnego, wiedział dużo o piłce krajowej, interesował się piłką światową. Już jako młody chłopak posiadał dużą wiedzę z zakresu piłki nożnej, którą zdobywał poprzez dostępną lekturę prasy sportowej i książek o tematyce piłkarskiej, rozmowy z doświadczonymi piłkarzami i trenerami. Nic w tym dziwnego, że niebawem musiał trafić do klubu, gdzie uprawiano piłkę nożną.

Nauka piłkarskiego rzemiosła

W Starogardzie Gdańskim zawsze istniały znaczące tradycje piłkarskie. Po reorganizacji miejskiego sportu (1958 rok) funkcjonowały następujące kluby posiadające sekcje piłki nożnej: SKS Start i ZKS Włókniarz. W kolejnych latach powstają sekcje piłkarskie w RKS Famor (po kilku latach zmieni nazwę na Stoczniowiec) oraz KS Unia (1967 rok).

Najwyższy poziom sportowy w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych osiągnęły drużyny SKS-u i Włókniarza. Młody adept piłki nożnej stanął przed nie lada dylematem, z którym ze starogardzkich klubów powinien się związać.

Ostatecznie przywdział barwy Włókniarza. W klubie tym jako zawodnik pojawił się w roku 1958. Trafił od razu na wyśmienitego fachowca, jakim był Henryk Piotrowski. Instruktor Piotrowski rozpoczął z Kaziem systematyczną naukę abecadła piłkarskiego. A, że uczeń był sprawny, silny i pojętny szybko przyswajał arkana piłkarskiego rzemiosła. Już jako trampkarz osiągnął znaczące sukcesy, zdobywając z zespołem ZKS Włókniarz Starogard Gdański wicemistrzostwo Wybrzeża, po nieznacznej porażce z Lechią Gdańsk 3:1 (21.06.1962 r.)

Już jako trampkarz występował z powodzeniem w drużynie juniorów. Przerastał swoich rówieśników nie tylko wzrostem, ale i umiejętnościami piłkarskimi. Nikt go nie musiał zmuszać do treningu, zawsze pojawiał się pierwszy na boisku, ćwiczył zawzięcie przyjęcia, podania, dryblingi, zwody i strzały. Grał przecież jako środkowy napastnik. Strzelał dużo bramek w zespole występującym w wojewódzkiej lidze juniorów. Już wtedy jako junior zaliczał występy w pierwszej seniorskiej jedenastce klubu.

Niebawem wywalczył stałe miejsce w drużynie seniorskiej, będąc jednocześnie członkiem kadry okręgu juniorów Gdańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. Jako junior grywał w różnych zespołach, występował, w drużynach seniorów i juniorów klubu, rozgrywał mecze w spartakiadach zakładowych (jako pracownik zakładów obuwniczych), grał w reprezentacji Starogardu seniorów (m.in. mecz z reprezentacją Wilna) oraz reprezentował barwy okręgu gdańskiego.

Wszędzie spisywał się bez zastrzeżeń. Pomimo młodego wieku, doskonale radził sobie w rywalizacji z zawodnikami starszymi od siebie, co już wtedy znamionowało duży talent piłkarski. Niebawem jako wybijający się junior z Wybrzeża Gdańskiego zostaje powołany na centralny obóz dla czołowych juniorów w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Trafił tam wraz z innymi osiemdziesięcioma młodymi zawodnikami. Przez dwa tygodnie – w lipcu 1965 r. pod kierunkiem wielu trenerów (z Antonim Brzeżańczykiem) młody starogardzianin doskonalił swoje umiejętności piłkarskie. Celem zgrupowania była selekcja do kadry Polski juniorów, w pierwszym podejściu okazała się ona negatywna dla Kaki.

Pierwsze osiągnięcia piłkarskie

Pomimo, iż po centralnym obozie nie zakwalifikował się do szerokiej reprezentacji Polski (najlepsza trzydziestka) i tak zdobył doświadczenie, które mógł zdyskontować niebawem. Kadra okręgu gdańskiego – prowadzona przez trenera koordynatora Jana Gazura za kilka tygodni miała wystąpić w turnieju finałowym im dr Jerzego Michałowicza. Młodzi gdańszczanie udanie przeszli sito eliminacyjne 5:0 z Olsztynem i 2:1 z Bydgoszczą i w Koninie mieli walczyć z trzema innymi reprezentacjami o cenne trofeum. Piłkarze znad morza dzielnie sobie radzili w turnieju. Wygrali mecze z Wrocławiem 1:0 i Rzeszowem 3:1, a potknęli się na Opolu 0:1. Młodzi gdańszczanie z Deyną w składzie wywalczyli srebrny medal.

Wkrótce nastąpił debiut w reprezentacji Polski juniorów. W dniu 10.10.1965 r. na boisku w Mielcu Kazimierz Deyna po raz pierwszy zakłada koszulkę z orłem białym w meczu z drużyną Czechosłowacji. Gra tylko pierwszą część meczu, po czym zostaje zmieniony przez Jana Małkiewicza. Pierwszym wyjazdowym meczem dla Deyny w reprezentacji Polski juniorów były zawody z Niemiecką Republiką Demokratyczną rozegrane w dniu 30.10.1965 r.

Wraz z postępami szkoleniowymi Kazimierza Deyny zaczęło wzrastać zainteresowanie jego osobą klubów z wyższych klas. Już jesienią 1965 roku rozpoczęła się walka podjazdowa między najmocniejszymi klubami z Trójmiasta: Arką Gdynia i Lechią Gdańsk. Chęć pozyskania młodego napastnika Włókniarza miał także bydgoski Zawisza. Mocno angażowały się w transfer młodego starogardzianina czynniki polityczne (partia) oraz wojsko. W rezultacie „przyjaciele” młodego piłkarza z klubów chcących go „pozyskać naważyli tyle piwa”, że zakończyło się to najpierw trzymiesięczną dyskwalifikacją (orzeczoną przez GOZPN), a później dziewięciomiesięczną dyskwalifikacją (orzeczoną przez PZPN) za podpisanie karty zawodniczej dwóch klubów jednocześnie.

Doszło do paradoksalnej sytuacji, Deyna mógł występować w reprezentacji Polski juniorów, a nie grał na skutek dyskwalifikacji w rozgrywkach klubowych.

W styczniu 1966 roku wyjechał do brata Henryka mieszkającego w Łodzi, podejmując jednocześnie treningi w tamtejszym Łódzkim Klubie Sportowym. Z Łodzi wyjeżdża na kolejne mecze reprezentacji Polski do Tarnowa z NRD (0:0), do Koszyc z Czechosłowacją (0:1) oraz do Płocka na rewanżowy mecz z drużyną Czechosłowacji (1:1). Mecze z zespołem południowych sąsiadów były eliminacjami do turnieju UEFA, gdzie młodzi Polacy zaprzepaścili paszporty na finały do Jugosławii.

Należało się spodziewać, iż K. Deyna po odbyciu całej kary dyskwalifikacyjnej występować będzie w ŁKS-ie. 2 października 1966 zadebiutował w zespole rezerw ŁKS-u w meczu na szczeblu trzeciej ligi z drużyną Włókniarza Białystok. Utalentowany zawodnik rodem ze Starogardu strzelił pięć goli walnie przyczyniając się do zwycięstwa zespołu 7:2.

Trener rezerw Leszek Jezierski, zaproponował pierwszemu trenerowi ŁKS-u Longinowi Janeczkowi powołanie bramkostrzelnego napastnika do pierwszego składu.

Tydzień później, 8 października 1966 roku, Kazimierz Deyna zadebiutował w polskiej pierwszej lidze, występując w drużynie ŁKS przeciwko utytułowanemu Górnikowi Zabrze. Mecz skończył się bezbramkowym remisem.

Mając jeden rozegrany mecz w pierwszej lidze, Deyna został powołany do wojska. Jego transfer do Legii Warszawa wiązał się z pewnym przypadkiem, ponieważ warszawscy działacze w ramach jesiennego poboru zażyczyli sobie jednego z trójki graczy - Kazimierza Deynę, Zdzisława Kostrzewińskiego lub Edwarda Studniorza. Po protestach ŁKS-u ustalono, ze do Warszawy przejdzie tylko Deyna. W Łodzi bardziej liczono na już ogranych Kostrzewińskiego i Studniorza. Deyna miał wtedy rozegrany jeden mecz w I lidze - zatem nie można było jednoznacznie określić przydatności i możliwości gracza.

Kariera klubowa

Wspaniałe lata w warszawskiej Legii

Kazimierz Deyna przybył do stolicy, mając prawie dziewiętnaście lat. Zdołał zaliczyć już pięć występów w drużynie orlików (reprezentacja Polski juniorów), miał udany debiut w pierwszej lidze (w barwach ŁKS Łódź) oraz bagaż nieprzyjemnych wspomnień związanych z przejściem do klubu wyższej klasy.

Zadebiutował w drużynie warszawskiej w meczu I ligi 20 listopada 1966 roku przeciwko jedenastce chorzowskiego Ruchu. Pierwszego gola dla Legii zdobył Deyna w wygranym przez wojskowych meczu z GKS Katowice, 13 maja 1967 roku. Mecz rozgrywany był w Katowicach, a trafienie zaliczył w 81 minucie (jako czwartą bramkę dla Legii). Wiosną 1967 roku występował już w większości spotkań I ligowych. Sezon zespół kończy na czwartej pozycji w ekstraklasie.

Kazimierz Deyna gratuluje zdobycia bramki Grzegorzowi Lacie w meczu z Brazylią w 1974 roku

Drugi sezon jest bardziej udany. Kazimierz Deyna zdobywa wicemistrzostwo Polski w barwach Legii. Rok później wraz z zespołem zdobywa mistrzostwo Polski. Występuje we wszystkich 26 meczach ligowych, zdobywając 12 bramek. Kolejny sezon ligowy nowo kreowani mistrzowie Polski grają pod wodzą Edmunda Zientary. Dość łatwo zdobywają mistrzostwo Polski (na finiszu rozgrywek pięć punktów przewagi nad Ruchem). W sezonie tym wychowanek starogardzkiego Włókniarza występuje 23 razy w zespole mistrza Polski, grając łącznie 1994 minuty.

Sezon 1970/71 Legia z Kazimierzem Deyną w składzie kończy na drugim miejscu. Deyna jak w poprzednich latach stanowi o sile drużyny. Gra w przeważającej liczbie spotkań ligowych, strzela bramki. W sezonie 1971/72 Deyna zdobywa brązowy medal w ligowych rozgrywkach, występując we wszystkich spotkaniach I ligi, w pełnym wymiarze czasowym (łącznie 2340 minut).

Ligowe zmagania w sezonie 1972/73 nie należą do najbardziej udanych. Drużyna plasuje się dopiero na ósmym miejscu. W kolejnych dwóch sezonach drużynę ponownie prowadzi Jaroslav Vejvoda. Nie udaje mu się jednak stworzyć wielkiej Legii. Podopieczni słynnego szkoleniowca znad Wełtawy zajmują kolejno miejsca 4 (sezon 1973/74) i 6 (sezon 1974/75). Deyna gra w większości spotkań, gra dobrze, jednak zespół już nie potrafi się wspiąć na szczyty w ligowych zmaganiach. Zawiedziony Czech oddaje ster Legii Andrzejowi Strejlauowi, który prowadzić będzie wojskowych przez cztery sezony. Zespół pod jego kierownictwem osiągnie dwa razy ósme miejsce, raz piąte, i raz w ostatnim sezonie występów Deyny w Legii, szóste.

Kazimierz Deyna w objęciach kolegów po strzeleniu bramki Dino Zoffowi w meczu z Włochami w 1974 roku

W sezonie 1975/76 doszło do zgrzytu podczas meczu z Górnikiem Kazimierz Deyna otrzymał od sędziego Aleksandra Suchanka czerwoną kartkę, za wybitnie niesportowe zachowanie wobec zawodnika Górnika Wieczorka (była to jedyna czerwona kartka w karierze ligowej wielokrotnego kapitana Legii). Wtedy też po raz pierwszy kibice zaśpiewali słynną później przyśpiewkę: „Deyna Kazimierz nie rusz Kazika bo zginiesz”, która była skierowana do sędziego prowadzącego to spotkanie.

Swój ostatni mecz ligowy przy ul. Łazienkowskiej Kazimierz Deyna rozegrał 5 listopada 1978 roku, występując przeciwko Widzewowi Łódź. W meczu oznaczonym 303, rozegranym w Warszawie przeciwko opolskiej Odrze zdobył swoje ostatnie bramki w polskiej lidze, z których jedną z nich tak później wspominał Józef Młynarczyk: „Jedna z tych bramek którą Kazik mi strzelił śni mi się do dzisiaj. Nadal nie wiem, jak on to zrobił. Piłka wpadła mi po prostu za kołnierz. Teraz już nie, ale kiedyś bardzo mnie to męczyło. Ale Deyna nie tylko ze mnie zrobił balona”. Można o tym przeczytać w książce „Kochana Piłeczko” J. Młynarczyka.

W warszawskiej Legii grał przez trzynaście sezonów (1966/67 – 1978/79). Przyszedł grać w listopadzie 1966 roku, a skończył grę na ligowych boiskach w barwach Legii również w listopadzie 1978 roku. Grał więc dwanaście lat w koszulce z „eLką” kółeczku. W tym okresie zaliczył 304 mecze w I lidze w barwach Legii, dało mu to drugie miejsce za Lucjanem Brychczym (368 meczy w I lidze w barwach Legii). Strzelił 94 bramki, zajmując także drugie miejsce w historii Legii, także za popularnym „Kicim”.

Na boiskach Anglii i Ameryki

Po drugich mistrzostwach świata Deyna miał wreszcie otrzymać zgodę władz państwowych na wyjazd z Polski. Rozegrał jeszcze prawie całą rundę jesienną w swoim macierzystym klubie (wystąpił łącznie w 11 meczach ligowych i 2 meczach pucharowych), strzelił kilka bramek i czekał na podpisanie transferu.

Apetyt na Deynę miało już w 1974 roku kilka renomowanych klubów europejskich. Swoje propozycje do Warszawy wysyłały m.in. Saint Etienne, AC Milan, Inter Mediolan, AS Monaco, Real Madryt i Bayern Monachium. Zawsze jednak wszystkie rozmowy kończyły się fiaskiem. Deyna, jako oficer (awans na porucznika otrzymał w roku 1974) Ludowego Wojska Polskiego nie mógł wyjechać do krajów NATO.

Po kilku miesiącach negocjacji, menadżer Kazimierza Deyny Ted Miodoński, doprowadził do podpisania w dniu 9 listopada 1978 roku kontraktu z czołowym klubem angielskim Manchesterem City. Anglicy mieli za pozyskanie „Kaki” zapłacić sto pięćdziesiąt tysięcy funtów, rozegrać dwa mecze z Legią (jeden w Warszawie, a drugi w Manchesterze) oraz zafundować stronie polskiej komplet sprzętu sportowego piłkarskiego czołowego producenta europejskiego – Adidasa.

Występy w Manchester City

Koszulka Kazimierza Deyny w której grał w Manchesterze City

Klub z Manchesteru w końcu lat siedemdziesiątych należał do czołowych klubów angielskich. W Polsce klub z Manchesteru był dobrze znany głównie z dramatycznego meczu w finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Górnikiem Zabrze w Wiedniu. Po dwutygodniowej adaptacji Kazimierz Deyna zadebiutował w niebieskiej koszulce Manchesteru. Na stadionie Maine Road błękitni przegrali z Ipswich Town 1:2. W sezonie 1978/79 rozegrał w barwach Manchesteru City 13 meczy ligowych.

„Kaka” ciągle próbował dostosować swój styl gry do warunków angielskich. Manchesterze przez długi czas szukano mu właściwego miejsca na murawie. Próbowano zrobić go środkowym napastnikiem, przesuwano ze środka pomocy na skrzydła. Menadżerowie i trenerzy angielscy nie bardzo potrafili zagospodarować „perłę znad Wisły” w swoim zespole.

Godny odnotowania jest fakt przyjazdu Manchesteru City do Warszawy. 18 września 1979 roku na boisku Legii „Kaka” pierwszą połowę wystąpił w barwach Legii, a drugą grał w swoim nowym angielskim klubie. Mecz na Łazienkowskiej obserwowało 25 tys. ludzi, a Deyna jak na bohatera przystało, strzelił po jednej bramce w każdej połowie, dla swoich zespołów. Ostatecznie Legia zwyciężyła 2:1, a widzowie zgotowali „mistrzowi rogali” gorącą owację. Jak się później okazało, był to ostatni występ Kazimierza Deyny na boiskach w Polsce.

W kolejnym sezonie ligowym w Anglii „Kaka” występuje już częściej. Zaliczył w roku 1979/80 22 mecze, strzelając pięć bramek. W ostatnim roku pobytu na wyspach zagrał tylko w 3 meczach ligowych, nie strzelając żadnej bramki. Należy wspomnieć, że grając w błękitnych barwach zaliczył jeden mecz w europejskich pucharach, występując w Moenchengladbach w meczu Borussia – Manchester City. Anglicy przegrali 3:1, a „Kaka” uzyskał honorowe trafienie dla wyspiarzy. Działo się to w ćwierćfinale pucharu UEFA.

Coraz rzadsze występy w pierwszej jedenastce Manchesteru City i przesunięcie do zespołu rezerw sprawiło, że Deyna zaczął się rozglądać za nowym pracodawcą. Chciał opuścić jak najszybciej ojczyznę futbolu, w której nie udało mu się zbyt wiele zwojować. Myślał początkowo o przeniesieniu się do jednego z klubów na kontynencie. Szybko myśl tę jednak odrzucił, kiedy pojawiła się szansa wyjazdu z wielką wodę do Stanów Zjednoczonych. Za namową swego menadżera Teda Miodońskiego podpisał kontrakt z San Diego Sockers.

Amerykańska przygoda z piłką

Koszulka Kazimierza Deyny, w której grał w San Diego Sockers

Po doświadczeniach na polskich i angielskich murawach przyszło grać Deynie na boiskach USA, zarówno tych z naturalną jak i sztuczną murawą. „Kaka” podpisuje w lutym 1981 r. Swój kolejny kontrakt. Suma wprawdzie nie była imponująca, bo tylko 35 tys. dolarów, ale ważniejsza była zmiana środowiska i chęć pokazania się na nowym kontynencie.

„Kaka” debiutuje 28 marca 1981 r. w wygranym 2:1 meczu z Vancouver Whitecaps. Gra regularnie przez siedem lat w barwach San Diego Sockers (zarówno w rundzie zasadniczej, jak i play offs). Rozgrywa łącznie w NASL 105 spotkań.

Grając w barwach San Diego Sockers w meczu z Tampa Bay Rowdies (12.08.1983r.), pobił rekord Giorgio Chinaglii na najbardziej skutecznego gracza, zdobywając w amerykańskiej punktacji – 13 punktów (8 za cztery bramki i 5 za asysty).

Drugim nurtem zainteresowań piłkarskich Deyny była gra w hali. Jako doskonale wyszkolony technicznie piłkarz i tutaj pokazał swój kunszt. Grał niezwykle skutecznie, drużyna, w której występował, zdobyła trzykrotnie miano najlepszej w halach USA (1983, 1985, 1986).

Osiągnięcia punktowe z hali Kazimierza Deyny z sezonów 1982/83 i 1984/85 były jednym z lepszych w lidze MISL.

Kazimierz Deyna łącznie zdobył pięć tytułów mistrzowskich w barwach San Diego Sockers, za każdy z nich otrzymał okolicznościowy sygnet od prezydenta San Diego Sockers, dziś jeden z nich można oglądać w muzeum Legii Warszawa, w ekspozycji poświęconej Kazimierzowi Deynie.

U schyłku piłkarskiej kariery

Kiedy już dożył czterdziestego roku życia i coraz trudniej było utrzymać piłkarską formę, wspólnie z Gertem Wieczorkowskim i kolegami z San Diego, założył nowy klub The Legens. Była to drużyna założona na przełomie 1987 i 1988 roku na wzór "Harlem Globetrotters". Za siedzibę wybrano meksykańskie miasto Tijuana ze względu na drastyczne podatki, które obowiązywały w USA. Celem klubu Old Stars było: popularyzowanie futbolu europejskiego w USA, promocja piłki nożnej w USA przed mundialem 1994, przypomnienie starych gwiazd europejskiego futbolu na boiskach amerykańskich, wyprawy zespołu do Europy, celem ich przypomnienia widowni starego kontynentu.

Kazimierz Deyna coraz częściej myślał o nowej swojej roli w futbolu, chciał zająć się szkoleniem. Podejmował pewne próby szkoleniowe pracując z amerykańskimi chłopcami w ramach obozów (kolonii) sportowych Kaz Deyna World Soccer Camps. Krążyła nawet w USA opinia, iż „Kaka” ma zostać jednym z asystentów głównego trenera przygotowującego reprezentację Stanów Zjednoczonych do mistrzostw świata w 1994 roku, gdzie USA było gospodarzem imprezy.

Marzeniem Deyny było, że wróci do Polski i założy szkółkę piłkarską dla dzieci. Póki co, dzielił jednak czas pomiędzy występami na boisku w roli zawodnika i pracą w charakterze trenera. Grał coraz mniej. Ostatni mecz zawodowo rozegrał 31 maja 1987 roku w barwach Sockersów w meczu przeciwko Tacoma Stars.

Dwa ważne fakty z czasów pobytu w USA. Pierwszy wiąże się z jego rolą w filmie Johna Huston „Escape to Victory” – Ucieczka do Zwycięstwa. Grał tam u boku znakomitych aktorów i gwiazd futbolu (Pele, Bobby Moore, Osvaldo Ardiles, Sylwester Stallone i inni). Drugi był związany z osobą jego menadżera Teda Miodońskiego, Człowiek, któremu Deyna przez wiele lat wierzył bezgranicznie, okazał się zwykłym oszustem. Znając numery kont bankowych Deyny i mając pełnomocnictwa, wyczyścił je do zera, na kwotę około miliona dolarów. Gdy sprawę z manipulowaniem kontami „Kaki” odkryła jego żona Mariola Deyna, „Kaka” to bardzo przeżył. Stracił nie tylko wiele pieniędzy, ale również pogorszyły się jego stosunki w rodzinie.

W lipcu 1989 roku wraz z reprezentacją Polski weteranów grał w nieoficjalnych mistrzostwach Europy oldbojów w Danii. Mecz z Włochami 3:1 był jego ostatnim w bogatej karierze.

Tragiczny koniec

Zginął w nocy 1 września 1989 roku. Informacje o wypadku dzienniki podały obok swych winiet, a w programie informacyjnym lokalnej telewizji była to pierwsza wiadomość.

Główna wiadomość jednej z lokalnych gazet w San Diego z dnia 1 września 1989 roku, informujący o śmierci Kazimierza Deyny

Jechał białym, starym Dodgem Coltem z 1974 roku, o numerze rejestracyjnym 953 MFCA. Zjeżdżał z Interstate Route 15 przy Miramar Road. Wracał do domu przy 9949 Maya Linda, gdzie kilka tygodni wcześniej się przeprowadził.

Na sześciopasmowej autostradzie I-15, na północ od Miramar Road stał samochód ciężarowy Ford F-600, należący do Meksykanina Manuela Vasqueza, zamieszkałego w kalifornijskim San Ysidro. Samochód zepsuł się, więc kierowca zostawił go prawidłowo na prawym skrajnym pasie (awaryjnym), zapalił żółte pulsujące światła i poszedł szukać pomocy. Było już po północy. Ciepło, sucho. Drogę w tym miejscu, w pobliżu skrzyżowania, oświetlały latarnie. Niewielki ruch, żadnych nadzwyczajnych okoliczności. Maksymalna prędkość na tym odcinku drogi wynosiła 55 mil, czyli niecałe 100 kilometrów na godzinę. Deyna znacznie tę granicę przekroczył. Może zasnął, może migające miarowo żółte światła ostrzegawcze ciężarówki wziął za jakieś inne. Jechał tak, jakby niczego przed swoim samochodem nie widział. Jedynie pustą, wolną drogę. Całą siłą jednotonowego Dodge'a uderzył w tył zaparkowanej ciężarówki. Policja nie stwierdziła śladów hamowania. Swoim autem wpadł na stojący samochód przednią prawą stroną. Miał zapięte pasy, ale to mu nie pomogło. Przednia część samochodu została zmiażdżona, aż do fotela kierowcy.

Grób Kazimierza Deyny w San Diego

Coroner Charles Kelly napisał w raporcie, że przyczyną śmierci były liczne obrażenia głowy, klatki piersiowej, a w ślad za nimi także i wewnętrzne. Deputy Medical Examiner John W. Eisele sporządził później pięciostronicowy raport, w którym jako przyczynę śmierci podaje - liczne obrażenia. Urazy były tak liczne i widoczne, że Deyna pochowany został z zabandażowaną głową. Zidentyfikowano go na podstawie prawa jazdy, które akurat wyjątkowo trzymał w kieszeni dżinsów, bo zwykle jeździł bez prawa jazdy, oraz okolicznościowego sygnetu. Otrzymał go od prezydenta San Diego Sockers po zdobyciu kolejnego halowego tytułu mistrza Stanów Zjednoczonych.

Do dnia dzisiejszego nie wiadomo, dlaczego nastąpił ten tragiczny wypadek. Jest wiele hipotez.

Ostatnia droga Kazimierza Deyny

Dnia 9 września 1989 roku, pochowany został na cmentarzu El Camino Memorial Park w San Diego. Około 150 osób wzięło udział w uroczystościach pogrzebowych, jakie się odbyły się w sobotnie (9 września 1989) popołudnie w San Diego. Po mszy świętej celebrowanej w klasztorze karmelitów przez ks. Mariana Sikorskiego, trumna ze zwłokami Kazimierza Deyny została przewieziona na cmentarz "El Camino Memorial Park". W ostatniej posłudze "Kakę" nieśli piłkarze zawodowego klubu San Diego Sockers. Nie zabrakło telewizji i wysłanników największych kalifornijskich dzienników "Los Angeles Times" i "San Diego Union". Po kilkunastu minutach trumna spoczęła w betonowym grobowcu.

Osiągnięcia

Drużynowe

Krajowe

• 1969
  • Mistrz Polski w barwach Legii Warszawa
• 1969
  • finalista Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa
• 1970
  • Mistrz Polski w barwach Legii Warszawa
• 1972
  • finalista Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa
• 1973
  • zdobywca Pucharu Polski w barwach Legii Warszawa

Międzynarodowe

• 1970
  • półfinalista Pucharu Europy w barwach Legii Warszawa
• 1971
  • ćwierćfinalista Pucharu Europy w barwach Legii Warszawa
• 1972
  • mistrz olimpijski z Monachium
  • król strzelców turnieju olimpijskiego w Monachium – 9 goli
• 1974
  • trzecie miejsce na X Mistrzostwach Świata w RFN
• 1976
  • wicemistrz olimpijski z Montrealu
• 1978
  • uczestnik XI Mistrzostw Świata w Argentynie
• 1982
  • mistrzostwo w North American Soccer League
• 1983
  • mistrzostwo w Major Indoor Soccer League
• 1984
  • mistrzostwo w North American Soccer League
• 1985
  • mistrzostwo w Major Indoor Soccer League
• 1986
  • mistrzostwo w Major Indoor Soccer League

Indywidualne

Krajowe

• 1969
  • Piłkarz Roku w Polsce wg Katowickiego "Sportu"
  • Laureat klasyfikacji o "Złote Buty" wg Katowickiego "Sportu" - 2 miejsce
  • 6 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
• 1972
  • Piłkarz Roku w Polsce wg Katowickiego "Sportu"
  • Laureat klasyfikacji o "Złote Buty" wg Katowickiego "Sportu" - 3 miejsce
  • 6 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
  • znalazł się w najlepszej jedenastce Europy - w tygodniku "Piłka Nożna": Sepp Maier - Tarcisio Burgnich, Bobby Moore, Franz Beckenbauer, Paul Breitner - Günter Netzer, Kazimierz Deyna, Gianni Rivera - Johan Cruyff, Gerd Muller i Dušan Bajević
• 1973
  • Piłkarz Roku w Polsce wg Katowickiego "Sportu"
  • 5 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
  • Piłkarz Roku w Polsce wg tygodnika "Piłka Nożna"
• 1974
  • Piłkarz Roku w Polsce wg tygodnika "Piłka Nożna"
  • 2 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
• 1976
  • 9 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
• 1977
  • Laureat klasyfikacji o "Złote Buty" wg Katowickiego "Sportu" - 1 miejsce
  • 9 miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca roku
• 1978
  • Laureat klasyfikacji o "Złote Buty" wg Katowickiego "Sportu" - 2 miejsce
• 1989
  • "Piłkarz 70-lecia" w plebiscycie PZPN, tygodnika "Piłka Nożna", "Przeglądu Sportowego", "Sportu" i Redakcji Sportowej Telewizji Polskiej, przeprowadzonego z okazji 70-lecia PZPN. Wyniki ogłoszono 15.12.1989 roku w Grand Hotelu w Warszawie
• 1994
  • "Piłkarz 75-lecia" w plebiscycie PZPN i "Piłka Nożna", przy udziale "Przeglądu Sportowego", "Sportu" i "Tempa", przeprowadzonego z okazji 75-lecia PZPN. Wyniki ogłoszono 26.11.1994 roku podczas gali z udziałem laureatów w Centrum Konferencyjnym Wojska Polskiego w Warszawie
• 2000
  • "Piłkarz XX wieku w Polsce" wg tygodnika "Piłka Nożna", w plebiscycie głosowano od września do grudnia 2000 roku, oddano 43 508 głosów, Kazimierz Deyna uzyskał 17 724 głosy. Wyniki ogłoszono w numerze świątecznym (19-26 grudnia 2000 roku)

Międzynarodowe

• 1972
  • laureat plebiscytu "France Football" na najlepszego piłkarza Europy - w 1972 roku - 6 miejsce
• 1973
  • laureat plebiscytu "France Football" na najlepszego piłkarza Europy - w 1972 roku - 6 miejsce
• 1974
  • laureat plebiscytu "France Football" na najlepszego piłkarza Europy - w 1972 roku - 3 miejsce
  • "Brązowa Piłka" od magazynu "Kicker" dla trzeciego piłkarza świata
  • trzeci piłkarz Mistrzostw Świata w RFN obok Beckenbauera i Cruyffa
• 1982
  • Sockers Most Valuable Midfielder w lidze MISL w sezonie 1982/83 - najszybciej strzelone trzy gole - w 15,53 min. w meczu przeciw Edmonton 03.01.1982 roku
• 1983
  • wybrany do All Star - Major Soccer Indoor League w sezonie 1982/83
  • Ustanowił rekord North American Soccer League pod względem liczby punktów, zdobytych w jednym meczu - 13pkt za cztery bramki i pięć asyst, w meczu San Diego Sockers - Tampa Bay Rowdies - 12.08.1983 r.
• 1984
  • wybrany do All Star - North American Soccer League w sezoeni 1983/84
• 2008
  • 10 kwietnia 2008 roku angielski magazyn „Four Four Two” ogłosił listę najlepszych zagranicznych piłkarzy w historii Premier Leauge. Kazimierz Deyna znalazł się na 48. miejscu w zestawieniu
• 2009
  • 25 lutego 2009 roku tygodnik Times umieścił Kazimierza Deynę w pierwszej 50-tce najwybitniejszych piłkarzy Manchesteru City. Deyna znalazł się na 47. pozycji i w pokonanym polu zostawił gwiazdę reprezentacji Brazylii – Robinho

Odznaczenia

• 1971
  • Otrzymał tytuł Mistrza Sportu w piłce nożnej, za wielokrotne reprezentowanie barw Polski. Nadawcą wyróżnienia był Polski Związek Piłki Nożnej
  • Otrzymał Złotą Odznakę w uznaniu zasług
• 1972
  • Złoty Krzyż Zasługi - nadano we wrzesień 1972 roku
  • Otrzymał Złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, nadany przez GKKFiS
• 1974
  • w 1974 roku nadano Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta)

Statystyki

Statystyka występów w klubach oficjalne występy w klubach z Europy

Sezon	Klub	Liga	Ligi krajowe		Puchary krajowe		Europejskie Puchary		Łącznie
			Meczów	Bramek	Meczów	Bramek	Meczów	Bramek	Meczów	Bramek
1966/1967	Łódzki Klub Sportowy	I Liga	1	0	0	0	0	0	1	0
1966/1967	Legia Warszawa	I Liga	12	6	1	1	0	0	13	7
1967/1968	Legia Warszawa	I Liga	23	6	2	0	4	4	29	10
1968/1969	Legia Warszawa	I Liga	26	12	6	5	6	2	38	19
1969/1970	Legia Warszawa	I Liga	23	5	4	3	8	3	35	11
1970/1971	Legia Warszawa	I Liga	23	3	4	4	6	1	33	8
1971/1972	Legia Warszawa	I Liga	26	10	6	8	4	0	36	18
1972/1973	Legia Warszawa	I Liga	25	8	7	4	3	3	35	15
1973/1974	Legia Warszawa	I Liga	27	8	3	2	5	2	35	12
1974/1975	Legia Warszawa	I Liga	26	5	0	0	2	0	28	5
1975/1976	Legia Warszawa	I Liga	26	11	2	1	0	0	28	12
1976/1977	Legia Warszawa	I Liga	28	9	4	0	2	2	34	11
1977/1978	Legia Warszawa	I Liga	28	9	4	1	0	0	32	10
1978/1979	Legia Warszawa	I Liga	11	2	2	1	0	0	13	3
1978/1979	Manchester City	First Division	13	6	2	0	1	1	16	7
1979/1980	Manchester City	First Division	22	6	0	0	0	0	22	6
1980/1981	Manchester City	First Division	3	0	0	0	0	0	3	0
Podsumowanie
Razem	Łódzki Klub Sportowy	I Liga	1	0	0	0	0	0	1	0
	Legia Warszawa	I Liga	304	94	45	30	40	17	389	141
	Manchester City	First Division	38	12	2	0	1	1	41	13
		Łącznie	343	106	47	30	41	18	431	154

Statystyka występów w North American Soccer League i Major Indoor Soccer League

Sezon	Klub	Liga	Mecze	Bramki
1981	San Diego Sockers	North American Soccer League	39	15
1982	San Diego Sockers	North American Soccer League	26	11
1983	San Diego Sockers	North American Soccer League	18	15
1984	San Diego Sockers	North American Soccer League	22	8
1982/83	San Diego Sockers	Major Indoor Soccer League	54	59
1984/85	San Diego Sockers	Major Indoor Soccer League	54	38
1985/86	San Diego Sockers	Major Indoor Soccer League	29	4
1986/87	San Diego Sockers	Major Indoor Soccer League	14	82
Podsumowanie
Razem	San Diego Sockers	North American Soccer League	105	49
	San Diego Sockers	Major Indoor Soccer League	151	103
		Łącznie	256	152

Statystyka występów w reprezentacji Polski

Ofiacjalne występy w reprezentacji Polski
Rok	Reprezenatacja	Meczów	Bramek
1965	reprezentacja juniorów	2	0
1966	reprezentacja juniorów	3	0
1967	reprezentacja młodzieżowa	1	1
1968	reprezentacja seniorów	5	0
1969	reprezentacja seniorów	8	7
1970	reprezentacja seniorów	5	2
1971	reprezentacja seniorów	5	1
1972	reprezentacja seniorów	10	9
1972	reprezentacja młodzieżowa	1	1
1973	reprezentacja seniorów	14	1
1974	reprezentacja seniorów	12	4
1975	reprezentacja seniorów	8	6
1976	reprezentacja seniorów	8	3
1977	reprezentacja seniorów	12	4
1978	reprezentacja seniorów	10	4
Łącznie	reprezentacja juniorów	5	0
	reprezentacja młodzieżowa	2	2
	reprezentacja seniorów	97	41

Spis meczów w reprezentacji Polski

Mecze w reprezentacji juniorów

L.p.	Data	Miejsce	Gospodarz	vs	Gość	Wynik	Bramki	Uwagi
1.	10 października 1965	Mielec	Polska	-	Czechosłowacja	0:0	−	mecz towarzyski
2.	30 października 1965	Altenburg	NRD	-	Polska	1:0	−	mecz towarzyski
3.	27 marca 1966	Tarnów	Polska	-	NRD	0:0	−	mecz towarzyski
4.	3 kwietnia 1966	Koszyce	Czechosłowacja	-	Polska	1:0	−	mecz towarzyski
5.	10 kwietnia 1966	Płock	Polska	-	Czechosłowacja	1:1	−	mecz towarzyski

Mecze w reprezentacji młodzieżowej

L.p.	Data	Miejsce	Gospodarz	vs	Gość	Wynik	Bramki	Uwagi
1.	8 listopada 1967	Eindhoven	Holandia	-	Polska	3:2		mecz towarzyski
2.	25 maja 1972	Regensburg	RFN	-	Polska	3:2		mecz towarzyski

Mecze w reprezentacji "A"

L.p.	Data	Miejsce	Gospodarz	vs	Gość	Wynik	Bramki	Uwagi
1.	24 kwietnia 1968	Chorzów	Polska	-	Turcja	8:0	−	mecz towarzyski
2.	1 maja 1968	Warszawa	Polska	-	Holandia	0:0	−	mecz towarzyski
3.	20 czerwca 1968	Warszawa	Polska	-	Brazylia	3:6	−	mecz towarzyski
4.	20 października 1968	Szczecin	Polska	-	NRD	1:1	−	mecz towarzyski
5.	17 grudnia 1968	Mar del Plata	Argentyna	-	Polska	1:0	−	mecz towarzyski
6.	20 kwietnia 1969	Kraków	Polska	-	Luksemburg	8:1		eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
7.	30 kwietnia 1969	Ankara	Turcja	-	Polska	1:3	−	mecz towarzyski
8.	7 maja 1969	Rotterdam	Holandia	-	Polska	1:0	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
9.	15 czerwca 1969	Sofia	Bułgaria	-	Polska	4:1		eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
10.	27 sierpnia 1969	Łódź	Polska	-	Norwegia	6:1		mecz towarzyski
11.	7 września 1969	Chorzów	Polska	-	Holandia	2:1	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
12.	12 października 1969	Luksemburg	Luksemburg	-	Polska	1:5		eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
13.	9 listopada 1969	Warszawa	Polska	-	Bułgaria	3:0		eliminacje do Mistrzostw Świata 1970
14.	16 maja 1970	Kraków	Polska	-	NRD	1:1		mecz towarzyski
15.	19 maja 1970	Kopenhaga	Dania	-	Polska	0:2	−	mecz towarzyski
16.	2 września 1970	Warszawa	Polska	-	Dania	5:0		mecz towarzyski
17.	6 września 1970	Rostock	NRD	-	Polska	5:0	−	mecz towarzyski
18.	14 października 1970	Chorzów	Polska	-	Albania	3:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
19.	5 maja 1971	Lozanna	Szwajcaria	-	Polska	2:4		mecz towarzyski
20.	12 maja 1971	Tirana	Albania	-	Polska	1:1	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
21.	9 czerwca 1971	Wolos	Grecja	-	Polska	0:1		mecz towarzyski
22.	22 września 1971	Kraków	Polska	-	Turcja	5:1	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
23.	17 listopada 1971	Hamburg	RFN	-	Polska	0:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
24.	5 grudnia 1971	Izmir	Turcja	-	Polska	1:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1972
(nieof.)°	16 kwietnia 1972	Stara Zagora	Bułgaria	-	Polska	3:1	−	eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
(nieof.)	26 kwietnia 1972	Szczecin	Polska	-	Hiszpania	2:0	−	eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
(nieof.)	7 maja 1972	Warszawa	Polska	-	Bułgaria	3:0	−	eliminacje do Igrzysk Olimpijskich 1972
25.	10 maja 1972	Poznań	Polska	-	Szwajcaria	0:0	−	mecz towarzyski
26.	28 sierpnia 1972	Ingolstadt	Kolumbia	-	Polska	1:5		Igrzyska Olimpijskie 1972
27.	30 sierpnia 1972	Regensburg	Polska	-	Ghana	4:0		Igrzyska Olimpijskie 1972
28.	1 września 1972	Norymberga	Polska	-	NRD	2:1	−	Igrzyska Olimpijskie 1972
29.	3 września 1972	Regensburg	Dania	-	Polska	1:1		Igrzyska Olimpijskie 1972
30.	5 września 1972	Augsburg	Polska	-	ZSRR	2:1		Igrzyska Olimpijskie 1972
31.	8 września 1972	Norymberga	Polska	-	Maroko	5:0		Igrzyska Olimpijskie 1972
32.	10 września 1972	Monachium	Polska	-	Węgry	2:1		Igrzyska Olimpijskie 1972
33.	15 października 1972	Bydgoszcz	Polska	-	Czechosłowacja	3:0	−	mecz towarzyski
34.	20 marca 1973	Łódź	Polska	-	Stany Zjednoczone	4:0	−	mecz towarzyski
35.	28 marca 1973	Cardiff	Walia	-	Polska	2:0	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
36.	13 maja 1973	Warszawa	Polska	-	Jugosławia	2:2	−	mecz towarzyski
37.	6 czerwca 1973	Chorzów	Polska	-	Anglia	2:0	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
38.	1 sierpnia 1973	Toronto	Kanada	-	Polska	1:3	−	mecz towarzyski
39.	3 sierpnia 1973	Chicago	Stany Zjednoczone	-	Polska	0:1	−	mecz towarzyski
40.	5 sierpnia 1973	Los Angeles	Meksyk	-	Polska	0:1	−	mecz towarzyski
41.	8 sierpnia 1973	Monterrey	Meksyk	-	Polska	1:2	−	mecz towarzyski
42.	12 sierpnia 1973	New Britain	Stany Zjednoczone	-	Polska	1:0	−	mecz towarzyski
43.	19 sierpnia 1973	Warna	Bułgaria	-	Polska	0:2	−	mecz towarzyski
44.	26 września 1973	Chorzów	Polska	-	Walia	3:0	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
45.	10 października 1973	Rotterdam	Holandia	-	Polska	1:1		mecz towarzyski
46.	17 października 1973	Londyn	Anglia	-	Polska	1:1	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1974
47.	21 października 1973	Dublin	Irlandia	-	Polska	1:0	−	mecz towarzyski
48.	17 kwietnia 1974	Liège	Belgia	-	Polska	1:1		mecz towarzyski
49.	15 czerwca 1974	Stuttgart	Polska	-	Argentyna	3:2	−	Mistrzostwa Świata 1974
50.	19 czerwca 1974	Monachium	Polska	-	Haiti	7:0		Mistrzostwa Świata 1974
51.	23 czerwca 1974	Stuttgart	Polska	-	Włochy	2:1		Mistrzostwa Świata 1974
52.	26 czerwca 1974	Stuttgart	Polska	-	Szwecja	1:0	−	Mistrzostwa Świata 1974
53.	30 czerwca 1974	Frankfurt	Polska	-	Jugosławia	2:1		Mistrzostwa Świata 1974
54.	3 lipca 1974	Frankfurt	RFN	-	Polska	1:0	−	Mistrzostwa Świata 1974
55.	6 lipca 1974	Frankfurt	Polska	-	Brazylia	1:0	−	Mistrzostwa Świata 1974
56.	4 września 1974	Warszawa	Polska	-	NRD	1:3	−	mecz towarzyski
57.	7 września 1974	Wrocław	Polska	-	Francja	0:2	−	mecz towarzyski
58.	9 października 1974	Poznań	Polska	-	Finlandia	3:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
59.	13 listopada 1974	Praga	Czechosłowacja	-	Polska	2:2	−	mecz towarzyski
60.	26 marca 1975	Poznań	Polska	-	Stany Zjednoczone	7:0		mecz towarzyski
61.	19 kwietnia 1975	Rzym	Włochy	-	Polska	0:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
62.	24 czerwca 1975	Seattle	Stany Zjednoczone	-	Polska	0:4	−	mecz towarzyski
63.	6 lipca 1975	Montreal	Kanada	-	Polska	1:8		mecz towarzyski
64.	9 lipca 1975	Montreal	Kanada	-	Polska	1:4		mecz towarzyski
65.	10 września 1975	Chorzów	Polska	-	Holandia	4:1	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
66.	15 października 1975	Amsterdam	Holandia	-	Polska	3:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
67.	26 października 1975	Warszawa	Polska	-	Włochy	0:0	−	eliminacje do Mistrzostw Europy 1976
68.	24 marca 1976	Chorzów	Polska	-	Argentyna	1:2	−	mecz towarzyski
69.	24 kwietnia 1976	Lens	Francja	-	Polska	2:0	−	mecz towarzyski
(nieof.)	30 czerwca 1976	Chorzów	Polska	-	Brazylia	3:0		mecz towarzyski
70.	18 lipca 1976	Montreal	Kuba	-	Polska	0:0	−	Igrzyska Olimpijskie 1976
71.	22 lipca 1976	Montreal	Polska	-	Iran	3:2		Igrzyska Olimpijskie 1976
72.	25 lipca 1976	Montreal	Polska	-	Korea Północna	5:0	−	Igrzyska Olimpijskie 1976
(nieof.)	27 lipca 1976	Toronto	Polska	-	Brazylia	2:0	−	Igrzyska Olimpijskie 1976
73.	31 lipca 1976	Montreal	NRD	-	Polska	3:1	−	Igrzyska Olimpijskie 1976
74.	16 października 1976	Porto	Portugalia	-	Polska	0:2	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
75.	31 październik 1976	Warszawa	Polska	-	Cypr	5:0		eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
76.	13 kwietnia 1977	Budapeszt	Węgry	-	Polska	2:1	−	mecz towarzyski
77.	24 kwietnia 1977	Dublin	Irlandia	-	Polska	0:0	−	mecz towarzyski
78.	1 maja 1977	Kopenhaga	Dania	-	Polska	1:2	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
79.	15 maja 1977	Limassol	Cypr	-	Polska	1:3	−	eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
80.	29 maja 1977	Buenos Aires	Argentyna	-	Polska	3:1	−	mecz towarzyski
81.	10 czerwca 1977	Lima	Peru	-	Polska	1:3		mecz towarzyski
82.	12 czerwca 1977	La Paz	Boliwia	-	Polska	1:2	−	mecz towarzyski
83.	12 czerwca 1977	Sao Paulo	Brazylia	-	Polska	3:1	−	mecz towarzyski
84.	24 sierpnia 1977	Wiedeń	Austria	-	Polska	2:1	−	mecz towarzyski
85.	21 września 1977	Chorzów	Polska	-	Dania	4:1		mecz towarzyski
86.	29 października 1977	Chorzów	Polska	-	Portugalia	1:1		eliminacje do Mistrzostw Świata 1978
87.	12 listopada 1977	Wrocław	Polska	-	Szwecja	2:1		mecz towarzyski
88.	22 marca 1978	Luksemburg	Luksemburg	-	Polska	1:3	−	mecz towarzyski
89.	5 kwietnia 1978	Poznań	Polska	-	Grecja	5:2		mecz towarzyski
90.	12 kwietnia 1978	Łódź	Polska	-	Irlandia	3:0		mecz towarzyski
91.	26 kwietnia 1978	Warszawa	Polska	-	Bułgaria	1:0	−	mecz towarzyski
92.	1 czerwca 1978	Buenos Aires	Polska	-	RFN	0:0	−	Mistrzostwa Świata 1978
93.	6 czerwca 1978	Rosario	Polska	-	Tunezja	1:0	−	Mistrzostwa Świata 1978
94.	10 czerwca 1978	Rosario	Polska	-	Meksyk	3:1		Mistrzostwa Świata 1978
95.	14 czerwca 1978	Rosario	Argentyna	-	Polska	2:0	−	Mistrzostwa Świata 1978
96.	18 czerwca 1978	Mendoza	Polska	-	Peru	1:0	−	Mistrzostwa Świata 1978
97.	21 czerwca 1978	Mendoza	Polska	-	Brazylia	1:3	−	Mistrzostwa Świata 1978

° - mecz nieoficjalny

Filmografia

• 1981: Escape to Victory - jako Paweł Wołczek
• 2003: Deyna - jako on sam

Upamiętnienia

• Przed wejściem do gmachu stadionu Legii Warszawa znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona Kazimierzowi Deynie, odsłonięta 22 stycznia 2005.
• 23 października 2006 w Muzeum Legii na stadionie przy ulicy Łazienkowskiej została otwarta Aleja Kazimierza Deyny, gdzie znajdują się różne pamiątki z całej kariery zawodnika.
• W 2001 roku w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie odsłonięto gwiazdę piłkarza, symbolizującą jego wybitne osiągnięcia.
• Na ścianie bocznej domu rodzinnego piłkarza w Starogardzie Gdańskim (ul. Lubichowska 86) znajduje się graffiti z wizerunkiem piłkarza
• Na nowo-powstałym stadionie Legii Warszawa trybuna wschodnia (niegdyś w tym miejscu była słynna Żyleta) została przez kibiców w wyniku konkursu w 2010 nazwana imieniem Kazimierza Deyny
• Jedna z ulic na warszawskich Górcach nosi imię i nazwisko piłkarza.
• Przeprowadzony został konkurs na projekt pomnika Kazimierza Deyny, który ma w najbliższym czasie stanąć w okolicach Stadionu Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej 3 obok trybuny wschodniej przed bramkami wejściowymi ("Żyleta")..

Ciekawostki

• Kazimierz Deyna w warszawskiej Legii grał z numerem 10; numer ten od sezonu 2006/07 jest w stołecznym klubie zastrzeżony.
• Podczas meczu Polska - Włochy (2:1) na Mistrzostwach Świata 1974, Deyna zdobył bramkę po potężnym uderzeniu zza pola karnego. Siła strzału była tak mocna, że polskiemu kapitanowi pękł but i musiał zmienić go w trakcie przerwy.

Galeria

• 

  Gwiazda Kazimierza Deyny w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

• 

  Pomnik Kazimierza Deyny w Starogardzie Gdańskim

Linki zewnętrzne

• Oficjalna Strona o Kazimierzu Deynie (pol.)
• Strona Fundacji im. Kazimierza Deyny (pol.)