Sianów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sianów
Herb Flaga
Herb Sianowa Flaga Sianowa
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat koszaliński
Gmina Sianów
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1343
Burmistrz Maciej Berlicki
Powierzchnia 15,88 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności
• gęstość

6606
416,0 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 94
Kod pocztowy 76-004
Tablice rejestracyjne ZKO
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Sianów
Sianów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sianów
Sianów
Ziemia 54°13′49″N 16°17′51″E/54,230278 16,297500Na mapach: 54°13′49″N 16°17′51″E/54,230278 16,297500
TERC
(TERYT)
4324409074
SIMC 0950240
Urząd miejski
ul. Armii Polskiej 30
76-004 Sianów
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Sianów w Wikisłowniku
Strona internetowa

Sianów (tuż po wojnie Canów[1], niem. Zanow) – miasto w północno-zachodniej Polski, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Sianów. Położone na Równinie Słupskiej nad strugą Polnicą, ok. 10 km od Koszalina, z którym graniczy administracyjnie.

Według danych z 30 czerwca 2009 r., miasto miało 6606 mieszkańców[2].

Jest ośrodkiem usługowym z drobnym przemysłem spożywczym.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Sianów (przy współrzędnych 54°13′N 16°18′E/54,216667 16,300000) leży w północno-wschodniej części województwa zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu koszalińskiego. Położony jest na Równinie Słupskiej, nad strugą Polnicą. Na południe od miasta płynie rzeka Unieść oraz Struga Sianowska. Sianów leży na północny wschód od Koszalina, z którym graniczy administracyjnie poprzez lasy Góry Chełmskiej.

Według danych z 1 stycznia 2009 r. powierzchnia miasta wynosi 15,88 km²[3].

Miasto leży na historycznym Pomorzu Zachodnim. Od 1815 r. w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Po II wojnie światowej Sianów przyłączono do województwa szczecińskiego, a w 1950 roku został włączony do nowo powstałego województwa koszalińskiego.

W pobliżu Sianowa znajduje się rezerwat przyrody "Jodły Karnieszewickie".

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1311 r. przy okazji opisu granic Gorzebądza wspomniano o "villa Sanow", w 1330 r. wzmiankowany był Zamek, który prawdopodobnie znajdował się w widłach Unieści i Polnicy. Sianów prawa miejskie uzyskał w 1343 r. jako własność Święców, a następnie książąt zachodniopomorskich, od 1653 r. Hohenzollernów brandenburskich (zgermanizowana nazwa Zanow). Od XIX w. ośrodek przemysłu zapałczanego. W 1869 r. uzyskał połączenie kolejowe.

Po przejęciu miasta przez administrację polską w 1945 r. przejściowo używano nazwy Canów (ew. Cianowo)[4], zmienionej po konsultacji z naukowcami Instytutu Bałtyckiego[5] rozporządzeniem rządowym z listopada 1946 r. na Sianowo[6].

O gospodarce miasta decydował głównie rozwinięty przemysł zapałczany – Zakłady Przemysłu Zapałczanego "Polmatch" w Sianowie zostały zlikwidowane w 2007 r.[7]

W czasach niepodległości Pomorza Zachodniego Sianów był miastem, o którego mieszkańcach opowiadano dowcipy podobne do tych, które obecnie opowiada się o Wąchocku, co zostało odnotowane jeszcze przez późniejszych etnografów. Po włączeniu Pomorza do Niemiec zwyczaj ten zanikł.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zabytki chronione prawnie w Sianowie:

  • układ urbanistyczny miasta[8],
  • kościół pw. św. Stanisława Kostki – szachulcowy kościół parafialny z XVIII w. z wieżą murowaną z 2. poł. XVI w.,
  • kaplica cmentarna z 1844 r. (ul. Węgorzewska),
  • Park Miejski im. gen. K. Świerczewskiego z alejami dojazdowymi z pocz. XIX w. (ul. Chrobrego),
  • szachulcowy dom z XIX w. (ul. Tylna 7)

Obiekty o walorach historycznych:

  • zamek z 1. poł. XIV wieku (nie istnieje ze względu na zatarcie śladów przy budowie drogi do Koszalina)
  • ratusz z 1879 r.
  • eklektyczna brama miejska
  • fabryka zapałek z 1845 r.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez miasto przebiega droga krajowa nr 6 (BerlinSzczecinGdańskKaliningrad) i linia kolejowa KoszalinSłupsk. Połączenie z centrum Koszalina umożliwiają prywatni przedsiębiorcy oraz autobusy PKS (linia nr 7 koszalińskiej komunikacji miejskiej została zlikwidowana). Najbliższa stacja kolejowa położona jest w miejscowości Skibno (około 3 km od centrum) – zatrzymują się tam pociągi osobowe. W Skibnie znajduje się duża składnica drewna. Pociągi pospieszne i ekspresowe zatrzymują się w położonym 10 km od Sianowa Koszalinie.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w Sianowie znajdują się następujące zakłady przemysłowe:

  • firma i fabryka "Dega" – wyroby garmażeryjne w Karnieszewicach
  • palarnia kawy "MK Cafe" w Skibnie
  • gospodarstwo rybackie "Dadoń"
  • Chłodnie i Budownictwo Przemysłowe "Ganz Polska"

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Janka Bytnara
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Bohaterów 8. Drezdeńskiej Dywizji Piechoty
  • Gimnazjum Gminne im. Ireny Sendlerowej
  • Przedszkole Gminne
  • Liceum dla dorosłych

Sport[edytuj | edytuj kod]

Kluby sportowe w mieście:

  • UKS Kometa Sianów – Badminton.
  • UKS Victoria Dega Sianów
  • klub sportowy "Victoria Sianów" (IV liga, grupa zachodniopomorska).

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Mieszkańcy Sianowa wybierają do swojej rady miejskiej 8 radnych (8 z 15). Pozostałych 7 radnych wybierają mieszkańcy terenów wiejskich gminy Sianów. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest ratusz przy ul. Armii Polskiej.

Burmistrzowie Sianowa:

  • Andrzej Henryk Matyjaszek (2002–2006)
  • Ryszard Stanisław Wątroba (2006-2010)
  • Maciej Berlicki (od 2010 r.)

Gmina Sianów utworzyła w obrębie miasta 3 jednostki pomocnicze, zwane osiedlami (tj. Osiedle Nr 1, 2, 3). Organem uchwałodawczym każdego jest ogólne zebranie mieszkańców, które wybiera zarząd osiedla, składający się z przewodniczącego zarządu, sekretarza oraz od 1 do 3 członków[9]

Mieszkańcy Sianowa wybierają parlamentarzystów z okręgu wyborczego Koszalin, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Ludzie związani z Sianowem[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pierwsza powojenna mapa Polski wydana przez WIG Sztabu Generalnego w roku 1945
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 30 VI 2009 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2009-11-24. ISSN 1734-6118.
  3. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2009 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2009-08-20. ISSN 1505-5507.
  4. Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945-1948. Tadeusz Białecki (red.). Szczecin: Książnica Pomorska w Szczecinie, 2002, s. 190. ISBN 83-87879-34-7.
  5. 60 rocznica przybycia pierwszych osadników na Ziemię Sianowską
  6. M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262, s. 8
  7. Cezary Sołowij: Zapałki się wypaliły (pol.). Serwis Głosu Koszalińskiego. [dostęp 2010-02-18].
  8. zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków, nr rej. 557 z dnia 14.02.1966
  9. Uchwała Nr XXVII/154/2004 Rady Miejskiej w Sianowie z dnia 29 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia statutów osiedli Gminy i Miasta Sianów (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 26, poz. 549)
  10. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 29 stycznia 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]