Gryka zwyczajna
| Gryka zwyczajna | |
|---|---|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | rdestowate |
| Rodzaj | gryka |
| Gatunek | gryka zwyczajna |
| Nazwa systematyczna | |
| Fagopyrum esculentum Moench Methodus 290. 1794 |
|
| Synonimy | |
|
Fagopyrum sagittatum Gilib. |
|
Gryka zwyczajna (Fagopyrum esculentum Moench) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych. Występuje w klimacie umiarkowanym. Pochodzi ze wschodniej i środkowej Azji. W Polsce jest gatunkiem uprawianym, czasami przejściowo dziczejącym (efemerofit, archeofit)[2].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- naga, obła, zielona, czerwieniejąca od chwili kwitnienia, rozgałęziająca się tylko do kwiatostanów. Wysokość od 15 do 60 cm (tetraploidy do 100).
- Liście
- skrętoległe, ogonkowe, trójkątnie sercowate do strzałkowatych, przylistki zrośnięte w tutkowatą pochwę.
- Kwiaty
- Z ośmioma pręcikami i jednym trzyszyjkowym słupkiem. Okwiat biały, poprzez różowy do czerwonego, pięciodziałkowy. Kwiaty wonne, jak cała roślina i owoce.
- Owoc
- trójkątny orzech, o prostych, ostrych kantach.
- Gatunki podobne
- Gryka japońska (F. sagittatum var. emarginatum) – uprawiana głównie w Azji Północnej.
[edytuj] Biologia i ekologia
Roślina jednoroczna. Kwitnie od lipca do sierpnia, jest obcopylna. Najważniejsi zapylacze to pszczoły i muchówki.
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina uprawna – na świecie najwięcej gryki uprawia się w krajach byłego ZSRR (w szczególności byłe republiki środkowoazjatyckie), Chiny oraz Stany Zjednoczone i Kanada, gdzie jest traktowana głównie jako roślina pastewna. W Polsce głównym regionem upraw są okolice Janowa Lubelskiego, szczególnie gmina Godziszów, która jest zagłębiem gryczanym.
- Historia uprawy: grykę zaczęto uprawiać ok. 2000 r p.n.e. w górskich rejonach płn. Indii (dziś częściowo Pakistan). Stamtąd uprawa zawędrowała do Chin, Korei i Japonii, jednocześnie rozpowszechniając się w Azji Środkowej. Kaszę gryczaną znali już Hunowie, ale jako koczownicy nie wprowadzili jej uprawy do Europy. Gryka w Europie środkowej była znana już w neolicie. W XIII-XIV wieku jej uprawa rozpowszechniła się na zachód Europy.
- Roślina lecznicza
- Surowiec zielarski: ziele gryki (pozyskiwane w czasie kwitnienia) – Herba Fagopyri esculenti oraz ziarna (orzeszki).
- Skład chemiczny ziela: flawonoidy: głównie rutyna (witamina P) do 5% zawartości (dawniej główne źródło jej pozyskiwania, stosowana jako lek rozszerzający naczynia), kwercetyna, hiperozyd. Także kwasy organiczne: galusowy, kawowy, protokatechonowy i chlorogenowy.
- Skład chemiczny ziarna (orzeszków): skrobia (do 84%), nieco cukrów, dużo białka, tłuszcze, kwasy (jabłkowy i cytrynowy), witaminy B1, B2, P i PP, oraz znaczna ilość soli mineralnych takich jak: żelazo, nikiel, kobalt, wapń, fosfor, miedź, cynk, bor i jod
- Działanie i zastosowanie: ziarna (orzeszki) gryczane jako takie nie posiadają wartości leczniczej, ale za to poważną wartość dietetyczną. Spożywanie kaszy gryczanej lub używanie w kuchni gryczanej mąki jest korzystne dla organizmu człowieka, kasze dostarczają bowiem wielu niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składników.
Pędy gryki lub same liście używane są w niektórych rejonach Azji jako jarzyna. Prócz tego mają one poważne zastosowanie w przemyśle farmaceutycznym. Ponieważ zawierają ogromne ilości rutyny, służą do jej pozyskiwania. Liście gryki stosuje się w leczeniu żylaków (w tym również hemoroidów) nadciśnienia tętniczego (pomocniczo), krwawień z nosa i przewodu pokarmowego, a przede wszystkim dla wzmocnienia naczyń włosowatych.
- Roślina paszowa: odpady z przerobu "ziarna" (łuski i pył) są cennym dodatkiem do pasz. Plewy i słoma wartością pokarmową zbliżone są do zbóż jarych, ale nie wolno ich używać do skarmiania białych zwierząt, u których powoduje tzw. gryczaną wysypkę (ziele gryki zawiera naftodiantron, czynnik powodujący uczulenie na światło (fagopiryzm)). Zjadana przez zwierzęta o białej lub pstrej sierści wywołuje u nich pod wpływem słońca zapalenie skóry[3].
- Suche łęty gryczane w czasie spalania wydzielają duże ilości dymu, co wykorzystuje się w sadownictwie do zadymiania kwitnących sadów w okresach wiosennych przymrozków.
- Sztuka kulinarna
- Wartości odżywcze: nasiona gryki zawierają od 10 do 16% białka, w zależności od strefy uprawy, (im cieplej tym większa zawartość białka), są one cenniejsze niż białka zbóż, a zbliżone wartością i strawnością do białek roślin strączkowych.
- Grykę wykorzystuje się w Polsce jako materiał do produkcji kaszy gryczanej, kaszy krakowskiej i płatków gryczanych. W Indiach traktowana jest jako zboże chlebowe, w Chinach i Japonii mąka gryczana jest podstawową mąką lub dodatkiem do produkcji makaronów.
- Roślina miododajna: może dać 60-100 kg pożytku z ha.
[edytuj] Lista producentów gryki zwyczajnej
| Gryka zwyczajna | Miejsca uprawiania (ha) |
Plony (hektogram/ha) |
Produkcja (tony) |
Nasiona (tony) |
||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Państwa | 2005 | 2007 | 2005 | 2007 | 2005 | 2007 | 2005 | |||||||
| 833,600 | 1,305,000 | 7,265 | e | 7,700 | e | 605,640 | 1,004,850 | 69,500 | s | |||||
| 834,000 | e | 900,000 | e | 8,992 | 8,888 | 750,000 | e | 800,000 | e | 87,570 | e | |||
| 396,200 | 237,000 | 6,933 | e | 6,751 | e | 274,700 | 160,000 | 20,500 | s | |||||
| 36,593 | 32,945 | 33,945 | e | 35,558 | e | 124,217 | 117,148 | 3,293 | e | |||||
| 67,531 | 90,000 | e | 10,675 | e | 9,777 | e | 72,096 | 88,000 | e | 5,500 | e | |||
| 22x20px Kazachstan | 55,000 | 142,600 | 10,545 | e | 5,610 | e | 58,000 | s | 80,000 | e | 3,200 | s | ||
| 65,000 | e | 68,000 | e | 10,000 | e | 10,000 | e | 65,000 | e | 68,000 | e | 2,600 | e | |
| 46,000 | e | 48,000 | e | 10,869 | e | 10,833 | e | 50,000 | e | 52,000 | e | 2,760 | e | |
| 44,700 | 44,600 | e | 6,979 | e | 7,623 | e | 31,200 | 34,000 | e | 1,341 | e | |||
| 28,400 | 21,700 | 5,528 | e | 9,631 | e | 15,700 | 20,900 | 2,500 | e | |||||
| 7,106 | 11,500 | 10,227 | e | 11,304 | e | 7,268 | 13,000 | 1,000 | e | |||||
| 10,400 | 13,000 | e | 9,519 | e | 6,307 | e | 9,900 | 8,200 | e | |||||
| 4,500 | e | 4,600 | e | 14,888 | e | 14,782 | e | 6,700 | 6,800 | e | 360 | e | ||
| 2,257 | 2,650 | e | 9,937 | e | 11,320 | e | 2,243 | 3,000 | e | 90 | e | |||
| 4,000 | 2,000 | 11,500 | e | 11,500 | e | 4,600 | 2,300 | 300 | e | |||||
| 1,000 | e | 20,000 | e | 2,000 | e | 26 | e | |||||||
| 811 | 809 | 17,916 | e | 9,406 | e | 1,453 | 761 | 52 | e | |||||
| 752 | 800 | e | 6,156 | e | 5,000 | e | 463 | 400 | e | 60 | e | |||
| 676 | 314 | 7,174 | e | 9,554 | e | 485 | 300 | |||||||
| 461 | 500 | e | 8,872 | e | 6,000 | e | 409 | 300 | e | |||||
| 2,811 | 7,200 | e | 3,429 | e | 416 | e | 964 | 300 | e | 252 | e | |||
| 378 | 600 | e | 9,179 | e | 8,333 | e | 347 | 500 | e | |||||
| 1,000 | e | 1,000 | e | 3,000 | e | 3,000 | e | 300 | e | 300 | e | 65 | e | |
| 45 | e | 31,111 | e | 140 | e | 2 | e | |||||||
| 100 | e | 100 | e | 10,000 | e | 10,000 | e | 100 | s | 100 | e | |||
| 2,443,321 | a | 2,934,918 | a | 8,529 | e | 8,385 | e | 2,083,925 | a | 2,461,159 | a | 200,974 | a | |
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
- ↑ Statystyki FAO

