Janusz Wójcik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Wójcik
Janusz Wójcik2.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1953
Warszawa
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Marek Wójcik (ur. 18 listopada 1953 w Warszawie) – polski piłkarz, trener i polityk, poseł na Sejm V kadencji.

W latach 1989–1992 trener polskiej reprezentacji olimpijskiej w piłce nożnej mężczyzn, z którą zdobył srebrny medal igrzysk w Barcelonie, a w latach 1997–1999 reprezentacji Polski seniorów. Poseł na Sejm V kadencji.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz występował w klubach warszawskich: Agrykoli, Gwardii (jeden mecz w ekstraklasie), Ursusie i Hutniku oraz za granicą: w Rawalpindi w Pakistanie i w kanadyjskim Toronto Falcons.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1979 ukończył studia na Wydziale Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pracę trenerską rozpoczął w Hutniku Warszawa. Następnie współpracował z reprezentacją Polski juniorów do lat 16. Później pracował w Pogoni Grodzisk Mazowiecki, Huraganie Wołomin, reprezentacji Polski juniorów do lat 16, Hutniku Kraków i Jagiellonii Białystok, z którą w 1987 awansował do ekstraklasy. Odszedł jednak po nieudanym początku nowego sezonu.

Był szkoleniowcem reprezentacji Polski do lat 18. Od lutego 1989 trenował młodzieżowo-olimpijską reprezentację Polski, z którą wywalczył awans do turnieju olimpijskiego w Barcelonie w 1992, gdzie zdobył srebrny medal. Po tym sukcesie stał się faworytem mediów i jednym z głównych kandydatów do zastąpienia na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua. Objął jednak funkcję trenera Legii Warszawa. W pierwszym sezonie pracy zajął z drużyną Legii pierwsze miejsce w lidze. Jednak po zweryfikowaniu wyników ostatniej kolejki ekstraklasy władze PZPN postanowiły odebrać Legii punkty zdobyte w meczu z Wisłą Kraków, a tym samym Legia straciła tytuł Mistrza Polski na rzecz Lecha Poznań. Kontynuował pracę z Legią do końca rundy jesiennej sezonu 1993–1994, po czym w przerwie zimowej opuścił Polskę i podjął pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie prowadził reprezentację olimpijską oraz klubowe drużyny Kworfakkan i Al-Khallej.

Po dymisji Antoniego Piechniczka ze stanowiska selekcjonera kadry narodowej i krótkim epizodzie Krzysztofa Pawlaka w lipcu 1997 objął stanowisko pierwszego trenera reprezentacji. Znaczącą rolę w prowadzonej przez niego drużynie odgrywali zawodnicy, z którymi zdobył srebrny medal w Barcelonie (m.in. Jerzy Brzęczek, Andrzej Juskowiak, Wojciech Kowalczyk, Tomasz Łapiński czy Tomasz Wałdoch). Zwolniony został w 1999 po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Europy w 2000. Później pracował jako menedżer w Pogoni Szczecin, jako trener w Śląsku Wrocław, w cypryjskim Anorthosis Famagusta i reprezentacji Syrii. W 2004 prowadził drużynę Świtu Nowy Dwór Mazowiecki. Od 2004 do 2007 był członkiem Wydziału Szkolenia PZPN. W latach 2007–2008 prowadził Znicz Pruszków. W 2008 został trenerem Widzewa Łódź, zwolniono go po trzech meczach.

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

  • 1987 – awans do I ligi z Jagiellonią Białystok
  • 1992 – 2. miejsce na Igrzyskach Olimpijskich z reprezentacją Polski
  • 1993 – wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa (po odebraniu tytułu mistrzowskiego przez PZPN)

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Należał do PZPR[1]. W okresie III RP przez pewien czas był doradcą szefa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu Jacka Dębskiego. Później związany z lewicą. W latach 2001–2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał w zespole konsultacyjnym ds. sportu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdy stanowisko premiera zajmował Leszek Miller.

W 2005 wystartował w wyborach do Sejmu z okręgu białostockiego z listy Samoobrony RP, uzyskując liczbą 4236 głosów mandat poselski. W Sejmie V kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Zasiadał też w Komisji Łączności z Polakami za Granicą i był wiceprzewodniczącym podkomisji ds. ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

W przedterminowych wyborach w 2007 nie został ponownie wybrany (otrzymał 630 głosów). W lutym 2008 został wykluczony z Samoobrony RP[2].

Pojawił się także jako gość w pubie w filmie Chłopaki nie płaczą w reż. Olafa Lubaszenki z 2000.

Postępowania karne i dyscyplinarne[edytuj | edytuj kod]

8 stycznia 2006 został zatrzymany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym[3] (1,48‰ w pierwszym badaniu i 1,30‰ w drugim). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie wniósł za to przeciw niemu do sądu akt oskarżenia. Janusz Wójcik zgodził dobrowolnie poddać się karze 10 tys. zł grzywny i dwuletniemu zakazowi prowadzenia samochodów[4].

22 października 2008 został zatrzymany przez policję w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce nożnej. Prokurator przedstawił mu 11 zarzutów dotyczących ustawienia ośmiu meczów Świtu Nowy Dwór w 2004[5]. Wrocławski sąd zastosował wówczas wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł[6].

We wrześniu 2012 w związku z aferą korupcyjną Komisja Dyscyplinarna PZPN ukarała trenera czteroletnią dyskwalifikacją[7][8]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma jedno dziecko.

Przypisy

  1. Ciął równo z trawą. rp.pl, 15 listopada 1999.
  2. Żaden Janusz Wójcik nie będzie kandydował. interia.pl, 14 marca 2009.
  3. Pijany poseł za kierownicą. interia.pl, 8 stycznia 2006.
  4. Janusz Wójcik chce poddać się karze. interia.pl, 27 stycznia 2007.
  5. Areszt dla Janusza W.. rp.pl, 24 października 2008.
  6. Pół miliona za wolność trenera Janusza W.. dziennik.pl, 7 listopada 2008.
  7. Janusz Wójcik ukarany za korupcję. polskapilka.net, 27 czerwca 2012.
  8. Komisja Dyscyplinarna PZPN ukarała trenera i dwóch piłkarzy za udział w korupcji. 90minut.pl, 27 września 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]