Janusz Wójcik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Wójcik
Janusz Wójcik2.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1953
Warszawa
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Marek Wójcik (ur. 18 listopada 1953 w Warszawie) – polski piłkarz, trener i polityk.

W latach 1989–1992 trener polskiej reprezentacji olimpijskiej w piłce nożnej mężczyzn, z którą zdobył srebrny medal igrzysk w Barcelonie, a w latach 1997–1999 reprezentacji Polski seniorów. Poseł na Sejm V kadencji.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz występował w klubach warszawskich: Agrykoli (1967–1970), Gwardii (1970–1974, jeden mecz w ekstraklasie), Ursusie (1974) i Hutniku (1975–1976) oraz za granicą: w Rawalpindi w Pakistanie (1976–1977) i w kanadyjskim Toronto Falcons (1979–1980).

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1979 ukończył studia na Wydziale Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pracę trenerską rozpoczął w Hutniku Warszawa. Następnie współpracował z reprezentacją Polski juniorów do lat 16. Później pracował w Pogoni Grodzisk Mazowiecki, Huraganie Wołomin, reprezentacji Polski juniorów do lat 16, Hutniku Kraków i Jagiellonii Białystok, z którą w 1987 awansował do ekstraklasy. Odszedł jednak po nieudanym początku nowego sezonu.

Był szkoleniowcem reprezentacji Polski do lat 18. Od lutego 1989 trenował młodzieżowo-olimpijską reprezentację Polski, z którą wywalczył awans do turnieju olimpijskiego w Barcelonie w 1992, gdzie zdobył srebrny medal. Po tym sukcesie stał się faworytem mediów i jednym z głównych kandydatów do zastąpienia na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua. Objął jednak funkcję trenera Legii Warszawa. W pierwszym sezonie pracy zajął z drużyną Legii pierwsze miejsce w lidze. Jednak po zweryfikowaniu wyników ostatniej kolejki ekstraklasy władze PZPN postanowiły odebrać Legii punkty zdobyte w meczu z Wisłą Kraków, a tym samym Legia straciła tytuł Mistrza Polski na rzecz Lecha Poznań. Kontynuował pracę z Legią do końca rundy jesiennej sezonu 1993–1994, po czym w przerwie zimowej opuścił Polskę i podjął pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie prowadził reprezentację olimpijską oraz klubowe drużyny Kworfakkan i Al-Khallej.

Po dymisji Antoniego Piechniczka ze stanowiska selekcjonera kadry narodowej i krótkim epizodzie Krzysztofa Pawlaka w lipcu 1997 objął stanowisko pierwszego trenera reprezentacji. Znaczącą rolę w prowadzonej przez niego drużynie odgrywali zawodnicy, z którymi zdobył srebrny medal w Barcelonie (m.in. Jerzy Brzęczek, Andrzej Juskowiak, Wojciech Kowalczyk, Tomasz Łapiński czy Tomasz Wałdoch). Zwolniony został w 1999 po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Europy w 2000. Później pracował jako menedżer w Pogoni Szczecin, jako trener w Śląsku Wrocław, w cypryjskim Anorthosis Famagusta i reprezentacji Syrii. W 2004 prowadził drużynę Świtu Nowy Dwór Mazowiecki. Od 2004 do 2007 był członkiem Wydziału Szkolenia PZPN. W latach 2007–2008 prowadził Znicz Pruszków. W 2008 został trenerem Widzewa Łódź, zwolniono go po trzech meczach.

Przebieg kariery trenerskiej[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

  • 1987 – awans do I ligi z Jagiellonią Białystok
  • 1992 – 2. miejsce na Igrzyskach Olimpijskich z reprezentacją Polski
  • 1993 – wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa (po odebraniu tytułu mistrzowskiego przez PZPN)

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Należał do PZPR[1]. W okresie III RP przez pewien czas był doradcą szefa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu Jacka Dębskiego. Później związany z lewicą. W latach 2001–2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał w zespole konsultacyjnym ds. sportu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdy stanowisko premiera zajmował Leszek Miller.

W 2005 wystartował w wyborach do Sejmu z okręgu białostockiego z listy Samoobrony RP, uzyskując liczbą 4236 głosów mandat poselski. W Sejmie V kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Zasiadał też w Komisji Łączności z Polakami za Granicą i był wiceprzewodniczącym podkomisji ds. ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

W przedterminowych wyborach w 2007 nie został ponownie wybrany (otrzymał 630 głosów). W lutym 2008 został wykluczony z Samoobrony RP[2].

Postępowania karne i dyscyplinarne[edytuj | edytuj kod]

8 stycznia 2006 został zatrzymany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym[3] (1,48‰ w pierwszym badaniu i 1,30‰ w drugim). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie wniósł za to przeciw niemu do sądu akt oskarżenia. Janusz Wójcik zgodził dobrowolnie poddać się karze 10 tys. zł grzywny i dwuletniemu zakazowi prowadzenia samochodów[4].

22 października 2008 został zatrzymany przez policję w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce nożnej. Prokurator przedstawił mu 11 zarzutów dotyczących ustawienia ośmiu meczów Świtu Nowy Dwór w 2004[5]. Wrocławski sąd zastosował wówczas wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł[6].

We wrześniu 2012 w związku z aferą korupcyjną Komisja Dyscyplinarna PZPN ukarała trenera czteroletnią dyskwalifikacją[7][8]. 9 października 2014 został skazany za przestępstwa korupcyjne na karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat próby oraz na karę grzywny, orzeczono również wobec niego dwuletni zakaz pracy w roli trenera[9][10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Janusz Wójcik jest żonaty, ma jedno dziecko. Wystąpił jako gość w pubie w filmie Chłopaki nie płaczą w reż. Olafa Lubaszenki z 2000[11].

Przypisy

  1. Ciął równo z trawą. rp.pl, 15 listopada 1999. [dostęp 2014-10-09].
  2. Żaden Janusz Wójcik nie będzie kandydował. interia.pl, 14 marca 2009. [dostęp 2014-10-09].
  3. Pijany poseł za kierownicą. interia.pl, 8 stycznia 2006. [dostęp 2014-10-09].
  4. Janusz Wójcik chce poddać się karze. interia.pl, 27 stycznia 2007. [dostęp 2014-10-09].
  5. Areszt dla Janusza W.. rp.pl, 24 października 2008. [dostęp 2014-10-09].
  6. Pół miliona za wolność trenera Janusza W.. dziennik.pl, 7 listopada 2008. [dostęp 2014-10-09].
  7. Janusz Wójcik ukarany za korupcję. polskapilka.net, 27 czerwca 2012. [dostęp 2014-10-09].
  8. Komisja Dyscyplinarna PZPN ukarała trenera i dwóch piłkarzy za udział w korupcji. 90minut.pl, 27 września 2012. [dostęp 2014-09-10].
  9. Tadeusz Kądziela: Piłka nożna. Janusz Wójcik skazany za korupcję. sport.pl, 9 października 2014. [dostęp 2014-10-09].
  10. B. trener reprezentacji Janusz Wójcik skazany za korupcję. polskieradio.pl, 9 października 2014. [dostęp 2014-10-09].
  11. Janusz Wójcik w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2014-10-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]