Miranda (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miranda
Mozaika zdjęć przekazanych przez sondę Voyager 2
Mozaika zdjęć przekazanych przez sondę Voyager 2
Planeta Uran
Odkrył Gerard Kuiper
Data odkrycia 16 lutego 1948
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 129 900[1] km
Mimośród 0,0013[1]
Okres obiegu 1,413[1] d
Nachylenie do płaszczyzny równika planety 4,338[1]°
Długość węzła wstępującego 326,438[1]°
Argument perycentrum 68,312[1]°
Anomalia średnia 311,330[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 471 km
Powierzchnia 7,00 × 105 km2
Objętość 5,48 × 107 km3
Masa (6,6 ± 0,7) × 1019 kg
Średnia gęstość 1,20 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,079 m/s2
Prędkość ucieczki 0,19 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,32
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
15,3m
Temperatura powierzchni 59 K
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Miranda (Uran V) – najmniejszy i najbardziej tajemniczy spośród pięciu głównych księżyców Urana. Miranda posiada najbardziej złożone struktury geologiczne spośród wszystkich satelitów tej planety. Została odkryta przez Gerarda Kuipera w 1948 roku.

Do tej pory jedyne zdjęcia Mirandy w zbliżeniu pochodzą z sondy Voyager 2, która dokonała obserwacji księżyca w styczniu 1986 roku. Południowa półkula była wtedy skierowana w stronę Słońca, więc tylko ta część została sfotografowana. Sonda minęła Mirandę w odległości około 29 000 km, co było największym zbliżeniem do jakiegokolwiek księżyca w trakcie całej misji i pozwoliło na uzyskanie zdjęć powierzchni w wysokiej rozdzielczości[2].

Charakterystyka fizyczna[edytuj | edytuj kod]

Zbliżenie klifu Verona Rupes na powierzchni Mirandy, którego wysokość jest szacowana na ponad 5 km

Powierzchnię Mirandy może pokrywać lód z małą ilością skał tworzonych przez krzemiany oraz związki organiczne zawierające metan. Licznie występują kaniony o głębokości dochodzącej do 20 kilometrów oraz regiony świadczące o wzmożonej w przeszłości aktywności geologicznej. Rozległe wyżłobione struktury mogą być wynikiem ogrzewania się lodu. Niska gęstość wskazuje, że lód jest głównym składnikiem wnętrza Mirandy, zatem zalicza się ona do księżyców lodowych.

Wydaje się, że tak silna aktywność tego stosunkowo niewielkiego księżyca, spowodowana była przyciąganiem Urana. Zapewne w przeszłości Miranda znajdowała się w rezonansie orbitalnym 1:3 z Umbrielem, a jej orbita była bardziej ekscentryczna, co powodowało ogrzewanie wnętrza księżyca przez siły pływowe. W miarę ewolucji układu księżyc opuścił rezonans, a jego orbita stała się bliska kołowej, zachowując jednak nietypowe nachylenie[3]. Inna, mniej prawdopodobna teoria, sugeruje, że Miranda została w pewnym miejscu uderzona przez masywny obiekt, który zniszczył jej powierzchnię. Fragmenty osiadły ponownie w innych miejscach, tworząc obecną, dziwną strukturę powierzchni.

Verona Rupes[edytuj | edytuj kod]

Miranda zawiera największy uskok w układzie słonecznym – Verona Rupes. Jego wysokość oszacowano na 5 km.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-09].
  2. Voyager Mission Description (ang.). Planetary Data System, 1997-02-19. [dostęp 2012-10-09].
  3. W. C. Tittemore, Wisdom, J.. Tidal evolution of the Uranian satellites III. Evolution through the Miranda-Umbriel 3:1, Miranda-Ariel 5:3, and Ariel-Umbriel 2:1 mean-motion commensurabilities. „Icarus”. 85, s. 394–443, 06 1990. doi:10.1016/0019-1035(90)90125-S. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]