Gryka zwyczajna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Gryka zwyczajna
Illustration Fagopyrum esculentum0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj gryka
Gatunek gryka zwyczajna
Nazwa systematyczna
Fagopyrum esculentum Moench
Methodus 290. 1794
Synonimy

Fagopyrum sagittatum Gilib.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Gatunek leczniczy
Rozwijający się kwiatostan
Pokrój rośliny
Talerzowanie ścierniska po uprawie gryki

Gryka zwyczajna (Fagopyrum esculentum Moench) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych. Występuje w klimacie umiarkowanym. Pochodzi ze wschodniej i środkowej Azji. W Polsce jest gatunkiem uprawianym, czasami przejściowo dziczejącym (efemerofit, archeofit)[2].

Spis treści

[edytuj] Morfologia

Łodyga
naga, obła, zielona, czerwieniejąca od chwili kwitnienia, rozgałęziająca się tylko do kwiatostanów. Wysokość od 15 do 60 cm (tetraploidy do 100).
Liście
skrętoległe, ogonkowe, trójkątnie sercowate do strzałkowatych, przylistki zrośnięte w tutkowatą pochwę.
Kwiaty
Z ośmioma pręcikami i jednym trzyszyjkowym słupkiem. Okwiat biały, poprzez różowy do czerwonego, pięciodziałkowy. Kwiaty wonne, jak cała roślina i owoce.
Owoc
trójkątny orzech, o prostych, ostrych kantach.
Gatunki podobne
Gryka japońska (F. sagittatum var. emarginatum) – uprawiana głównie w Azji Północnej.

[edytuj] Biologia i ekologia

Roślina jednoroczna. Kwitnie od lipca do sierpnia, jest obcopylna. Najważniejsi zapylacze to pszczoły i muchówki.

[edytuj] Zastosowanie

  • Roślina uprawna – na świecie najwięcej gryki uprawia się w krajach byłego ZSRR (w szczególności byłe republiki środkowoazjatyckie), Chiny oraz Stany Zjednoczone i Kanada, gdzie jest traktowana głównie jako roślina pastewna. W Polsce głównym regionem upraw są okolice Janowa Lubelskiego, szczególnie gmina Godziszów, która jest zagłębiem gryczanym.
    • Historia uprawy: grykę zaczęto uprawiać ok. 2000 r p.n.e. w górskich rejonach płn. Indii (dziś częściowo Pakistan). Stamtąd uprawa zawędrowała do Chin, Korei i Japonii, jednocześnie rozpowszechniając się w Azji Środkowej. Kaszę gryczaną znali już Hunowie, ale jako koczownicy nie wprowadzili jej uprawy do Europy. Gryka w Europie środkowej była znana już w neolicie. W XIII-XIV wieku jej uprawa rozpowszechniła się na zachód Europy.
  • Roślina lecznicza
    • Surowiec zielarski: ziele gryki (pozyskiwane w czasie kwitnienia) – Herba Fagopyri esculenti oraz ziarna (orzeszki).
    • Skład chemiczny ziela: flawonoidy: głównie rutyna (witamina P) do 5% zawartości (dawniej główne źródło jej pozyskiwania, stosowana jako lek rozszerzający naczynia), kwercetyna, hiperozyd. Także kwasy organiczne: galusowy, kawowy, protokatechonowy i chlorogenowy.
    • Skład chemiczny ziarna (orzeszków): skrobia (do 84%), nieco cukrów, dużo białka, tłuszcze, kwasy (jabłkowy i cytrynowy), witaminy B1, B2, P i PP, oraz znaczna ilość soli mineralnych takich jak: żelazo, nikiel, kobalt, wapń, fosfor, miedź, cynk, bor i jod
    • Działanie i zastosowanie: ziarna (orzeszki) gryczane jako takie nie posiadają wartości leczniczej, ale za to poważną wartość dietetyczną. Spożywanie kaszy gryczanej lub używanie w kuchni gryczanej mąki jest korzystne dla organizmu człowieka, kasze dostarczają bowiem wielu niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania składników.

Pędy gryki lub same liście używane są w niektórych rejonach Azji jako jarzyna. Prócz tego mają one poważne zastosowanie w przemyśle farmaceutycznym. Ponieważ zawierają ogromne ilości rutyny, służą do jej pozyskiwania. Liście gryki stosuje się w leczeniu żylaków (w tym również hemoroidów) nadciśnienia tętniczego (pomocniczo), krwawień z nosa i przewodu pokarmowego, a przede wszystkim dla wzmocnienia naczyń włosowatych.

  • Roślina paszowa: odpady z przerobu "ziarna" (łuski i pył) są cennym dodatkiem do pasz. Plewy i słoma wartością pokarmową zbliżone są do zbóż jarych, ale nie wolno ich używać do skarmiania białych zwierząt, u których powoduje tzw. gryczaną wysypkę (ziele gryki zawiera naftodiantron, czynnik powodujący uczulenie na światło (fagopiryzm)). Zjadana przez zwierzęta o białej lub pstrej sierści wywołuje u nich pod wpływem słońca zapalenie skóry[3].
  • Suche łęty gryczane w czasie spalania wydzielają duże ilości dymu, co wykorzystuje się w sadownictwie do zadymiania kwitnących sadów w okresach wiosennych przymrozków.
  • Sztuka kulinarna
    • Wartości odżywcze: nasiona gryki zawierają od 10 do 16% białka, w zależności od strefy uprawy, (im cieplej tym większa zawartość białka), są one cenniejsze niż białka zbóż, a zbliżone wartością i strawnością do białek roślin strączkowych.
    • Grykę wykorzystuje się w Polsce jako materiał do produkcji kaszy gryczanej, kaszy krakowskiej i płatków gryczanych. W Indiach traktowana jest jako zboże chlebowe, w Chinach i Japonii mąka gryczana jest podstawową mąką lub dodatkiem do produkcji makaronów.
  • Roślina miododajna: może dać 60-100 kg pożytku z ha.

[edytuj] Lista producentów gryki zwyczajnej

Produkcja gryki zwyczajnej na świecie:
(s: dane półoficjalne — e: dane szacowane — a: łącznie z danymi oficjalnymi i danymi szacowanymi)[4]
Gryka zwyczajna Miejsca uprawiania
(ha)
Plony
(hektogram/ha)
Produkcja
(tony)
Nasiona
(tony)
Państwa 2005 2007 2005 2007 2005 2007 2005
 Rosja 833,600 1,305,000 7,265 e 7,700 e 605,640 1,004,850 69,500 s
 Chiny 834,000 e 900,000 e 8,992 8,888 750,000 e 800,000 e 87,570 e
 Ukraina 396,200 237,000 6,933 e 6,751 e 274,700 160,000 20,500 s
 Francja 36,593 32,945 33,945 e 35,558 e 124,217 117,148 3,293 e
 Polska 67,531 90,000 e 10,675 e 9,777 e 72,096 88,000 e 5,500 e
22x20px Kazachstan 55,000 142,600 10,545 e 5,610 e 58,000 s 80,000 e 3,200 s
 Stany Zjednoczone 65,000 e 68,000 e 10,000 e 10,000 e 65,000 e 68,000 e 2,600 e
 Brazylia 46,000 e 48,000 e 10,869 e 10,833 e 50,000 e 52,000 e 2,760 e
 Japonia 44,700 44,600 e 6,979 e 7,623 e 31,200 34,000 e 1,341 e
 Litwa 28,400 21,700 5,528 e 9,631 e 15,700 20,900 2,500 e
 Białoruś 7,106 11,500 10,227 e 11,304 e 7,268 13,000 1,000 e
 Łotwa 10,400 13,000 e 9,519 e 6,307 e 9,900 8,200 e
 Bhutan 4,500 e 4,600 e 14,888 e 14,782 e 6,700 6,800 e 360 e
 Korea Południowa 2,257 2,650 e 9,937 e 11,320 e 2,243 3,000 e 90 e
 Kanada 4,000 2,000 11,500 e 11,500 e 4,600 2,300 300 e
 Czechy 1,000 e 20,000 e 2,000 e 26 e
 Słowenia 811 809 17,916 e 9,406 e 1,453 761 52 e
 Węgry 752 800 e 6,156 e 5,000 e 463 400 e 60 e
 Estonia 676 314 7,174 e 9,554 e 485 300
 Słowacja 461 500 e 8,872 e 6,000 e 409 300 e
 Mołdawia 2,811 7,200 e 3,429 e 416 e 964 300 e 252 e
 Kirgistan 378 600 e 9,179 e 8,333 e 347 500 e
 Republika Południowej Afryki 1,000 e 1,000 e 3,000 e 3,000 e 300 e 300 e 65 e
 Chorwacja 45 e 31,111 e 140 e 2 e
 Gruzja 100 e 100 e 10,000 e 10,000 e 100 s 100 e
Ziemia Świat 2,443,321 a 2,934,918 a 8,529 e 8,385 e 2,083,925 a 2,461,159 a 200,974 a

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8. 
  3. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973. 
  4. Statystyki FAO
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach