Mieczysław Bieniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Bieniek
gen. broni Mieczysław Bieniek(10 listopada 2008)
gen. broni Mieczysław Bieniek
(10 listopada 2008)
generał w st. spocz. generał w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1951
Krapkowice
Przebieg służby
Lata służby 1969[1] – 2014[2][3]
Siły zbrojne Orzeł metalowy lwp.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Wojsko Polskie Siły Zbrojne RP
Jednostki 25 BKPow, 2 KZ, PKW Syria, NORDPOLBDE, PKW Irak, MND C-S
Stanowiska d-ca 25 BKPow, d-ca 2 KZ, d-ca NORDPOLBDE, d-ca MND C-S, wiceszef w Sojuszniczym Dowództwie Transformacyjnym NATO w Norfolk
Główne wojny i bitwy UNDOF, MINURSO, SFOR, Stabilizacja Iraku
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Gwiazda Afganistanu Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Odznaka "Honoris Gratia" Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe Odznaka "Za wierną służbę pod sztandarami" (Bułgaria) Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Sojusznicza Odznaka Długoletniej Służby (Węgry) Medal NATO za misję SFOR Medal ONZ za misję UNDOF Medal ONZ za misję MINURSO
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mieczysław Bieniek (ur. 19 czerwca 1951 w Krapkowicach) – generał Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego (1981), studia podyplomowe w Królewskiej Akademii Studiów Obronnych w Wielkiej Brytanii (1995) oraz studa zarządzania zasobami obronnymi kraju w Monterrey w USA, ponadto szereg kursów w zakresie strategii i obronności. W roku 2004 obronił doktorat w zakresie bezpieczeństwa narodowego na Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Instruktor spadochronowy klasy mistrzowskiej z ponad 3500 skokami na koncie, posiada uprawnienia instruktora spadochronowego armii amerykańskiej, belgijskiej, tureckiej, brytyjskiej i norweskiej.

Członek Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego w Warszawie oraz w Waszyngtonie. Profesor wizytujący Kolegium Obrony (ang. Defense College) NATO w Rzymie oraz Narodowego Uniwersytetu Obrony (ang. National Defence University) w Waszyngtonie. Autor wielu opracowań i publikacji na temat bezpieczeństwa i obronności.

Specjalista z zakresu wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych. 10 listopada 2010 awansowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stopień generała.

Jest członkiem sekcji spadochronowej Wojskowego Klubu Sportowego "Wawel" w Krakowie. Jest również bratem honorowym Bractwa Kurkowego Towarzystwa Strzeleckiego w Krakowie. Uprawia windsurfing i snowboard, jeździ na nartach, gra w tenisa ziemnego i stołowego. 

Jest doktorem nauk, specjalizując się w bezpieczeństwie międzynarodowym oraz strategii wojskowej. Jest autorem wielu podręczników, książek i artykułów z tej dziedziny.

Biegle włada językiem angielskim i rosyjskim.

Interesuje się literaturą, historią i sportem.

Wybrane stanowiska:

  • 1990-1991: zastępca dowódcy – szef grupy dowodzenia w PKW Syria – POLLOG
  • 1991-1992: dowódca tego kontyngentu
  • 1993: szef logistyki w Polskiej Misji Pokojowej ONZ w Saharze Zachodniej
  • 1998-1999: dowódca Brygady Nordycko-Polskiej SFOR w Bośni i Hercegowinie.
  • 1999: szef Pionu Szkolenia i Ćwiczeń Kwatery Głównej Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO w Europie (SHAPE) w Mons
  • 2002: zastępca dowódcy 3 Międzynarodowego Korpusu Armijnego NATO, z dowództwem na terenie Turcji
  • od stycznia do lipca 2004: dowódca Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe/PKW Irak
  • od sierpnia 2004 do sierpnia 2007: dowódca 2 Korpusu Zmechanizowanego
  • od stycznia 2007 do lipca 2007 ; doradca Ministra Obrony Narodowej Afganistanu
  • 12 grudnia 2007: po 38 latach noszenia munduru, gen. broni dr Mieczysław Bieniek zakończył służbę w Wojskach Lądowych. Uroczystość pożegnania odbyła się w Dowództwie Wojsk Lądowych[4].
  • od 2007 do marca 2009 Doradca Ministra Obrony Narodowej Polski.
  • 20 kwietnia 2009: objął stanowisko Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitetach Wojskowych NATO i UE[5].
  • 29 września 2010: objął oficjalnie funkcję wiceszefa w Sojuszniczym Dowództwie Transformacyjnym NATO w Norfolk w Wirginii, zastępując na tym stanowisku włoskiego admirała Luciano Zappatę[6].
  • 4 września 2013: koniec sprawowania funkcji zastępcy dowódcy strategicznego NATO[2]
  • 31 stycznia 2014: zakończenie 45-letniej służby w Siłach Zbrojnych RP

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
gen. dyw. Andrzej Tyszkiewicz
dowódca
Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe

2004 rok
Następca
gen. dyw. Andrzej Ekiert