Ferdynand VII Hiszpański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ferdynand VII

Ferdynand VII (ur. 14 października 1784 w Escorialu, zm. 29 września 1833 w Madrycie) – król Hiszpanii w latach 1813-1833 z dynastii Burbonów.

Syn króla Hiszpanii - Karola IV i Marii Ludwiki Parmeńskiej - córki Filipa Burbona (syna króla Hiszpanii Filipa V) oraz Ludwiki Elżbiety Francuskiej (córki króla Francji - Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej – córki króla Polski Stanisława Leszczyńskiego).

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Jako następca tronu Ferdynand nie miał żadnego wpływu na politykę swojego ojca, nie miał również żadnych własnych uprawnień - całą władzę miał minister-faworyt Manuel de Godoy, uważany za kochanka matki Ferdynanda. Godoy był jednak bardzo niepopularny wśród Hiszpanów, co zaowocowało buntem w 1805. W październiku 1807 Ferdynand został aresztowany za udział w spisku liberałów, którzy byli przychylni cesarzowi francuskiemu - Napoleonowi Bonaparte. Kiedy spisek został wykryty, Ferdynand zdradził towarzyszy i błagał swoich rodziców o wybaczenie.

Ferdynand jako następca tronu - książę Asturii

Kiedy jego ojciec abdykował na skutek buntu w Aranjuez, w marcu 1808 Ferdynand został królem Hiszpanii i znowu zwrócił się w kierunku Francji mając nadzieję, że cesarz będzie go wspierał. Zamiast tego cesarz zmusił go abdykacji i uwięził we Francji na prawie 7 lat. Ferdynand mieszkał w zamku w miasteczku Valençay.

Król Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

Ferdynand odzyskał tron Hiszpanii w 1813, ale już w 1820 jego rządy spowodowały rewoltę. Rewolucjoniści popierali postanowienia Konstytucji z 1812, a król został uwięziony. Znowu, tak jak niegdyś swoich rodziców, teraz błagał o przebaczenie swoich poddanych. Na początku 1823, w rezultacie Kongresu w Weronie, Francja zaatakowała Hiszpanię, a w maju partia rewolucyjna przeniosła Ferdynanda do Kadyksu. Król cały czas obiecywał, że spełni wszystkie postulaty rewolucjonistów. Został jednak uwolniony dopiero po bitwie pod Trocadero (31 sierpnia 1823) i upadku Kadyksu.

Cztery małżeństwa Ferdynanda przyniosły mu jedynie trzy córki (tylko dwie przeżyły dzieciństwo), więc król wprowadził sankcję pragmatyczną, aby jego starsza córka po jego śmierci mogła odziedziczyć tron. To spowodowało później wybuch wojny domowej w Hiszpanii (patrz: Karlizm).

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Karol III
ur. 20 I 1716
zm. 14 XII 1788
Maria Amalia
Wettyn

ur. 24 XI 1724
zm. 27 IX 1760
Filip
Burbon
1)
ur. 15 III 1720
zm. 18 VII 1765
Elżbieta
Burbon
2)
ur. 14 VIII 1727
zm. 6 XII 1759
         
     
  Karol IV
ur. 11 XI 1748
zm. 20 I 1819
Maria Ludwika
Parmeńska

ur. 9 XII 1751
zm. 2 I 1819
     
   
1
Maria Antonietta
Burbon
3)
ur. 14 XII 1784
zm. 21 V 1806
OO   6 X 1802
2
Maria Izabela
Braganza
4)
ur. 19 V 1797
zm. 29 XI 1818
OO   29 IX 1816
Ferdynand VII
Burbon

ur. 13 X 1784
zm. 29 IX 1833
3
Maria Józefa
Wettyn
5)
ur. 6 XII 1803
zm. 17 V 1829
OO   20 X 1819
4
Maria Krystyna
Burbon
6)
ur. 27 IV 1806
zm. 22 VIII 1878
OO   11 XII 1829
                   
   
                   
   2    4    4        
Izabela
Burbon
 ur. 21 VIII 1817
 zm. 9 I 1818
 
Izabela II
 ur. 10 X 1830
 zm. 9 IV 1904
 
Ludwika Ferdynanda
Burbon
7)
 ur. 30 I 1832
 zm. 2 II 1897
 
  1. syn Filipa V
  2. córka Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej
  3. córka Ferdynanda I i Marii Karoliny Habsburg
  4. córka Jana VI i Karoliny Joachimy (córki Karola IV)
  5. córka Maksymiliana Saksońskiego i Karoliny Burbon-Parmeńskiej
  6. córka Franciszka I i Marii Izabeli (córki Karola IV)
  7. żona Antoniego Orleańskiego (syna Ludwika Filipa I)