Kazimierz Świtoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazimierz Świtoń
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1931
Katowice
Poseł I kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Ruch dla Rzeczypospolitej
Okres urzędowania od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Kazimierz Antoni Świtoń (ur. 4 sierpnia 1931 w Katowicach) – polski związkowiec, radiomechanik, działacz opozycji w okresie PRL, poseł na Sejm I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1950 ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Katowicach. Pracował jako elektromonter m.in. od 1946 do 1948 w Hucie Ferrum, od 1948 do 1955 w Szpitalu Miejskim w Katowicach, od 1955 do 1960 w Fabryce Superfosfatu, a od 1960 do 1968 w Zakładach Usług Radiowo-Telewizyjnych w Siemianowicach Śląskich. W 1967 w swoim mieszkaniu otworzył prywatny warsztat naprawy sprzętu RTV. W 1978 został pozbawiony koncesji na prowadzenie tej działalności ze względu na zaangażowanie opozycyjne. W 1982 przeszedł na rentę inwalidzką, następnie na emeryturę.

Działalność publiczna w PRL[edytuj | edytuj kod]

W 1977 został wykluczony ze Stronnictwa Demokratycznego. W tym samym roku zaangażował się w działalność opozycyjną, przyłączając się do zainicjowanej przez KOR głodówki w kościele św. Marcina w Warszawie. Następnie był współtwórcą Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na Śląsku, w swoim mieszkaniu zorganizował punkt konsultacyjno-informacyjny ROPCiO. 23 lutego 1978 wziął udział w powołaniu pierwszego w Polsce komitetu Wolnych Związków Zawodowych, redagował drugoobiegowy periodyk „Ruch Związkowy”.

Za podjęcie takiej działalności był zatrzymywany, tymczasowo aresztowany. 14 października 1978, wychodząc z Kościoła Świętych Piotra i Pawła w Katowicach, został napadnięty przez czterech nieumundurowanych milicjantów. Pobito go, aresztowano i skazano na karę roku pozbawienia wolności za rzekome pobicie tych funkcjonariuszy. Sprawa została nagłośniona przez organizacje opozycyjne, wywołując zagraniczne protesty. Zwolniono go warunkowo 3 marca 1979[1].

Kontynuował działalność w podziemnych strukturach WZZ (do 31 sierpnia 1980), następnie przystąpił do „Solidarności”. Był sekretarzem zarządu Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „S” (do czasu usunięcia w związku z konfliktem z jego przewodniczącym Andrzejem Rozpłochowskim) i członkiem zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres około trzech miesięcy, zwolniono go z uwagi na stan zdrowia. W 1983 został na krótko aresztowany po podjęciu próby wstawienia tablicy upamiętniającej poległych w trakcie pacyfikacji kopalni Wujek.

Pod koniec lat 80. ponownie włączył się w działalność związkową, wchodząc w skład władz śląsko-dąbrowskiej „Solidarności”. W 1989 został przewodniczącym rady naczelnej Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy. Bez powodzenia kandydował do Sejmu kontraktowego z rekomendacji tego ugrupowania (w okręgu tym wybory wygrał Adam Michnik z Komitetu Obywatelskiego).

Działalność publiczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został przewodniczącym lokalnej partii – Górnośląskiej Chrześcijańskiej Demokracji. W wyborach w 1991, jako jej kandydat, uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Ruchu Autonomii Śląska. Zasiadał w Komisji Handlu i Usług, Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz w Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą i Gospodarki Morskiej[2].

4 czerwca 1992 w trakcie debaty nad odwołaniem popieranego przez niego rządu Jana Olszewskiego powiedział z mównicy: Prezydent Lech Wałęsa jest na drugiej liście jako agent SB. Wypowiedź tę wykreślono z oficjalnego stenogramu na wniosek Jana Rokity[3]. W tym samym roku przystąpił do klubu parlamentarnego Ruchu dla Rzeczypospolitej. W 1993 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia komitetu wyborczego Porozumienie Centrum-Zjednoczenie Polskie.

W 1998 wystąpił przeciwko planowanemu usunięciu z terenu otoczenia obozu KL Auschwitz, tzw. żwirowiska, krzyża upamiętniającego wizytę Jana Pawła II. Prowadził głodówkę, zainicjował akcję stawiania nowych krzyży. Z terenu żwirowiska został usunięty w 1999 przez funkcjonariuszy policji po wejściu w życie nowej ustawy o ochronie miejsc pamięci, regulującej m.in. kwestie ich otoczenia[4]. 27 maja 1999 został zatrzymany pod zarzutem posiadania materiałów wybuchowych[5]. Na bazie tych wydarzeń powstał film dokumentalny Żwirowisko – ostatnia niedziela w reżyserii Magdaleny Łazarkiewicz[6].

W 2000 został w pierwszej instancji wyrokiem Sądu Rejonowego w Oświęcimiu skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby i karę grzywny za znieważenie Sejmu RP oraz za znieważanie innych narodów (Niemców i Żydów)[7].

W 2001 bezskutecznie kandydował do Senatu z ramienia KWW Ruch Obywateli Krzywdzonych przez Władzę[8].

Opublikował także listę „znanych Żydów doprowadzających Polskę do ruiny”, przewodniczył Ruchowi Ratowania Narodu Polskiego[9]. Współpracował z Leszkiem Bublem, a z listy jego Polskiej Partii Narodowej w 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu[10]. W 2008 założył i stanął na czele Stowarzyszenia Pamięci Polaków Pomordowanych przez Niemców w KL Auschwitz im. św. Maksymiliana Marii Kolbego[11].

3 sierpnia 2010 brał udział w proteście przeciw przeniesieniu do jednego z kościołów krzyża postawionego przez grupę harcerzy przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie po katastrofie lotniczej w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[12].

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego sejmiku śląskiego z listy Narodowego Odrodzenia Polski[13]. W wyborach parlamentarnych w 2011 został kandydatem do Senatu z ramienia Konfederacji Godność i Praworządność[14] (komitetu wyborczego zorganizowanego z inicjatywy Adama Słomki).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

11 listopada 1990 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[15].

Przypisy

  1. Jarosław Neja, Śląski casus WZZ, Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej nr 4/2008, s. 8.
  2. Strona sejmowa posła I kadencji. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  3. 1992. Noc kopert. wyborcza.pl, 5 czerwca 2007. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  4. Żwirowisko przeszło w ręce Muzeum. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 7 kwietnia 2004. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  5. Świtoń zatrzymany. dziennik.krakow.pl, 28 maja 1999. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  6. Żwirowisko – ostatnia niedziela w bazie filmpolski.pl. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  7. Świtoń jest winny. rp.pl, 13 stycznia 2000. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  8. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 26 sierpnia 2010].
  9. Szczerbiec ze swastyką. wprost.pl. [dostęp 26 kwietnia 2010].
  10. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 26 sierpnia 2010].
  11. Informacje w wyszukiwarce podmiotów w KRS. [dostęp 25 grudnia 2011].
  12. Krzyż zostaje pod Pałacem. Sukces obrońców. gazeta.pl, 3 sierpnia 2010. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  13. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 28 października 2010].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 3 września 2011].
  15. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 1990 r. Nr 4, poz. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]